De meningen over het nieuwe Malta-plan, de opvolger van het zogenaamde Merkel-Samsom-plan inzake de vluchtelingendeal met Turkije, zijn verdeeld. De tekst is afkomstig van de Soros-gefinancierde denktank European Stability Initiative (ESI), en je zou toch gevoeglijk kunnen aannemen dat de baas van ESI en tevens Soros-handlanger Gerald Knaus niet nog eens hetzelfde trucje kan uithalen.

Maar op de EU-top in Malta is het toch gebeurd. Steeds meer draait het er op uit dat er méér migranten de EU binnengehaald moeten worden, mensen die hier de rest van hun leven willen blijven, zonder baan, maar wel door de lidstaten gefinancierd. Een toekomst zonder perspectief.

Over het lot van de mensen die straks zullen verdrinken, of over het vreselijke lot dat hen wacht als zij teruggestuurd zijn, wordt vooral niet gesproken.

We kregen een aantal vragen naar aanleiding van ons artikel gisteren over de situatie in Canada, maar dan met name waar wij spraken over het “Malta-Plan”, als opvolger van het “Merkel-Samsom-Plan”.

De vragen gaan dan vooral over dat laatste, want sommigen wezen ons er op dat het “één-voor-één”‘-omruilplan toch ècht afkomstig was van Diederik Samson (weliswaar is het het samen met Mark Rutte en de Duitse vice-bondskanselier Sigmar Gabriel uitgewerkte plan).

Het valt namelijk allemaal te lezen in de NRC van 29 maart 2016 [1]:

samsom

Toch vreemd, want in dezelfde NRC van 29 maart 2016 [2], dus bijna anderhalve maand éérder, lezen we in een artikel over dit plan de volgende passages:

samsom

Het “plan Samsom” is dus eigenlijk het plan (gedateerd 4 oktober 2015) van Gerald Knaus, de baas van denktank ESI (European Stability Initiative) dat o.a. door de Hongaarse ex-nazi George Soros gefinancierd wordt. Maar anderhalve maand later wordt Samsom weer gevierd als zijnde de bedenker van het plan.

Je wordt toch ook aan alle kanten besodemieterd. Hoezo, kwaliteitskrant?

Officieel heette dit plan een “verrassende“ opening te zijn voor de toenmalige Turkse premier Davutoğlu. Dit plan is dus niet van de hand van Samsom, maar van ESI, een internationale denktank, die haar bestaan dankt aan donaties van NGO’s, o.a.: het Swedish International Development Cooperation Agency (SIDA), Stiftung Mercator, de Open Society Foundations (Soros) en de ERSTE stichting, en, niet te vergeten, een aantal Europese landen en de VS….

Die SIDA op zijn beurt geeft dan – zoals we eerder meldden -, net als het Open Society Institute (Soros), geld aan het Media Development Loan Fund (MDLF), het belangrijkste financiële distributiecentrum van Soros voor media in Oost-Europa.

We moeten hier ab-so-luut niets kwaadaardigs in zien.

Later werd het het “Merkel-Samsom-Plan“ genoemd, terwijl het evolueerde tot het “Merkel-Plan”, maar er was dus helemaal niets Duits aan, omdat de tekst geleverd was door het European Stability Initiative. Door de Turken werd het als het “Davutoğlu-Plan” gebracht.

Wel was er een verschil tussen die twee plannen: de Merkel-versie van de Turkse 1-voor-1-deal betrof alléén Duitsland. De samenstellers van ESI gingen er namelijk vanuit dat voor het verdelen van vluchtelingen over Europa geen EU-oplossing gevonden zou worden. Van Samsom kwam de optie om de verdeling op vrijwillige basis te laten doen en de onderhandelingen met Turkije uit te laten voeren door de EU (en niet door Duitsland) .

