DELEN
rutte

Het politieke jaar 2019 is heftig van start gegaan. Eerst nog maar even terug naar het vorig jaar. Politiek gezien was 2018 een bijzonder jaar. Een meerderheid van het Nederlandse volk vertrouwt onze minister-president Mark Rutte niet meer. Om er duidelijk over te zijn. Onze minister-president heeft het parlement meerdere keren belazerd over de dividendbelasting | die volgens het regeerakkoord afgeschaft moet worden ter wille van behoud van arbeidsplaatsen | dat er geen stukken waren. En als er dan toch stukken opduiken die er volgens Mark Rutte niet bestaan dan heeft hij er geen herinnering aan.

Met een glimlach ontdoet onze minister-president zich van de aantijgingen. Geen enkele regeringspartij | VVD – CDA – D’66 – Christen- Unie | heeft tijdens de debatten in het parlement echte kritische vragen gesteld aan de minister-president over deze zaak. De oppositie | GroenLinks – SP – PvdA – Partij voor de Dieren – 50Plus – PVV – Forum van Democratie en Denk | gingen er hard in over de het voordeelscheppen voor buitenandse aandeelhouders van Unilever en Shell, maar ze oogsten niet. En dat na acht jaar achter de politieke schermen geheime besprekingen te hebben gevoerd hierover. En in 2017 niet in het verkiezingsprogramma stond van de VVD noch van het CDA, D66 en ChristenUnie. Dit soort achterbakse politiek scoort niet in Nederland.

En ondanks dat er maanden is gesproken in het parlement over de afschaffing van de dividendbelasting komt het moment van het jaar 2018. Op 5 oktober 2018 stuurt CEO Paul Polman van Unilever één SMS-bericht aan Mark Rutte met als resultaat dat de dividendbelassting niet wordt afgeschaft. Het hiermee gemoeide bedrag van € 1,9 miljard wordt gebruikt voor lastenverlichting ten behoeve van het bedrijfsleven. Nu profiteert het Nederlands bedrijfsleven ervan inclusief de bakker en de slager om de hoek, tenminste als ze een rechtspersoon | bijvoorbeeld: N.V. of BV. | zijn want natuurlijke personen | éénmanszaak | vallen er niet onder. Dat afschaffing van de dividendbelasting ook werkelijk banenbehoud tot gevolg zou hebben is nooit bewijs voor geleverd door de minister-president. Het lijkt er op dat het meer een persoonlijk belang geweest.

Voorts is de minister-president meerdere keren gevraagd of hij na deze kabinetsperiode beschikbaar is voor een functie bij de Europese Unie. Het antwoord is steevast neen. Maar hij zwijgt er wel over wat hij dan eventueel wil gaan doen. Zullen zijn vrienden bij Unilever of Shell goed voor Mark Rutte gaan zorgen na zijn politieke leven in Den Haag tegen een aantrekkelijk salaris van tonnen euro’s bruto per jaar of wordt het toch een functie bij de Europese Unie. Nu de missie van de afschaffing dividendbelasting is mislukt lijken zijn kansen voor een baan bij Unilever en Shell minder groot of wellicht zelfs nihil zijn geworden en zal het naar verwachting de Europese Unie worden. Mark Rutte is in 2018 steeds meer pro Europese Unie geworden en ook zich steeds meer pro groen gaan uiten.

Het kabinet Mark Rutte III heeft opdracht gegeven aan zijn parijtijgenoot Ed Nijpels om een Energieakkoord dat staat voor duurzame groei, waaraan ruim 40 organisaties, waaronder de overheid, werkgevers, vakbeweging en natuur- en milieuorganisaties, zich verbinden, tot stand te brengen. De bevolking in Nederland stoot jaarlijks 20% van de CO2 uit en de bedrijven 80%. In het akkoord staan afspraken over energiebesparing, schone technologie en klimaatbeleid. VVD-fractie-voorzitter Klaas Dijkhof trekt stevig aan de bel dat hij maar zo niet bij het kruisje gaat tekenen. Hij wil eerst meer weten over de kosten die de gehele energietransitie met zich mee brengen. Dat betekende herrie in de coalitie van VVD, CDA, D66 en ChristenUnie. Het kraakte maar spatte niet uiteen maar kwestie werd weer gesust.

