DELEN
mensenrechten

Protesteren, demonstreren en staken zijn fundamentele mensenrechten in een gezonde samenleving.

Tegelijk zijn er binnen alle landen die dat recht erkennen spelregels, die in de wet verankerd liggen, om te voorkomen dat een land wordt ontwricht door een agressieve minderheid. De regels verschillen per land, maar zelfs in de landen die hun burgers een maximale vrijheid bieden, geldt voor demonstraties dat ze vooraf moeten worden aangekondigd, waarbij de overheid beperkingen op kan leggen. De argumenten voor die beperkingen kunnen voortvloeien uit de taxatie dat een demonstratie onevenredig veel overlast veroorzaakt door de gekozen lokatie, of dat gevaar dreigt voor de veiligheid van de deelnemers, of omstanders, waaronder mensen die hun misnoegen uiten over de doelstellingen van de betogers.

Navalny en zijn door het ‘westen‘ betaalde kliek sloegen bij de laatste verkiezingen geen deuk in een pakje boter. Hij mocht zelf niet aan de verkiezingen meedoen, en dat was voor hem maar goed ook, anders was de afgang helemaal compleet geweest. Bij alle eerdere pogingen om via de stembus voet aan de grond te krijgen bij lokale verkiezingen, in zorgvuldig geselecteerde gebieden omdat men daar verwachte nog wel een kans te maken, gingen hij en zijn partijgenoten steeds weer af als een gieter. Om hem ‘oppositieleider‘ te noemen, zoals de ‘westerse‘ media consequent doen, is lachwekkend, gelet op het feit dat er oppositiepartijen in Rusland zijn die vele malen meer stemmen trekken.

Geheel los van het gegeven dat Poetin, en de mensen die blij zijn dat hij de touwtjes in handen heeft sinds het begin van deze eeuw, omdat de kwaliteit van hun leven er met sprongen op vooruit is gegaan, en hun land internationaal weer ‘op de kaart staat‘, Navalny afschilderen als een ‘westerse‘ agitator, wat hij zonder enige twijfel ook is, is het grootste probleem voor Navalny dat hij wel aan de lopende band verkondigt waar hij tégen is, maar dat hij geen alternatief in de aanbieding heeft waar zijn volgelingen zich op kunnen verenigen. Een probleem bij vele ‘protestbewegingen‘. En als je niet oppast, eindigt je land als Libië, Syrië of Oekraïne, met ‘westerse‘ hulp.

In de ‘westerse‘ pers stelt men dat Navalny in ‘schijnprocessen‘ veroordeeld is wegens corruptie, maar voorzover ik de aanklachten en procesgang heb kunnen volgen, vrees ik toch dat deze ‘corruptiebestrijder‘ net zo corrupt is als ‘Onze Helden in Oekraïne‘, waar Navalny mee ‘in bed ligt‘. Het kan daarom amper serieuze verwondering wekken dat zijn draagvlak in Rusland gering is, om het vriendelijk uit te drukken.

Dat de ‘westerse‘ pers steevast elke schermutseling in Rusland rond een consequent niet-aangekondigde demonstratie, om de overheid te verleiden om in te grijpen, groot brengt als bewijs voor het gebrekkige respect voor de mensenrechten in Rusland, is vanuit propagandistisch oogpunt bekeken begrijpelijk, waar de ‘westerse‘ media weet wat er van hen wordt verwacht als het om Rusland gaat, maar er kleeft een niet gering afbreukrisico aan.

Of je nu kijkt naar de ontwikkelingen in de Verenigde Staten zelf, of naar uiteenlopende landen waar het ‘westen‘ zich bemoeit met de binnenlandse aangelegenheden, valt steeds nadrukkelijker op dat men volkomen lak heeft aan uitslagen van verkiezingen, of wat een meerderheid van de bevolking wil. Dat is op zich geen nieuwe trend. Al veel langer doen ‘westerse‘ regeringen eerder wat bepaalde ‘deskundigen‘ hen opdragen, dan wat het volk wil. Of men doet wat ‘Brussel‘ of ‘Washington‘ wil, met een beroep op ‘bindende afspraken‘. Maar de uitslag van een verkiezing trachten ongedaan te maken, zoals nu in de Verenigde Staten gebeurt, en het zonder pardon naast je neerleggen, of saboteren van de uitslag van een referendum, begint toch behoorlijk in de smiezen te lopen.

