brexit

May en Merkel dollen terwijl hun landen branden

Toen John Petley van de Brugse groep John Petley meldde dat de Duitse bondskanselier Angela Merkel in feite het terugtrekkingsakkoord van Brexit had geschreven dat Theresa May nu twee keer door haar parlement had afgewezen, had dat voor iedereen die het drama van Brexit op de voet volgde geen schok mogen zijn.

U gelooft het niet? Waarschijnlijk waar. Natuurlijk.

De Europese Unie wil niet dat Brexit gebeurt. En als het zou gebeuren, zou het voor hen alleen acceptabel zijn als het erop lijkt dat de overeenkomst die mevrouw May tweemaal aan het Lagerhuis voorlegt om vervolgens door historische marges te worden berispt.

Dit was geen versie van Brexit die iemand in gedachten had. Niet de zachtste arbeider en vooral niet de soevereiniteitsgezinde Leave voter van de Nigel Farage overtuigingskracht.

Het was, in het kort, een verraad van alle dingen die fundamenteel nationalistisch waren.

De afgelopen week heb ik veel Britse parlementariërs gezien tijdens de debatten, en ik gebruik dat woord heel losjes, de situatie waarin mevrouw May en de parlementsleden zelf het land hebben geplaatst. En, in één woord, het is beschamend.

May en Merkel hebben allebei een vreselijke misrekening gemaakt over wat het Britse volk zou accepteren. Het is duidelijk dat beiden alleen maar dachten in termen van het soort politieke invloed dat ze op het Lagerhuis zouden kunnen uitoefenen, waardoor ze uiteindelijk gedwongen zouden worden om te zwichten voor een vermeende horror-show van een ‘No-Deal’ Brexit.

Vergis je niet, de horrorshow zou vooral op Duitsland vallen – waarvan het banksysteem, dat al in elkaar stortte dankzij andere scheuren binnen het muntblok – en de exportgedreven economie zou lijden onder het feit dat de Britten meer controle zouden hebben over de wisselkoers van het pond ten opzichte van de euro.

Een lager pond zou het eerste resultaat zijn van een no-deal Brexit. Goed voor de Britse industrie en slecht voor Duitsland, want het Verenigd Koninkrijk is de grootste exportmarkt van Duitsland.

Economisch en filosofisch gezien is no-deal de beste deal voor het Verenigd Koninkrijk, maar vertel dat niet aan de parlementsleden die er doodsbang voor zijn.

Maar het belangrijkste van dit alles is dat het slechts een symptoom is van een veel dieper probleem, het logge karakter van de Europese Unie zelf.

Duitsland en de elites die dit project hebben geduwd, de ongekozen financiers die ik graag The Davos Crowd noem, zijn doodzet tegen alles wat de voltooiing ervan belemmert.

De golf van nationalistische politieke vurigheid die over het continent raast, is echter een gevolg van hun pogingen om een politieke en fiscale unie te vormen die veel verder gaat dan het oorspronkelijke mandaat dat aan de kiezers werd verkocht toen zij zich bij hen aansloten.

En dat dreigt de unie van mevrouw Merkel in stukken te scheuren. Daarom zijn zij en haar posse in Brussel zo toegewijd aan het schroeven van het Britse volk. Zij moeten het juiste signaal afgeven aan Italië en Hongarije. Daarom willen ze 39 miljard dollar.

Daarom gebruiken ze de niet-problematiek van de Ierse grens om het Verenigd Koninkrijk voor altijd aan de douane-unie en de interne markt te binden. Maar vergis je niet, net zoals Merkel’s afschuwelijke behandeling van Griekenland in 2015 door mensen in heel Europa als onredelijk werd gezien, kijken ze naar de manier waarop de Britten worden behandeld en even ontzet zijn.

Merkel, Juncker et.al. zagen allemaal de verdeeldheid binnen de Labour- en Conservatieve partijen die het gevolg is van hun planning en dachten dat ze activa waren. Maar dat zijn ze niet. Misschien krijgen ze op de korte termijn wel wat ze willen, een ander moment om het blikje een beetje verder de weg af te schoppen.

Maar op de lange termijn is het enige wat het doet het opzetten van een nieuwe ronde van Brexit in de toekomst met een veel minder plastic set van omstandigheden. Want, zoals ik al eerder zei, hebben ze verkeerd berekend. De Britten hebben er genoeg van, en ook van hun eigen regering.

De Labour-partij piept uit beide kanten van haar mond en probeert zichzelf uit de hoek te krijgen waar ze zichzelf in hebben geschilderd. Omdat ze de peilingen kunnen lezen. En wat in de winter een vaste Labour-leider was, is in het voorjaar een vaste Tory-leider geworden.

Want zo gespleten als de Tories zijn, begrijpen de kiezers dat er meer van hen zijn die hun wil proberen uit te voeren dan er Labour-parlementsleden zijn. En dat telt voor iets.

Mevrouw May heeft een puinhoop gemaakt van dingen waarvan ze dacht dat ze een vreselijke deal door het parlement zou kunnen beslaan die de EU tevreden zou stellen en tegelijkertijd het traditionele tweepartijensysteem in het Lagerhuis zou opblazen.

En daarom zeg ik tegen de verharde cynici die denken dat deze mensen almachtig zijn, dat ze dat niet zijn. Ze zijn slim, maar niet slim. Ze doen hetzelfde wat al eerder heeft gewerkt en runnen hetzelfde spelboek. Brexit lijkt precies op de Griekse schuldgesprekken.

Merkel heeft haar playbook voor 2018 niet bijgewerkt. Het was geen onderhandeling op korte termijn. Het was een driejarig proces dat het geduld van 66 miljoen Britten probeerde. En ze hebben het echte gezicht van de EU gezien en veel meer van hen willen er geen deel van uitmaken.

Merkel en Juncker proberen hun gefabriceerde hefboomwerking over de Britten vast te houden om op hun beurt een Unie vast te houden die op het punt staat te falen. Mei en haar kabinet proberen een relatie met de EU vast te houden, terwijl het Verenigd Koninkrijk zelf nu het risico loopt om te falen.

De Schotten dringen aan op onafhankelijkheid om in de EU te blijven. Wales begint daar nu over na te denken. Noord-Ierland houdt er niet van om iemands Trojaans paard te zijn.

Ze hebben de wil van het volk grondig onderschat en het kostte het de mensen wat een beetje cache die ze bij de kiezers hebben achtergelaten. Vergeet niet dat het verlies aan vertrouwen in de overheidsinstellingen een verlies aan vertrouwen in het geld en hun vermogen om het te beheren met zich meebrengt.

Als je een katalysator wilt zijn voor een Europese staatsschuldencrisis, kijk dan nu niet verder dan Brexit of de gevolgen van een vertraagde Brexit later.

Als een uitbreiding wordt goedgekeurd door de EU en aan de Britten wordt gegeven, zal Euroskeptics van een geprojecteerde 32-33% van een 705 zetels in het Europees Parlement naar mogelijk 35-36% van een grotere zetel die de Britten omvat.

Want als Brexit vertraging oploopt en verraden wordt, denkt u dan dat Restanten en masse gekozen zullen worden? Of denkt u dat Farage et.al. niet als een hel in Brussel zal stormen?

Merkel en May hebben deze strijd misschien gewonnen met behulp van hun nuttige idioten als Anna Soubry en Ian Blackford, maar ze zullen de oorlog verliezen als de rest van Europa het hoofd moet bieden aan een toekomst die ze niet meer willen, niet meer willen, niet meer willen ondertekenen en niet meer willen betalen.

Geen wonder dat de gele hesjes elk weekend verschijnen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.