Wat is er aan de hand. De kosten worden op dit moment berekend maar zoals de voorstellen er nu liggen lijkt het erop dat de bevolking de rekening gaat betalen en de bedrijven worden ontzien. Die moeten hun ondernemingen gaan vergroenen en als ze zich niet aan de afspraken houden dat krijgen ze een boete. Dan gaan de bedrijven tegen de opgelegde boete in beroep en wordt de zaak jaren opgerekt en worden er miljarden winst gemaakt terwijl de bevolking de rekening aan het betalen is. Deze voorgestelde situatie is dus niet houdbaar dus de VVD heeft nog een hoop te ‘drammen’ met het CDA, D66 en de Christen-Unie. En waarom. De multinationals moeten gewoon naar evenredigheid betalen over hun uitstoot aan CO2. Gelijke monneken, gelijke kappen. Nederland exporteert veel meer goederen dan het importeert. Dan zijn we dus de buitenlandse afnemers | met de huidige voorstellen in het energieakkoord | van de Nederlandse bedrijven aan het sponseren. En het Sinterklaasfeest in Nederland is toch echt jaarlijks op 5 december en niet jaarijks van 1 januari tot en met 31 december. GroenLinks komt met een wetsvoorstel tot heffing van CO2-belasting voor bedrijven. En die wil fractie-voorzitter Jesse Klaver graag in laten gaan op 1 januari 2020. Door deze CO2-belasting kunnen de energiekosten van de burgers beduidend worden verminderd. Ondertussen heeft het kabinet Mark Rutte III de bevolking wel alvast opgezadeld met een hogere energierekening van rond de € 300,00 per jaar terwijl Den Haag zelf niet weet hoeveel de energietransitie gaat kosten. Geen kabinet is in staat gebleken om zoveel van de bevolking financieel te jatten als VVD-er Mark Rutte en zijn coalitie-partners van CDA, D66 en de Christen-Unie. De bevolking heeft de financiele crisis betaald terwijl de bedrijven miljarden winsten hebben behaald. Dat is de sociale politiek van Mark Rutte. De mensen zouden meer te besteden krijgen in 2019; het is minder geworden. En dat was nu ook juist de bedoeling van het VVD-CDA-D66-ChristenUnie-kabinet. In Den Haag supporten ze bedrijven en muilkorven ze de bevolking.

De draai die het CDA op 19 januari 2019 opeens maakte over het kinderpardon | van felle tegenstander tot pleitbezorger | is voor politieke Haagse begrippen ongekend groot. De partij die zich in de formatie van het kabinet Mark Rutte III nog hevig verzette tegen ook maar de kleinste verruiming, stelde in het Algemeen Dagblad voor om veel meer vluchtelingenkinderen de kans te geven in Nederland te blijven. Voor de ChristenUnie was het beperkte kinderpardon in de formatie nog bijna reden om niet mee te doen aan het kabinet. Het CDA was tot geen enkele concessie bereid. Het voorstel dat het CDA deed over een ruimer pardon is bedacht samen met coalitiepartner D66. Het CDA spreekt van veranderend inzicht. Maar dat is niet de waarheid. De achterban van zowel het CDA als D66 zijn voor een verruiming van het huidige kinderpardon. En daar is met de linkse partijen nu een ruime meerderheid voor in de Tweede Kamer; namelijk voor zover nu bekend is minimaal 85 voorstanders tegen 65 tegenstanders waaronder de VVD en PVV. VVD-Tweede Kamerlid Malik Azmani reageerde zuinig: ‘Wij gaan ervan uit dat de afspraken uit het regeerakkoord worden gerespecteerd’. VVD-staatssecretaris Mark Harbars gaat gewoon door met uitzetten van kinderen. Ondertussen chanteert de VVD het CDA, D66 en de ChristenUnie. Blijkbaar is dat liberale VVD politiek. Het wisselgeld dat de VVD heeft gekregen is dat ht kinderpardan wordt afgeschaft en de speciale bevoegdheid van de staatssecretaris om kinderen toch te laten blijven | de bekende discretionaire bevoegdheid | wordt overgeheveld naar een medewerker van de ­Immigratie- en Naturalisatiedienst | afgekort: IND |.

