duitsland

Maak een einde aan de dictatuur van Corona: het Duitse volk moet zich nu openlijk verzetten

Merkel overschrijdt een rode lijn met haar plan voor een automatische avondklok. Het is tijd voor de noodrem: als de wet komt, moeten wij burgers die massaal breken en weerstand bieden – om onze fundamentele rechten en onze vrijheid te beschermen.

In haar toespraak over de wijziging van de Infectiebeschermingswet, waarmee de federale regering centrale macht wil krijgen over de strijd tegen Covid en op zijn minst federalisme op dit gebied wil nemen, zei Angela Merkel:

“Over het virus valt niet te onderhandelen, het verstaat maar één taal, de taal van vastberadenheid.”

Merkel staat niet tegenover het parlement en de oppositie, maar het SARS-CoV-2-virus, een microscopisch klein wezen zonder zenuwstelsel of bedoelingen. Het vertegenwoordigt nog steeds de vijand, waaruit volgt dat iedereen die bezwaar maakt tegen de wet van Merkel zich zorgen maakt over de zaken van het virus. Met deze vijand kan dus niet worden onderhandeld. Blijkbaar heeft hij Merkel hiertoe een bericht gestuurd. Omgekeerd kan hij ook berichten ontvangen en een taal verstaan, namelijk die van de bondskanselier.

Hieruit volgt de tweede Merkeliaanse subtekst: wat ze naar voren brengt is deze enige mogelijke “vastberadenheidstaal” die hem, de virusvijand, uiteindelijk zal neerslaan. Uw remedie is niet alleen effectief, maar heeft ook geen alternatief. Dus wat weerhoudt ons ervan om het typische Merkel-meervoud te proberen om de wet te laten spreken, die volgens deze logica ‘Good Corona Ending Law’ zou kunnen worden genoemd?

Oh ja, de grondwet. En ook een paar praktische overwegingen. Wat betreft het vervelende met de basiswet, zou Merkel waarschijnlijk zeggen dat een virus geen constitutionele seminars bijwoont.

Dit is ongeveer hoe de bondskanselier en haar politieke bondgenoten beweren. De wetswijziging, inclusief de automatische avondklok, zei Karl Lauterbach in de Bondsdag, was “noodzakelijk, maar niet voldoende” – om onmiddellijk te communiceren wat hij als overbodig beschouwt: “Wat we niet nodig hebben, is een debat waarin we uitleggen wat voor onszelf op een ingewikkelde manier niet werkt “. SPD-kanselier-kandidaat Olaf Scholz is het daarmee eens: “Het zou onverantwoordelijk zijn om nu een heel lang academisch debat te voeren over wat er anders zou kunnen […] We kunnen nu geen proefschriften en habilitatie schrijven.”

Als advocaat zou Scholz eigenlijk het verschil moeten kennen tussen ‘een proefschrift schrijven’ en ‘af en toe in de grondwet kijken’. Of in de bijbehorende uitwerking van de wetenschappelijke dienst die samenwerkt met de Bondsdag. De experts van deze dienst achten het ongrondwettelijk om zo’n serieuze ingreep als een avondklok automatisch te koppelen aan één enkele variabele, namelijk de zevendaagse incidentie van 100.

In haar laatste uitzending dacht de talkshow-presentator Maybritt Illner Scholz enthousiast om nu geen proefschrift over fundamentele rechten te schrijven, toen ze zei: “Ik denk dat iedereen in dit land de vingers gekruist houdt dat dit niet gebeurt voordat het Grondwettelijk Hof faalt” . Volgens hun logica moeten zelfs de rechters in Karlsruhe hun vingers gekruist houden – of hun ogen stijf sluiten. Anders zouden ze zichzelf agenten van het virus maken.

