DELEN
indentiteit

In de ‘Legacy Media‘ kom ik nu columns tegen waarin die ‘identiteit‘ met bergen zandzakken tegen het wassende water van de politieke realiteit wordt beschermd. Het zouden ‘kernwaarden‘ zijn, waar je niet zomaar van weg kunt lopen. Maar het betreft hier academische constructies van ‘adviseurs‘, die in de laatste decennia van de vorige eeuw hielpen bij het afbreken van de ‘zuilen‘ in de maatschappij, maar voor hun ‘modellen‘ herkenbare ‘typetjes‘ nodig hadden.

Hoe het met u zit, weet ik niet. Maar ik ben zelf geen ‘typetje‘. Ongetwijfeld zijn er modellen die mij indelen in een groep met een bepaalde ‘Lifestyle‘, waarbij ze enkele, voor de onderzoeker herkenbare aspecten benoemen, en groeperen. Maar in elke groep zit een ‘sukkel‘. Je vindt er ‘leiders‘, ‘meelopers‘, ‘uitvreters‘, ‘grapjassen‘, ‘vlinders‘, ‘dromers‘, ‘trendsetters‘ en ‘trendvolgers‘. Slachtoffers, en daders. Wat is er dan zo boeiend aan mijn huidskleur? Mijn inkomenspositie? Mijn gezinssituatie? Mijn leeftijd? Of mijn seksuele voorkeur?

Hoe is het mogelijk, dat zoveel mensen zich een ‘identiteit‘ hebben laten aansmeren die niks zegt over hen. Niks zegt over hun dromen of ambities? Voor een plek in een gevangenis die hen hun individualiteit afneemt, en vervangt door een ‘nummer‘ in een grafiek? Hoe groot moet je angst en onzekerheid zijn om je in te laten vangen door een ‘Lifestyle‘?

Er is een belangrijk verschil met de ‘Na-Oorlogse-Jaren‘, die werden gekenmerkt door dat wat critici ‘verzuiling‘ noemden. ‘Zuilen‘ die door mijn ouders ‘blikkies‘ werden genoemd. Het zei niets over jou, maar wel over je kijk op mens en maatschappij, tot op zekere hoogte. Religie en ideologie voedden de discussie, die steevast ging over de toekomst. Geen enkele politieke partij, of maatschappelijke, danwel religieuze organisatie kon het zich veroorloven de hoop op lotsverbetering weg te nemen. De gedachte dat je ‘in moest leveren‘ om andere groepen te verheffen, was anathema in de politiek, waar iedereen zich tot doel stelde een betere toekomst voor hun kinderen veilig te stellen, wat in die tijd nog ‘groei‘ impliceerde.

Zeker, er waren tal van ‘emancipatoire‘ partijen en bewegingen. Maar dan ging het om een streven naar meer rechtvaardigheid, en het bieden van kansen, met op de horizon een samenleving waar iedereen beter af was. Men was ‘arbeider‘, ‘witteboord-werker‘, ‘ondernemer‘, ‘militair‘, ‘academicus‘, ‘politicus‘, ‘geestelijk leider‘, ‘ambtenaar‘ of ‘arts‘. Maar over je identiteit zei dat niks. Behalve bij demonstraties of in enig ‘overleg‘ waar men zich als groep manifesteerde. Maar daarna ging ieder weer zijn eigen weg. Men wásarbeider‘, maar in eerste instantie mens. Een individu, met kwaliteiten en gebreken. Dromen en nachtmerries. Slechts een handjevol mensen eiste respect voor hun status die ze ontleenden aan hun publieke ‘Identiteit‘. Pathetische lieden met een ‘leeg‘, materialistisch leven vol angst en argwaan, waar je werd bijgebracht te verbergen wie je werkelijk was, omdat het je kwetsbaar maakte voor groepen die uit waren op je ‘bezit‘.

In de jaren zeventig werd de politiek overgenomen door mensen die lak hadden aan die ‘zuilen‘, en bevlogen voormannen en-vrouwen. Op grond van zorgvuldige ‘analyses‘ traceerden ze ‘groepen‘ die keurig in ‘staafdiagrammen‘ en ‘bell-curves‘ pasten, compleet met geschikte ‘drukpunten‘. Want aan het eind van de dag ging het immers om de macht? Zonder macht kon je niks veranderen. Als politicus moest je ‘effectief‘ zijn, en niet principieel.

Die materialistische, hedonistische fase, bracht mensen aan de macht die vergaten dat ze gekozen waren door mensen van vlees en bloed. Ze dachten in ‘staafdiagrammen‘, ‘bell-curves‘, ‘drukpunten‘, en raadpleegden Maurice de Hond als ze wilden weten hoe mensen over bepaalde onderwerpen dachten, inplaats van het hen zelf te vragen. Om hun macht te bestendigen, moesten ze ‘leveren‘, of op slinkse wijze de gevoelens bespelen om groepen zo ver te krijgen dat ze bereid waren ‘in te leveren‘. Dat ‘inleveren‘ werd na verloop van tijd chronisch, vooral in de betekenis van ‘inschikken‘, maar altijd verkocht als een broodnodige ‘hervorming‘.

Inleveren‘ om de banken te redden. ‘Inleveren‘ om ‘Europa‘ te redden. ‘Inleveren‘ om ‘Oekraïne‘ te redden. ‘Inleveren‘ om de NAVO te redden. ‘Inleveren‘ om het milieu te redden. ‘Inleveren‘ om deze of gene ‘minderheid‘ te redden. ‘Inleveren‘ om je pensioen te redden. Maar je kreeg er ook wat voor terug! Een ‘Identiteit‘!

Reacties

Reacties

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.