Duitsland werd in het plan dan ook opgeroepen het voortouw te nemen en op vrijwillige basis bondgenoten te zoeken, die ook “vrijwliig” bereid waren vluchtelingen op te nemen, op basis van een verdeelsleutel. Het was trouwens niet de bedoeling van dit plan de Balkanroute te sluiten. De samenstellers hadden (officieel) uitsluitend voor ogen de druk van de toestroom af te nemen en de migratiestromen over de Egeïsche Zee in te perken. We weten nu dat er van deze plannen helemaal niets terechtgekomen is.

Nu is er dus het “Malta-Plan”, het vervolg op bovengenoemde plannen, speciaal gemaakt voor Libië, en vóór invoering al door velen bekritiseerd.

Bij de top vorige week werd een aantal punten vastgelegd in de zogenoemde Malta Verklaring. Daarin staat ondermeer dat de EU-landen nauwer willen gaan samenwerken met Libië (welke van de drie regeringen?) en de daar omliggende landen om deze belangrijke vluchtenlingenroute, waarlangs het afgelopen jaar 181.000 mensen de oversteek waagden, in te dammen.

Er is geen controle op het aantal vluchtelingen dat vanuit Libië (door Europese NGO’s opgehaald) naar Europa vertrekt. Het land heeft immers geen centrale regering, wat de deal extra faalbaar maakt.

Volgens de Verklaring zal de Libische kustwacht worden getraind en ondersteund en zullen mensensmokkelaars worden bestreden. Retoriek die wij al eerder hoorden. De EU is er ook als de kippen bij om de portemonnee te trekken: nog eens 200 miljoen euro wordt beschikbaar gesteld voor migratieprojecten in Libië – zo ongeveer net als de miljard die Egypte van Brussel kreeg (voor “democratisering”) en waarvan onbekend is waar dat geld gebleven is.

Dan hebben we ook nog de wereldvreemde EU-buitenlandvertegenwoordiger Federica Mogherini die denkt dat de maatregelen een “afname van het aantal dodelijke slachtoffers op zee en in de woestijn” in Libië zal betekenen. De maatregelen zullen de “volledige bescherming van mensenrechten” in acht nemen, zegt Mogherini ook nog. LOL.

Zoals gezegd is óók dit plan afkomstig van ESI [3] en oprichter Knaus is – net als zijn medefinancier George Soros – fanatiek tegenstander van de nieuwe Amerikaanse president – reden waarom het waarschijnlijk in Malta als een hamerstuk is afgehandeld en goedgekeurd, waarna de dames en heren regeringsleiders zich in Malta druk konden maken over Donald Trump.

Een belangrijke vraag is waarom de EU zich door een door Soros medegefinancierde denktank, dat ook Amerikaanse belangen behartigt, een concept laat vóórschrijven hoe met deze crisis om te gaan.

Andere belangrijke vragen zijn:
– wie heeft opdracht gegeven tot het maken van het plan?
– wie heeft ESI betaald voor dat werk?
– treedt er geen belangenverstrengeling op als een concept van een denktank, die ook door Amerikaanse belangengroepen wordt medegefinancierd, wordt aangenomen?
– wordt de hele bevolking van de EU niet bij de neus genomen door een plan uit te voeren waarbij de parlementen van de EU-lidstaten niet om hun mening is gevraagd…. of moet dat nog gebeuren?
– en de belangrijkste vraag is natuurlijk: waarom lees, hoor en zie je zo goed als niets hierover in de kwaliteitsmedia?

EU

Deze foto geeft treffend weer hoe eensgezind de EU is….

Al in januari lazen we van de premier van Malta, Joseph Muscat, het volgende [4]:

There is an appetite now at EU level, including Chancellor Merkel, to replicate the Turkey deal in the central Mediterranean. Not in the sense of the same agreement on paper, but rather on breaking the business model of human traffickers.

Malta zette als voorzitter van de EU op de top vorige week met bovenstaande opmerking alvast de toon, hoewel Muscat wist dat de Europese Commissie voor het idee van het kopiëren van de Turkse deal niet zo stond te trappelen. Maar zoals gezegd: de toon was alvast gezet.