Dit geschil heeft een feitelijke kant. Het is noodzakelijk om de argumenten tegen de avondklok te noemen, hoewel het debat daar niet ophoudt. Federale staten, districten en gemeenten kunnen nu al uitgaansverboden opleggen. In Keulen heeft het stadsbestuur zojuist de eerste uitreisbeperking sinds de Tweede Wereldoorlog besteld. Het wetgevende koevoetproject van Merkel gaat dus niet over het creëren van het juiste instrument. Het gaat om het automatisch afdwingen van avondklok, zelfs als de lokale autoriteiten denken dat het niet logisch is. Dus zonder uitzondering en overal. Zelfs in gebieden waar een handvol positieve testresultaten – met uitzondering van een enkele geïnfecteerde persoon – voldoende zijn voor een incidentie van 100. Ook dan,

Doet niets. Zelfs dan mag niemand na 21.00 uur de deur uit. Een zevendaagse incidentie van 100 betekent: 0,1 procent positieve testgevallen voor 100.000 burgers. Het hangt af van het aantal testen (overigens nog niet gestandaardiseerd). Bekende wetenschappers, zoals aerosolexpert Gerhard Scheuch, wijzen erop dat het risico op infectie buitenshuis vrijwel nihil is. En wat betreft de illegale partijen als besmettingsbron, die bijvoorbeeld de SPD-politicus Thomas Kutschaty probeert te doen – zoals bekend wil hij burgers ‘vangen’ op weg ernaartoe na 21.00 uur: ook hier de ratio is vergelijkbaar met de incidentie.

Negenennegentig procent van degenen die in de lenteavond nog een blokje rondlopen, wanneer het lichter en hopelijk warmer wordt, is niet op weg naar een feestje. De ene procent laat zich niet afschrikken door een verbod. Dan ontmoeten de feestgangers elkaar niet buiten in het park, maar in het appartement kort voor negenen en blijven daar tot de ochtend.

Als de avondklok net zo effectief was als Merkel en Scholz beweerden, hadden Frankrijk en Spanje in 2020 aanzienlijk lagere sterftecijfers moeten hebben in verband met Corona. In die tijd lieten de regeringen daar alleen burgers binnen een straal van één kilometer vertrekken. In werkelijkheid ziet hun coronabalans er beduidend slechter uit dan die van Zweden. Al deze argumenten hebben betrekking op opportuniteit. Maar, zoals ik al zei, ze putten het onderwerp niet uit.

Burgers zouden hier en nu een rode lijn moeten trekken voor politici als Merkel, Scholz en Kutschaty als het voordeel van een automatisch uitgaansverbod vanuit een bepaald geval iets beter gerechtvaardigd zou zijn. In zijn tekst “Oorzaken van de voortdurende bedreiging van de vrijheid”, schreef Friedrich August von Hayek in 1961:

“Als de beslissing tussen vrijheid en dwang wordt behandeld als een opportuniteitskwestie die in elk afzonderlijk geval afzonderlijk moet worden beslist, zal vrijheid bijna altijd de korte strohalm trekken. Dus zodra vrijheid als een opportuniteitskwestie wordt behandeld, is de geleidelijke ondermijning en uiteindelijk vernietiging ervan onvermijdelijk. […] Vrijheid (kan) alleen behouden blijven als ze niet alleen wordt verdedigd om redenen van herkenbaar nut in individuele gevallen, maar als basisprincipe. “

Vrijheid is geen kwestie van opportuniteit en niet van geval tot geval. Er zijn niet zoveel manieren om een ​​samenleving te organiseren. En hybride vormen duren maar een korte tijd. Een samenleving beschouwt zichzelf als fundamenteel vrij – of ze glijdt af in een onliberale staat.

Merkels poging om de burgers van een land in kamerarrest te sturen, gaat over zelfingenomenheid, autoritair trompetteren, maar ook over de opportuniteit die Hayek beschrijft, waarin een centrale regeling altijd gemakkelijker past dan de mogelijkheid van een vrije beslissing. Maar er komt nog veel meer bij kijken, namelijk het basispatroon van neo-autoritaire politiek bij uitstek.

