DELEN
catalonië

We zien de evolutie van het conflict in Spanje met lede ogen aan. Madrid doet er alles aan om de Catalaanse kwestie te laten ontsporen. De separatisten schuwen geweld, maar stilaan raken de alternatieven uitgeput.

De Spaanse repressie in Catalonië is alweer enkele versnellingen hoger geschakeld. De arrestatie van minister-president Carles Puigdemont is een zware klap voor de onafhankelijkheidsbeweging. Het is nu niet meer mogelijk om in Brussel een legitieme republikeinse regering te vormen, naast de officiële regering in Barcelona. Wat nu? Evolueren we naar een gewelddadig conflict?

Volgens de Spaanse justitie zitten we daar al geruime tijd in. Die doet alsof de Catalaanse separatisten de wapens hebben opgenomen tegen de staat. In werkelijkheid mislukte de onafhankelijkheidsverklaring op 27 oktober, omdat de Catalaanse ­regering tot elke prijs geweld wilde vermijden. Was die regering minder ­pacifistisch geweest en was die niet teruggeschrokken voor het vooruitzicht van een burgeroorlog, dan had Madrid de chicken game misschien verloren.

Anders gezegd, de separatisten zijn zo goed geweest om Madrid geweld te besparen, hebben daardoor het pleit verloren en worden nu genadeloos gestraft omdat ze zogezegd wél geweld hebben gebruikt. Dat is tragisch en wraakroepend tegelijkertijd. Wat vermag een democratische en pacifistische massabeweging ­tegen een staat die zonder scrupule misbruik maakt van zijn machts­monopolie om die beweging neer te slaan? Wat vermag een democratische beweging als zelfs de Europese Unie cynisch de andere kant opkijkt?

Het pacifisme zit zo diep ingebakken in de beweging dat ze alleen al het idee van geweld als godslastering beschouwt

Het democratische en geweldloze actierepertoire van de separatisten raakt stilaan uitgeput. De massa­manifestaties botsen op hun grenzen qua politieke impact. Honderd­duizenden en zelfs miljoenen betogers? Madrid en Europa trekken er de schouders voor op. Deelnemen aan verkiezingen? De winnaars daarvan verdwijnen één na één achter de tralies. Welk alternatief rest er nog, behalve een totale soumission aan Spanje?

Provocateurs

Er is nu opnieuw sprake van massale wegblokkades en stakingen. Maar ook de organisatoren van die geweldloze acties worden zonder pardon vervolgd. Overigens moet je tegenwoordig al zeer Spaansgezind zijn in Catalonië om niet op de een of andere manier voor vervolging in aanmerking te komen.

Als je op die manier met de rug tegen de muur wordt gezet, is het dan niet legitiem om zelf geweld te gebruiken? Zitten we hier niet in het scenario van de door onder anderen Thomas van Aquino verdedigde ­tyrannicide: de rechtvaardige moord op een onrechtvaardige tiran?

Laat het duidelijk zijn dat de Catalaanse separatisten zelf in koor ‘nee’ antwoorden op die vragen. Het pacifisme zit gelukkig zo diep ingebakken in de beweging dat ze alleen al het idee van geweld als godslastering beschouwt. Als er, zoals vorige zondag, dan toch relletjes uitbreken in de marge van een betoging, worden die doorgaans toegeschreven aan ­geïnfiltreerde provocateurs van de Spaanse veiligheidsdiensten.

Die provocateurs zullen er ongetwijfeld zijn. Maar anderzijds moet het in de gegeven omstandigheden een haast onmenselijke zelfbeheersing vergen van separatistische militanten om pacifistisch te blijven en geen geweld te gebruiken tegen de Spaanse bezettingstroepen. Het kan moeilijk anders of een beperkte groep onder hen kan die zelfbeheersing niet opbrengen en gaat toch over tot vormen van agressie. Naarmate de repressie toeneemt, zal die groep onvermijdelijk groter worden.

Stadsguerrilla

Op die manier evolueren we beetje bij beetje naar een Kale borroka in Catalonië. Dat was de Baskische stadsguerrilla van radicale linkse nationalisten in de jaren negentig. Auto’s in brand steken, eigendommen van Spaansgezinden beschadigen, molotovcocktails gooien naar de politie … Dat was toen dagelijkse kost in Baskenland. De separatistische leiders zullen er alles aan doen om te vermijden dat het zover komt in Catalonië. Maar het valt te vrezen dat ze daar steeds minder vat op zullen hebben als de repressie verder escaleert.

In het ergste geval gaan de radicalen ondergronds en komen er aanslagen. Dan wordt de klok teruggedraaid naar het einde van de jaren zeventig, toen er in Catalonië ook een terroristische organisatie à la ETA actief was, Terra Lliure. Maar die is altijd vrij marginaal geweest en werd al in 1991 ontbonden.

Madrid en de Europese Unie lijken er vandaag alles aan te doen om de Catalaanse kwestie te laten ver­zieken en te doen uitgroeien tot een gewapend conflict. Ze zijn van Catalonië een nieuw Noord-Ierland aan het maken. En dan zullen de Euro­pese leiders over twintig jaar vertwijfeld uitroepen: hoe is het in godsnaam mogelijk dat Spanje in 2018 zomaar zijn repressieve gang kon gaan?

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Zoals u wellicht weet doen de Social Media sites zoals Facebook en Twitter er alles aan om ons bereik tot een minimum te beperken! We zijn daarom meer dan ooit afhankelijk van uw support om het woord bij de mensen te krijgen. Wanneer u bovenstaand artikel nuttig, interessant of leerzaam vond, like het dan en deel het overal waar u maar kunt! Alvast heel hartelijk bedankt voor de support!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.