De ­Immigratie- en Naturalisatiedienst krijgt een eenmalige injectie van 13 miljoen euro om te zorgen dat asielprocedures worden versneld. Zoals staatssecretaris Mark Harbers van asielzaken na het debat zei: ‘We moeten voorkomen dat mensen vroeg of laat in schrijnende situaties terechtkomen’. Het is niet langer de bedoeling dat asielzoekers de ene procedure op de andere stapelen, zodat op enig moment kinderen wortelen in de samenleving, ondanks dat ze niet Nederland mogen blijven. Die ‘worteling’, zei D66’er Maarten Groothuizen in het debat in de Tweede Kamer, is ongewenst en leidt tot ‘schrijnendheid’.

Snellere procedures, asielzoekers veel eerder duidelijkheid geven over hun eventuele toekomst in Nederland. Mensen die niet mogen blijven daadwerkelijk uitzetten. Een sluitend asielsysteem. Wanneer hebben we dat eerder gehoord?. Toen Job Cohen rond de eeuwwisseling zijn nieuwe Vreemdelingenwet presenteerde, had hij als staatssecretaris van justitie een centrale boodschap: de procedures duren veel te lang. De asielzoeker moet eerder te horen krijgen of hij mag blijven. Het eindeloos procederen zou aan banden worden gelegd. Helder verhaal. De politiek knikte instemmend.

Sindsdien zijn er diverse pardonnen geweest voor afgewezen asielzoekers. In de praktijk bleek een sluitend asielsysteem een illusie. Procedures bleven jaren duren, vreemdelingen bleven de ene op de andere stapelen. Niet zelden zorgde juist de Staat voor vertraging, door in beroep te gaan tegen een rechterlijke uitspraak dat een bepaalde asielzoeker wel in Nederland mocht blijven. Ondertussen wortelden kinderen in hun omgeving, ze doorliepen hier de school en brachten hun jeugd door bij de plaatselijke voetbalclub.

In augustus 2003 was toenmalig minister Rita Verdonk van Vreemdelingenzaken bereid om 2200 afgewezen asielzoekers alsnog een verblijfsvergunning te geven. Ze onderstreepte: ‘Het gaat om een eenmalige regeling’. Het betrof mensen die langer dan vijf jaar in afwachting waren van hun asielaanvraag en nooit duidelijkheid kregen vanwege ‘inactiviteit van de overheid’, zoals dat heette. Rita Verdonk zei in een toelichting dat ze ‘een oplossing heeft gevonden voor een maatschappelijk probleem’. ‘Maar helemaal oplossen lukt me in dit geval niet’. Dat bleek. De jaren erna zwol de roep om een generaal pardon aan, zowel vanuit de politiek als de samenleving. Er verschenen steeds meer verhalen van asielzoekers die nog onder de oude Vreemdelingenwet naar Nederland waren gekomen en soms al tien jaar of langer hier illegaal verbleven. Uitzetten lukte niet. Soms vanwege het ontbreken van juiste identiteitspapieren, soms omdat het thuisland weigerde de desbetreffende persoon terug te nemen. De situatie werd langzamerhand onhoudbaar.

Toen de machtsverhoudingen in de Tweede Kamer na de verkiezingen van 2006 verschoven, grepen de linkse partijen hun kans. Nog voor de beëdiging van het het kabinet Peter-Jan Balkenende IV dwongen zij een generaal pardon af voor asielzoekers die nog onder de oude wet vielen. Het resultaat was dat PvdA-staatssecretaris Nebahat Albayrak verblijfsvergunningen kon uitdelen aan meer dan 28.000 mensen.

Er was opluchting bij diverse politieke partijen, maar vooral ook bij de landelijke burgemeesters. Zij zagen dagelijks mensen in hun gemeente rondlopen waar niemand raad mee wist. Ook dit forse pardon beloofde de asielproblematiek op te lossen. Gemeenten kregen met de regeling hun zin, maar moesten tegelijkertijd toezeggen dat ze noodopvangen voor uitgeprocedeerde asielzoekers zouden sluiten. De achterdeur van het asiel­systeem moest dicht. Mensen kregen óf een vergunning óf moesten het land uit. De toenmalige directeur van de IND, Peter Veld, vertelde: ‘Het wordt tijd dat we deze dossiers voorgoed sluiten en er een dikke streep onder zetten’. Maar CDA-politicus Wim Deetman zei in alle eerlijkheid: ‘Of deze regeling wel sluitend zal zijn? Forget it’. De minister van vreemdelingenzaken in het kabinet Mark Rutte I is CDA-er Gerd Leers. In 2012 riep hij dat de asielprocedures nu echt versneld en verscherpt zouden moeten worden. Gerd Leers hekelde de stapeling van bezwaar- en beroepszaken. Dat was twaalf jaar na invoering van de Vreemdelingenwet van Job Cohen.

