DELEN

In het oosten van Syrië bezet IS nog altijd een klein gebied, een gestaag krimpend bolwerk van enkele dorpen. In dat laatste restant van het kalifaat woont ook een Nederlandstalige vrouw, de prille twintiger Zahra. Ze bekeerde zich op haar 18de tot de islam, trok naar Syrië, trouwde er en blijft de IS-ideologie trouw. Tot de dood, zo lijkt het: “Of ik nu in Syrië of in Europa ben, ik zal op precies hetzelfde moment sterven.”

We konden Zahra de voorbije maand meermaals spreken via het internet, ook al viel de verbinding voortdurend weg. Ze denkt er niet aan terug te keren naar Europa, terwijl de bombardementen van de internationale coalitie aanhouden en de Syrische Democratische Strijdkrachten steeds dichterbij komen.

Ben je daar veilig?

Zahra: “Geen idee (lacht). De vijand is dichtbij, maar over het algemeen voel ik me veilig.”

Ben je nooit bang? Er zijn bombardementen en hevige gevechten.

“Daar ben ik niet echt bang voor. Ik ben er ondertussen aan gewend geraakt, hoe erg het ook klinkt. Ik ben wel bang voor de toekomst, ja. Maar wie niet? Ik wil niet nadenken over wat er allemaal met me kan gebeuren, dan word ik alleen maar angstig en raak ik gestresseerd.”

‘Ik ben wel bang voor de toekomst, ja. Maar wie niet?’

Zahra

Je familie in Europa maakt zich zorgen om je veiligheid.

“Dat weet ik.”

Wat heb je vandaag gegeten?

“Brood met thee. Waarom?”

Ik probeer een beeld te krijgen van hoe het leven daar is.

“Wat moet ik zeggen? Ik denk dat je het allemaal wel weet. Het is moeilijk: er komt amper eten binnen en wat er is, kost héél veel geld. Er is geen drinkwater. Vlees kost bijna 20 dollar per kilo. Het is moeilijk.”

shell

Blanke met nikab

Wanneer precies heb je je bekeerd tot de islam?

‘Op mijn 18de veranderde alles. Ik voelde dat ik niet goed bezig was, ik zocht naar houvast in mijn leven’

Zahra

“Ik ben opgegroeid in een multiculturele samenleving, waardoor ik in aanraking ben gekomen met verschillende culturen en religies. Ik ben atheïstisch opgevoed, maar van kleins af aan kwam ik ook in aanraking met moslimkinderen. Toen ik nog jong was, hield ik me niet bezig met het geloof. Wel leefde ik altijd met het idee dat er meer was in het leven. Wat dat precies inhield, wist ik toen nog niet, daar had ik totaal geen idee van.

“Op mijn 18de veranderde alles. Ik voelde dat ik niet goed bezig was, ik zocht naar houvast in mijn leven. Ik begon me steeds meer bezig te houden met de zoektocht naar wat ik miste. Eerst heb ik me verdiept in de Bijbel, maar daar begreep ik niet veel van: er waren superveel contradicties. Toen ik steeds meer met de islam in aanraking kwam, ging het plots heel snel. Amper enkele weken nadat ik me was beginnen te verdiepen in de islam, bekeerde ik me al.”

Was je meteen praktiserend moslima?

“Ik herinner me nog haarscherp het moment waarop de imam me de geloofsbelijdenis liet herhalen. Hij drukte me op het hart dat het gebed heel belangrijk is in de islam. Dat ik nog maar net bekeerd was, maakte niet veel uit. Al vanaf de eerste dag begon ik met de vijf gebeden. Volgens heel wat mensen was ik meteen radicaal de islam binnengetreden.”

Hoe waren je ervaringen als moslima in Europa?

“De allereerste keer dat ik met een hoofddoek naar buiten ging, werd ik uitgescholden. Er werd me toegeroepen dat ik dat kankerding van mijn kop moest halen, dat ik gewoon een blanke ben. Door al die negatieve opmerkingen raakte ik nog meer gemotiveerd. Eén van de eerste keren dat ik met een nikab naar buiten ging, werd me gezegd dat ik terug moest gaan naar mijn eigen land (lacht). Veel mensen kunnen zich niet voorstellen dat je als niet-Arabier ook moslim kunt zijn.

“Voor de meesten maakt het niet uit of je een nikab, een boerka of een hoofddoek draagt. Het wordt allemaal over één kam geschoren en je bent potentieel gevaarlijk als je jezelf moslim noemt. Een maand na mijn bekering droeg ik nog steeds make-up en sieraden, en ik gebruikte ook parfum wanneer ik naar buiten ging. Maar ik droeg wel een hoofddoek, een lange rok en zorgde ervoor dat mijn boezem altijd bedekt was. Dat was al extreem in de ogen van de meeste mensen.

“Zelfs mijn moeder probeerde me te corrigeren, omdat ze vond dat ik te ver ging. Ze probeerde me uit te leggen dat het echt geen probleem is als iemand lesbisch is, zoals een vriendin van haar, en dat ik wel een goede moslima kon zijn als ik naar muziek luisterde en een vriendje had.”

Maar je moeder heeft je niet kunnen overtuigen?