Het resultaat van die top, dat deels op een luxe zeiljacht werd doorgebracht, was dus het tien-punten-plan. Het gaat vooral om het afweren van migranten, waarbij dus de vluchtroute vanuit Libië gesloten moet worden.

Van Merkel’s “wir schaffen das” is inmiddels zo goed als niets meer over gebleven. Liet de bondskanselier zich in 2015 vanwege haar uitspraken nog als een soort moeder Theresa afschilderen, haar protest tegen de Balkanstaten, die hun grenzen met prikkeldraad en bewaking tot bijna onneembare hindernissen omtoverden en daarmee de stroom migranten tegenhielden via de zogenaamde Balkanroute, bestond uit een oorverdovend stilzwijgen.

De EU probeerde toen nog de Turken op te laten draaien voor het onderbrengen en verzorgen van de miljoenen vluchtelingen uit Syrië, Afghanistan en Irak. Een bijzonder twijfelachtige deal met de Turkse machthebber Erdogan, die de mensenrechten in het land met voeten treedt, waarbij hij de persvrijheid zo goed als afgeschaft heeft, het land probeert te veranderen in een presidentiële dictatuur, hij de doodstraf weer wil invoeren en de Koerden wil uitmoorden. Dat alles interesseert Merkel helemaal niet.

Het doel heiligt de middelen, en haar uitnodiging aan alle mensen in Afrika om toch vooral naar Duitsland te komen kan op zijn minst naïef genoemd worden (ware het niet dat er met een verborgen agenda gewerkt wordt). Maar ja, het is verkiezingstijd, dus dan moet alles voorzichtiger geregeld worden.

Nu denken de EU-regeringsleiders dus, onder aanvoering van de Duitse bondskanselier, het twijfelachtige contract met Turkije als basis te kunnen gebruiken voor Libië. Het probleem met dit land is dat er geen regering is, die in staat is de overeengekomen punten van de deal in de praktijk uit te voeren. De enige regering die door de EU (en de bondskanselier) erkend wordt, stelt niets voor.

Het land is door de vereende krachten van de EU, de VS de NAVO en Qatar in 2011 veranderd in een puinhoop. Het land is nu bezaaid met volkomen onbetrouwbare warlords, waarvan het territorium vaak ook nog eens niet groter is dan een paar vierkante kilometer. Gezegd wordt dat het land drie regeringen heeft: eentje zit in Tobroek, een in Tripolis en eentje in de buurt van de haven in Tripolis – hierover zometeen meer.

En uitgerekend deze oude knarren club, onder voorzitterschap van (de westers georiënteerde) Fayiz as-Sarradsch, die geen enkele binding heeft met het Libische volk, heeft de EU uitgezocht om haar bevelen te laten opvolgen (voor zover de EU er nog iets in de melk te brokkelen heeft). Het klinkt als een slechte grap, maar dat is het ook. De Europese Unie onder leiding van de zogenaamd machtigste vrouw ter wereld lijdt aan een vergevorderd gebrek aan realiteitsbesef.

Maar er komt wat anders om de hoek kijken.

In 2017 staan in Europa belangrijke verkiezingen voor de deur. In maart kunnen wij in ons land een nieuw parlement kiezen; ook in maart wordt er in Bulgarije gestemd voor een nieuw parlement; in april de presidentsverkiezingen in Frankrijk; in september kunnen de Duitsers naar de stembus voor een nieuwe Bondsdag en in november staat een nieuw Noors parlement op de agenda. Daar tussendoor staan er ook nog wat dingen voor Merkel te gebeuren, de niet onbelangrijke verkiezingen voor de Duitse parlementen in de deelstaten Saarland, Sleeswijk-Holstein en vooral in Noordrijn-Westfalen. O ja, zouden we bijna het referendum in Italië vergeten.