Daarin vindt men keer op keer de poging om politiek te definiëren als een verzameling van doelen en doeleinden die niet langer ter discussie staan, en deze doelen op hun beurt in automatismen te gieten. Ook in het klimaatbeleid gebruiken voorstanders van maatregelen graag de formulering: men kan niet onderhandelen met het klimaat. Op EU-niveau laten niet-gekozen postdemocratische politici, die door geen enkel parlement last hebben gehad, zien hoe ze zich het sociale beheer van de toekomst voorstellen: met gedetailleerde CO2-reductiedoelstellingen voor zoveel mogelijk industrieën en gebieden, met een vast toezicht en een crimineel regime dat uit één enkel centrum komt, zou het hele polychrome gebied met zijn 500 miljoen mensen moeten beheersen als een computerprogramma.

Naast corona- en klimaatbeleid kan in principe ook elk ander beleidsterrein worden gekoppeld aan eventuele incidenten, richtlijn- en streefwaarden, die deze en die voorgedefinieerde maatregelen vervolgens afdwingen. In plaats van het moeizame onderhandelen en afwegen van democratische samenlevingen, van vallen en opstaan, is er een machine die wordt geprogrammeerd door goedbedoelende mensen die zo zeker zijn van hun kennis dat ze niet langer een discussie nodig hebben.

In plaats van verdedigingsrechten tegen de staat – want dat is precies wat basisrechten zijn – krijgen de burgers van deze nieuwe wereld de kans om mee te werken aan het bereiken van gedefinieerde doelen. Politici van het nieuwe type kennen geen partijen, milieus en tegenstrijdige belangen meer, maar alleen mensen die in dezelfde richting trekken en zijdelingse drijfveren die het niet-onderhandelbare doel saboteren. Dergelijke politici zullen er altijd naar verwijzen, niet ze hebben de hier en daar pijnlijke maatregelen en straffen opgelegd – maar ‘het virus’, ‘het klimaat’ en straks een andere variabele die niet kan worden aangepakt.

De fundamentele politieke opvatting van Angela Merkel zou er ongeveer zo uit moeten zien. Heel wat van haar collega’s delen het ook. Maar ze belichaamt het puurder en duidelijker dan de meesten. Een politiek adviseur die al een tijdje met haar te maken had, zei eens dat de kanselier zichzelf op een vulgaire Hegeliaanse manier zag als de incarnatie van de rede. Ze heeft alle mogelijke bezwaren al overwogen. Als er goede tegenredenen waren, zou ze het al lang geleden hebben bedacht. Vanuit Merkels standpunt is het tegenspreken van wat zij nodig acht niet alleen verkeerd, maar ook ontologisch zinloos. Iedereen die haar toch tegenspreekt, valt haar in feite niet aan, maar het wiel van de rede in de spaken.

Een kanselier die op een gegeven moment een samenleving lineair begon te definiëren volgens doelen en doelen, moet onvermijdelijk koppige burgers met al hun fundamentele rechten-arabesken als een obstakel zien.

Juist omdat het hier gaat om het fundamentele verschil tussen burgerlijke vrijheid en onvrijheid, moeten burgers nee zeggen als ze burger willen blijven. Als de wet uitkomt zoals Merkel het wil, dan moet iedereen ‘s avonds naar buiten gaan in een daad van burgerlijke ongehoorzaamheid. Dat zou de veiligheidstroepen snel tot het uiterste van hun mogelijkheden brengen. Dat is precies het doel van burgerlijke ongehoorzaamheid: de staat zijn grenzen laten zien. Merkel, Scholz en anderen zouden deze vastberadenheidstaal waarschijnlijk zelfs begrijpen. Het zou een noodrem zijn om verder wegglijden in onvrijheid te voorkomen. En het zou goed gaan met het vertrek van Angela Merkel, deze grijze traagheid in de Duitse politiek. En goed als bericht voor iedere opvolger.

De constitutionele advocaat Ernst-Wolfgang Böckenförde stelde, zoals bekend, dat een vrije samenleving leeft op voorwaarden die ze zelf niet kan creëren. Simpel gezegd: niemand kan burgers dwingen om vrij te willen zijn. Je moet het zelf willen. En laat het zien wanneer het nodig is.

Abonneer u nu op onze gratis elektronische nieuwsbrief SDB-nieuws klik hier om te registreren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.