islamisme

Darya Safai is tandarts, ondernemer en vrouwenrechtenactivist. Na 17 jaar in België vreest ze dat het ‘islamisme’ waarvoor ze Iran ontvluchtte, ook hier opmars maakt. ‘Aan alle zogenaamd geëmancipeerde moslima met hoofddoek, zeg ik: Een hoofddoek is geen accessoire zoals een handtas.’

Ze was nog nooit buiten Iran geweest, wist niets over België, toen ze op 28 juni 2000 landde op Zaventem. Haar laatste twee jaar tandheelkunde moest ze overdoen aan de VUB, omdat ons land haar diploma niet erkent. Samen met haar man heeft ze inmiddels drie bloeiende tandartspraktijken, in Brussel en Antwerpen. N-VA gaf haar vorig jaar de ‘Ebbenhouten Spoor’, een erkenning die de partij elk jaar uitreikt aan een verdienstelijke nieuwe Vlaming.

De laatste jaren ontpopt ze zich steeds nadrukkelijker tot mensenrechtenactiviste. In 2014 richtte ze de actiegroep ‘Let Iranian women enter their stadiums’op. Telkens de Iraanse nationale voetbal- of volleybalploeg op verplaatsing een match speelt, reist ze mee. ‘Ik koop bewust een stoel in het zicht van de camera. Ik tooi me in de kleuren van de ploeg, en supporter luidkeels. Ik toon mijn banner, waarop staat: Laat Iraanse vrouwen binnen’. Vorige week werd ze tijdens de World League volleybal in Pesaro het stadion uitgezet door twintig Italiaanse politieagenten.

Wellustige blikken

Met haar acties wil Safai niet alleen de Iraanse vrouwen een hart onder de riem steken. ‘Stel dat een land zegt: ‘De voetbalcompetitbinnen.’ Daar zou de hele internationale gemeeie mag bij ons plaatsvinden, maar zwarten mogen niet nschap toch tegen revolteren, de FIFA en het IOC op kop? Blijkbaar vinden we genderdiscriminatie toch net iets minder ernstig dan rassendiscriminatie.’

Ik verzet me tegen al wie zegt dat kritiek op het islamisme polariseert en terreur in de hand werkt.

DARYA SAFAI

Safia heeft het moeilijk met het discours van ‘zelfverklaarde geëmancipeerde moslima die ‘bewust’ voor de hoofddoek kiezen. ‘De hoofddoek kan geen vrije keuze zijn, het is een plicht die wordt opgelegd door een religie. Volgens mij speelt sociale druk een grote rol. Ik ga vaak in scholen spreken. Veel jonge moslimmannen vertellen me dat ze nooit zouden trouwen met een meisje zonder hoofddoek. Kan je van een bewuste keuze spreken, als je als jong meisje het risico loopt in je gemeenschap nooit een man te vinden? Of als je op straat beledigingen naar je hoofd geslingerd krijgt, of uitgestoten wordt door je familie?’

‘En zelfs al is het een vrije keuze, dan nog vind ik ze verkeerd. Ja, we leven hier in een land waar een vrouw vrij is en volgens de wet gelijk wordt behandeld, ook al draagt ze een hoofddoek. Dat maakt de hoofddoek nog geen instrument van emancipatie. Het is net dankzij de laïcisering van de staat dat zoiets kan. Het is dankzij onze waarden dat moslimmeisjes hier vrij kunnen zijn. Je moet de zaken niet omdraaien.’

© Dieter Telemans

Zelf trekt Safai er nooit of te nimmer nog één aan, zegt ze. Het doet haar een beetje verdriet, al die hippe meiden met hoofddoek. ‘Het is geen accessoire zoals schoenen of een handtas. Tegenover al die miljoenen vrouwen die verplicht gesluierd door het leven gaan, vind ik het zelfs behoorlijk egocentrisch. Je kan dat kledingstuk niet enkel vanuit je eigen perspectief bekijken.’

Safai voelt het ‘islamisme’ oprukken in Europa, in België. ‘Ik heb geleefd in een islamitische staat waar religieuze wetten gelden. Ik ben er bang van. Jullie zouden ook banger mogen zijn. We moeten ons ertegen verdedigen. Ik verzet me tegen al wie zegt dat kritiek op islamisme polariseert en terreur in de hand werkt. Kritiek geven is belangrijk. In mijn thuisland zitten alle kritische stemmen in de gevangenis of in ballingschap.’

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.