In alle landen groeit de steun voor alternatieve, rechtspopulistische of rechtsradicale politieke partijen. Conservatieve partijen dreigen flinke verliezen op te lopen. In Frankrijk maakt “Front National” van Marine Le Pen kans de verkiezingen te winnen. In deze situatie reageert Merkel zoals ze dan altijd reageert als ze onder druk komt: niet, dus. Het Grote Zwijgen.

En wat de EU ook probeert, het zijn altijd de verkeerde besluiten – net oze Brussel er een patent op heeft. De hele politieke kaste in Brussel is totaal vastgeroest op oude denkbeelden.

Een voorbeeld: vorig jaar werd op aandringen van de EU en Europese regeringen in de VN de zogenaamde eenheidsregering van Libië tegen de wil van het volk geïnstalleerd. De zetel van de regering, werd met trots bekendgemaakt, zou dan de vroegere hoofdstad van de Gadaffi-regering zijn, Tripolis. Maar – en niets laat de absolute machteloosheid van deze regering beter zien – de leden van deze nieuwe regering konden hun zetel niet bereiken, omdat hun vliegtuig geen toestemming kreeg om op het vliegveld van Tripolis te landen. Men moest stiekem in het holst van de nacht met een bootje via de haven er naar toe. Vervolgens had de als regering fungerende presidentsraad onder leiding van Fayiz as-Sarradsch met de hulp van plaatselijke milities de regeringszetel in Tripolis Stad bereikt.

Daar zitten ze nu, volledig afhankelijk van de gemoedstoestand van de milities en nog steeds niet erkend door de leden van het Huis van Afgevaardigden, zonder enige machtsbevoegdheid, als ratten in een val. Het nternationaal als parlament van het land erkende Huis van Afgevaardigden, dat zetelt in Tobroek in het oosten van het land, was vorig jaar niet in staat het benodigde quorum te krijgen om de “Libische Politieke Overeenkomst” in de wet op te nemen. Die stap is echer dwingend nodig om van de presidentsraad een rechtmatige regering te maken.

Het is dus volkomen onduidelijk wie de financiële middelen krijgt om de Libische kustwacht te steunen, op te leiden en uit te breiden, vooral ook omdat het grootste deel van de Libische kust in het gebied ligt van de regering in Tobroek. Hier bevindt zich ook het militaire machtscentrum in het land, het “Nationale leger” van generaal Khalifa Haftar.

Haftar, één van de leidende figuren bij het omver werpen van Gaddafi en jarenlang een hulpje van de CIA, is verklaard tegenstander van de eenheidsregering en de eveneens in Tripolis gezeten islamitische tegenregering, het “General National Congress” en de militaire tak daarvan, “Libya Dawn”. Het gevaar is bijzonder groot dat gelden van de EU in handen komt van islamitische groeperingen of de vele warlords die het land telt.

De onoverzichtelijke en steeds veranderende machtsverhoudingen in het land maken de afspraken die regeringsleiders van de EU niet alleen tot een grote farce, ze maken ze ook tot een tragedie van ongekende proporties. Zo moeten de vluchtelingen die in de Middellandse Zee door de (door de EU uitgeruste) kustwacht, opgepakt worden en naar Libië teruggevoerd worden. Daar wacht hen dan een leven onder de slechtst denkbare, onmenselijke omstandigheden.

“Die Welt” [5] meldde op 29 januari, dus vier dagen vóór de EU-top in Malta, het bestaan van een “Drahtbericht” van de Duitse ambassade in Niger, waarin gesproken wordt over de “allerzwaarste, systematische schendingen van mensenrechten in Libië”, waarbij sprake is van omstandigheden zoals die in “concentratiekampen” golden. In het artikel wordt gesproken over “executies van migranten die geen geld hebben, folteringen, verkrachtingen, afpersingsgevallen of het droppen in onherbergzame gebieden”.