Het was wachten op een nieuw pardon. Dat kwam er in 2013, dankzij het kabinet Mark Rutte II. Dit eenmalige kinderpardon regelde dat uiteindelijk 1540 minderjarigen mochten blijven, op voorwaarde dat ze langer dan vijf jaar in Nederland verbleven. Er kwam tegelijkertijd een structurele regeling voor ‘toekomstige gevallen’. Dat is een wassen neus gebleken. De voorwaarden zijn zo streng, dat meer dan 90% van de aanvragen wordt afgewezen. De kinderen struikelen over het zogeheten ‘meewerkcriterium’. Ouders moeten aantonen dat ze gedurende hun gehele verblijf in Nederland altijd hebben meegewerkt aan hun vertrek. In de praktijk blijkt dat ondoenlijk.

Het zorgt voor nieuwe schrijnende gevallen, voor kinderen die soms in de media hartverscheurende verhalen vertellen over hun dreigende uitzetting, over een land waar ze nog nooit zijn geweest en er de taal niet spreken | denk aan de Armeense kinderen Lili en Howick |. CDA-Kamerlid Madeleine van Toorenburg gaf enige tijd geleden de aanzet tot de crisis met de woorden: ‘Deze situatie is onhoudbaar’.

De coalitie zegt een goede oplossing te hebben voor het probleem. De dossiers van afgewezen kinderen worden opnieuw beoordeeld. Er gelden soepeler regels, waardoor vermoedelijk in een keer meer dan zeshonderd kinderen alsnog mogen blijven, aangevuld met hun gezinsleden. Een nieuw pardon dus. Het is, bezweren partijen, echt de allerlaatste keer. VVD, CDA, D66 en CU denken namelijk dat ze nieuwe schrijnende gevallen kunnen voorkomen. Asielzoekers krijgen al in het begin van de procedure een ‘schrijnendheidtoets’. Als daaruit blijkt dat iemand op dit punt wordt afgewezen heeft het geen zin om, eenmaal uitgeprocedeerd, daar alsnog een beroep op te doen. En heeft dus ook geen zin meer, zei de staatssecretaris Mark Harbers in het debat in de Tweede Kamer, dat iemand zijn procedure eindeloos rekt in de hoop dat de discretionaire bevoegdheid hem helpt. ‘Er zijn mensen die ten onrechte denken dat deze bevoegdheid een soort rechter in laatste instantie is’. Het schrappen ervan betekent dat afgewezen asielzoekers eerder zullen vertrekken uit Nederland. Hoopt VVD-er Mark Harbers.

Met het afschaffen van de discretionaire bevoegdheden van de staatssecretaris zullen schrijnende gevallen niet kunnen worden afgeschafd. De coalitie zegt de ideale oplossing te hebben gevonden. Halleluja en Amen, nu geen enkel probleem meer. Dat is erg naïef en niet waar politiek Den Haag. Dat kan niemand beloven. En die belofte van snellere procedures bij de IND klinkt prachtig en is eigenlijk te mooi om waar te kunnen zijn want de wachttijden voor asielzoekers lopen alleen maar verder op. De coalitie is met enige opgewektheid uit de crisis gekomen. Natuurlijk, VVD, CDA, D66 en ChristenUnie zijn bovenal opgelucht dat ze elkaar na dagenlang intensief beraad hebben gevonden in een oplossing rond het kinderpardon. Maar is er ook hoop dat de gemaakte afspraken zorgen voor een beter asielsysteem. Neen. Er zullen altijd kinderen vluchten naar Nederland. De problemen zijn alleen voor het moment opgelost om het kabinet Mark Rutte III kunstmatig te laten voort bestaan. Nu verkiezingen levert de VVD, CDA, D66 en ChristenUnie 28 zetels verlies op. De eerste test: 20 maart 2019.

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Become a Patron!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.