Sterker nog, er zijn inmiddels zoveel ‘dwaze‘, en inconsequente ‘inzichten‘, met steeds vaker werkelijk gruwelijke consequenties, dat ik mij serieus begin af te vragen of het niet de vooropgezette bedoeling is ons in het verderf te storten. Onze eigen politici en journalisten verwijt ik hier met enige regelmaat een zekere naïviteit, of ‘hoogmoed‘, die hen opbreekt. Maar als je het geheel zo overziet, zouden Poetin en Xi zich geen betere ‘gangmakers‘ kunnen wensen, als het hun vooropgezette bedoeling zou zijn het ‘westen‘ uit de vergelijking te halen.

In mijn analyses ga ik er consequent vanuit dat Poetin, noch Xi, er op uit zijn het ‘westen‘ de vernieling in te helpen. Ze willen hun eigen landen opstuwen in de vaart der volkeren, en ze eisen hun plaats op aan de onderhandelingstafel over de belangrijkste kwesties. Terwijl ze blijven hameren op het belang van respect voor de soevereiniteit van landen, waar het ‘westen‘ echter volkomen lak aan heeft. In een interessante, zij het bondige, en dus incomplete analyse van de herkomst van het wantrouwen in China jegens het ‘westen‘, komt naar voren dat men in China tot de conclusie is gekomen dat onze ‘leiders‘ respect voor ‘mensenrechten‘ en ‘democratie‘ voorwenden, maar op het beslissende moment het ‘naakte eigenbelang‘ voor laten gaan.

Het is niet verwonderlijk dat men het ‘westen‘ zo ziet. De ‘koehandel‘ rond het verdrag met Iran is alleen maar het meest recente voorbeeld van de fundamentele onbetrouwbaarheid van ‘westerse‘ landen. Maar hierbij moet wel worden opgemerkt dat het ‘naakte eigenbelang‘ niet persé verwijst naar het belang van de bevolking in die ‘westerse‘ landen. Het valt niet te ontkennen dat we er in het ‘westen‘ per saldo niet echt slechter van geworden zijn, tot nu toe, maar het is niet zo dat die ‘leiders‘ die liegen en bedriegen dat doen om ons in bescherming te nemen tegen onszelf, waar we die ‘leiders‘ juist aansturen om iets héél anders te doen. Het ‘naakte eigenbelang‘ waar het in die analyse waar ik naar verwijs over gaat, is dat van een ‘elite‘. En ik hoop dat u ziet dat die zich steeds nadrukkelijker, en openlijk, afsluit voor invloeden van welke ‘gekwalificeerde meerderheid‘ dan ook. Nationaal, of internationaal.

Zou het kunnen zijn dat men op enig niveau doelbewust aanstuurt op chaos en verval? Niet alleen als wapen in de uiteenlopende ‘Regime Change‘-gebieden, maar ook in Europa en de Verenigde Staten zelf? Dus niet als een te betreuren bijproduct, of tekortschietende controle, maar als een ‘Soros-operatie‘, om het maar in die term te benoemen die mijn blog-lezers wel zullen begrijpen. Dat het, met andere woorden, lijkt op een anti-Russische, anti-Iraanse, anti-Chinese strijd, die echter tot doel heeft om ons de ‘rug te breken‘? En ik benadruk dan maar weer dat ik niet bedoel te verwijzen naar een diep geworteld ‘complot‘, maar eerder dat bepaalde mensen met macht, geconfronteerd met de te verwachten consequenties, simpelweg de schouders ophalen, omdat er voor henzelf geen schade dreigt. Of zelfs volop kansen in beeld komen. En men zich totaal niet verantwoordelijk voelt voor ons. Wij moeten maar leren voor onszelf te zorgen, zoals zij ook alleenmaar voor zichzelf zorgen. Dus eerder als een ‘logische consequentie‘ van het hele ‘entitlement-denken‘. Met ‘links‘ en ‘rechts‘ die dezelfde ‘taal‘ spreken, maar van elkaar niet door hebben waar de gehanteerde begrippen naar verwijzen. Of, waar ze dat wel door hebben, dat ‘misverstand‘ gewoon laten bestaan, omdat het ‘van pas komt‘.

Mensenrechten‘ als handelswaar.

Reacties

Reacties

Steun echt vrije en onafhankelijke journalistiek via onze sponsors, niet de soort met zakelijke steun die onafhankelijkheid als een slogan gebruikt, maar schrijvers en denkers die niet verplicht zijn om veel geld te verdienen en een passie hebben om de waarheid aan de macht te vertellen. 100% van de opbrengst van de fooienpot gaat naar de individuele schrijvers van de artikelen die u leest. 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.