Merkel wist dus op 2 februari waarmee zij zou instemmen. Maar op haar onnavolgbare manier heeft zij, door feiten te negeren en alles veel mooier voor te stellen dan het in werkelijkheid is, haar besluit kenbaar gemaakt waarvan zij weet dat het voor veel mensen de dood betekent, alsof zij het beste met iedereen voor heeft en een einde maakt aan de ellende van vluchtelingen:

Wir wissen die Situation der Flüchtlinge ist dramatisch in Libyen. Und deshalb müssen wir genauso vorgehen wie wir es auch im Zusammenhang mit der Türkei gemacht haben: Illegalität unterbinden, Schmugglern und Schleppern das Handwerk legen und die Situation der Flüchtlinge verbessern.

De Europese mainstream media doen er na afloop van de Top een beetje het stilzwijgen toe, en als er al over de “vluchtelingentop” wordt geschreven dan is het toch vooral over Donald Trump, maar niet over de inhoud en de consequenties ten aanzien van het werkelijke onderwerp [6].

De bondskanselier heeft in ieder geval laten zien wat ze wèrkelijk bedoelt met “wir schaffen das”.

Maar dit hele theater is slechts een deel van de waarheid. Achter de schermen wordt aan heel wat anders gewerkt.

Op de avond van 3 februari dit jaar stuurde Gerald Knaus, baas van de in Berlijn gevestigde, door George Soros meegefinancierde denktank “European Stability Initiative“ (ESI) een mailtje naar zijn bondgenoten (“Dear friends …“ [7]).

In dat stuk proza legt hij met veel omwegen zijn “Malta Plan“ uit. Naar het idee van Knaus moet het vóór de zomer het Verdrag van Dublin gaan vervangen. Knaus is geen kleine jongen. In de herfst van 2015 had hij het Merkel-Plan uit zijn pen getoverd, waarvan de bedoeling was dat Turkije “vluchtelingen” van de Griekse eilanden zou terugnemen en daarvoor in ruil voor elke teruggehaalde migrant een Syriër doorsturen naar elders in Europa (“resettlement“).

ESI noemde toen een getal: elk jaar zouden er 500.000 personen naar Europa moeten komen. Een aantal dat eerder ook door de Duitse bondskanselier was genoemd – háár aandacht heeft Knaus in ieder geval wel.

En waarmee komt Knaus van het ECi nu met zijn Malta-Plan?

Het kernidee is dat in Italië een asielmissie van de EU wordt opgesteld, die op korte termijn (4 weken) dichtgetimmerde en verplichte asielbeslissingen moet nemen voor in Italië aan land komende asielzoekers. De afgewezen kandidaten zouden dan, volgens de overeenkomst, naar de landen van herkomst teruggestuurd moeten worden. De geaccepteerde migranten moeten over de EU worden verdeeld, waarbij zij recht hebben op alle voorzieningen, inclusief sociale voorzieningen en voledige gezondheidszorg, huisvesting en uiteindelijk het staatsburgerschap. Van het Australische model (“No Nauru”) en het Fort Europa wil men niets weten.

Even wat recente cijfers in een tabel gooien:

samsom

We zien hier de Top 10 van landen van herkomst via de centrale Middellandse Zee-route, met de aantallen van in 2016 aangekomen migranten in Italië, het procentuele aandeel van de migranten en de asieltoekenningsquote in 2015. In totaal zijn er in 2016 volgens deze opgave 181.436 migranten via deze route Italië binnengekomen. Aan de landen van herkomst is te zien dat het voornamelijk gaat om moslims.

De sterke toename bij het verloop in 6 jaar van 2011 tot 2016 geeft de volgende tabel:

soros

Het ESI is van mening dat met het vooruitzicht op korte termijn te worden teruggestuurd, het aantal in Italië aankomende migranten sterk zal gaan dalen. Als doelstelling wordt een aantal van minder dan 100.000 per jaar genoemd. Ook dat aantal zou fors meer zijn dan er zijn aangekomen in de jaren 2011-2013.

Als voorbeeld wordt door ESI de zogenaamde Turkije-deal genoemd. We weten allemaal hoe dat heeft uitgepakt: in de drie maanden vóór de overeenkomst werden er méér mensen naar Turkije teruggestuurd (967 personen) dan in de tien maanden erna (801 personen). Waarom zou dat met Nigeria anders verlopen? Voor de 801 van Griekenland naar Turkije teruggestuurde migranten werden “minder dan 3.000“ over Europa verdeeld.

Dat zijn nog altijd meer dan drie keer zoveel, dus 3:1 in plaats van 1:1. Waarom eigenlijk?
Die 3.000 van Griekenland over de EU verdeelde personen zijn in de ogen van ESI veel te weiniig. De bedoeling is dat hier flink de beuk in gaat. Er wordt gezegd dat het gaat om “large-scale resettlement“, dus kolonisatie op grote schaal.

Wat dit plan voor ons betekent?

Tot nu toe gaat het om een voorstel. Maar het is wel zaak hier niet te lichthartig over te denken, want het komt van mensen waar Frau Merkel aantoonbaar sinds haar politiek van 2015 haar migratiebeleid op heeft gebaseerd (de “Turkije-deal“). Zelfs een halvering van het aantal migranten via de centrale Middellanse Zee-route van Afrika naar Italië zou nog steeds een zeer hoog aantal per jaar betekenen.
Daarbij komen dan nog de officieel geherhuisveste personen, waarvoor geen concreet aantal wordt genoemd, maar in de context van de discussie moet er toch gedacht zijn aan een paar honderdduizend per jaar. In en paar jaar loopt dat in de miljoenen. Het betreft dan ook niet personen die opgevangen worden tot de situatie in hun thuisland verbetert, maar zij krijgen het nieuwe staatsburgerschap en alle sociale voorzieningen.

Daar komt dan ook nog de gezinshereniging bij. Met een verviervoudiging moet rekening gehouden worden. In feite gaat het dan om het koloniseren van lidstaten van de EU, omdat in andere staten de bereidheid tot het opnemen van meer migranten tamelijk begrensd is.

Maar ook dat is de mensen van Soros nog niet genoeg: de mensen in de landen van herkomst in Afrika moeten ook makkelijker een visum krijgen voor het reizen naar de EU plus er moeten mogelijkheden zijn om legale arbeidsmigrate aan te bieden.

Het lijkt al met al dus onwaarschijnlijk dat de voorgestelde procedures leiden tot een vermindering van de aantallen mensen via de Middellandse Zee route. In tegendeel: voor een jonge man uit Eritrea betekent die 90% kans een garantie op een duurzame kolonisatie n de EU met alle sociale regelingen, het staatsburgerschap en het hierheen halen van de hele familie….. het laten springen van de jackpot.

Wie nu nog niet onderweg is gaat dat zeker doen als hij van het nieuwe systeem kennis krijgt. Op de Middellandse Zee zal het dan net zo gaan als op de Duitse Autobahn in vakantietijd. Vluchtelingen en migranten uit Afrika nemen gewoon de gok, voor weinigen zal dat een gunstig resultaat krijgen, maar de meeste van hen wacht een slecht, wellicht mensonterend lot.

De enige beperking van het door de EU “bedachte” systeem: in een paar jaar zullen de verhoudingen zó veranderd zijn dat een reis vanuit Eritrea niet meer loont. De andere wezenlijke beperking van het systeem noemt de heer Knaus ook: zijn plan functioneert alleen als de uitvoerende regeringen met deze (Soros)politiek de verkiezingen kunnen winnen.

Daar kunnen wij nu nog niets tegen doen. Wèl straks, in ons stemhokje. Hoogste tijd om – om maar een toepasselijke, wrange beeldspraak te gebruiken – het zinkende schip dat EU heet, te verlaten.

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.