‘Mijn moeder probeerde me uit te leggen dat ik wel een goede moslima kon zijn als ik naar muziek luisterde en een vriendje had’

Zahra

“Niets kon me tegenhouden om me aan de waarheid vast te klampen, want als je de Koran en de traditie van de profeet – vrede zij met hem – volgt, is alles heel duidelijk. Dat is de reden waarom ik uiteindelijk de hidjra (emigratie naar een land waar de islamitische wetgeving geldt, red.) heb ondernomen. In de Koran is heel duidelijk aangegeven dat een echte moslim daartoe verplicht is. Zelfs in de moskee waar ik kwam en waar niet de ware boodschap wordt verkondigd, werd ons gezegd dat de hidjra verplicht is voor een moslim en dat je in ieder geval de intentie moet hebben als je daar nu niet toe in staat bent.”

En dus heb je van de ene dag op de andere alles achtergelaten.

“Klopt. Ik had diploma’s en een fulltime baan toen ik vertrokken ben. Het beeld in de media is altijd dat we zogezegd allemaal verdwaalde jongeren zijn zonder toekomst, en met een criminele achtergrond. Dat is onzin. Ook mijn overleden man had een diploma hoger beroepsonderwijs en een vast contract. Er zijn vele andere broeders en zusters met mogelijkheden en toekomstperspectieven, maar we hebben alles achtergelaten wegens onze plicht tegenover Allah.

“Denken de mensen nu echt dat we het leuk vinden om in oorlogsgebied te leven, onze families te missen en onze mannen te verliezen? Ze noemen ons terroristen, maar we willen gewoon in een islamitische staat leven waar we ons geloof kunnen belijden. Net zoals de kufar, de ongelovigen, niet onder ons systeem willen leven, willen wij niet onder het hunne leven.”

Man en martelaar

Hoe voelde je je toen je in Syrië aankwam?

“Ik voelde mij goed, ik voelde me thuis. Ik was tevreden, gelukkig en vrolijk.”

Geef eens een voorbeeld van een mooie herinnering.

“Toen ik de grens met Syrië overstak. Toen ik trouwde. Toen we groenten en fruit aan een paard in de buurt gaven en er foto’s van maakten. Ik hou van dieren.”

Had je de man met wie je getrouwd was, eerder al ontmoet of gesproken?

“Nee, ik had hem nog nooit gezien. Ik heb hem hier in Syrië ontmoet. Hij was de beste persoon die ik in mijn hele leven heb gekend, echt waar. In de jaren dat ik met hem getrouwd was, heeft hij niet één keer zijn stem verheven. Hij heeft me altijd als een prinses behandeld. In alles wat hij deed, was hij ijverig en geduldig, hij ging respectvol om met iedereen. Hij deed alles volgens de sharia.”

Een paar jaar later is hij gesneuveld.

“Dat was het moeilijkste wat ik ooit heb meegemaakt. Een paar jaar is misschien niet lang, maar ik heb meer meegemaakt met hem dan in twintig jaar met mijn familie in Europa.

Syrië

‘De oorlog zal nooit ophouden, ook al denkt men dat IS verslagen is’

Zahra

“We hebben afscheid kunnen nemen, want we hadden allebei een vermoeden dat hij zou sneuvelen. Een broeder had erover gedroomd en hij voelde het dus aankomen. Enkele dagen later was hij shahid (martelaar, red.). De dag erna heb ik het vernomen. Ik heb hem niet meer gezien, want hij is ter plaatse begraven. Ik heb me ritueel gewassen en ben gaan bidden. Ik zocht mijn toevlucht bij Allah.”

En dat volstond om zijn dood te verwerken?

“Nee, natuurlijk niet. Dat is een proces. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee.”

Ben je nu niet meer zo gelukkig als in het begin?

“Ik voel me niet meer zoals toen, nee, maar ik ben nog altijd tevreden.”

Altijd oorlog

Wie draagt er eigenlijk zorg voor jou?

“Ikzelf.”

Hoezo? Werk je dan?

“Werken kun je het misschien niet noemen, maar ik probeer soms spullen en kleren door te verkopen of eten te maken en te verkopen. Daar leef ik van. Dawla (Islamitische Staat, red.) deelt soms ook rijst uit.”

Hoe ziet je toekomst eruit?

“Dat weet ik niet, maar wat ik wel weet, is dat de oorlog nooit zal ophouden, ook al denkt men dat IS verslagen is. Er beginnen weer andere oorlogen, ze zijn zelfs al bezig. En waar ik morgen zal zijn, weet ik niet.”

Waarom blijf je in Syrië?

“Ik ben hier wegens mijn geloof. Ik wil dat niet zomaar opgeven. Europa is niets voor ons. Hier is de toekomst misschien onzeker, maar ginder heb ik helemaal geen toekomst.”

Waarom denk je dat?

“Dat is gewoon zo. Ik heb er alleen een toekomst als ik wil meewerken met de ongelovigen.”

Moslims kunnen toch perfect een leven opbouwen in het Westen?

(Lacht) “Als ik terugkeer, kom ik daar aan als jihadi en ga ik de gevangenis in. Zodra ik word vrijgelaten, houden ze me in de gaten. Ik zal me waarschijnlijk altijd moeten melden en ik zal geen werk kunnen vinden, want ik ben een teruggekeerde terrorist. Als ik een man ontmoet, met hem trouw en een kind krijg, wordt het afgepakt door de kinderbescherming, want ik ben een terrorist.

“Ik zal mezelf ook niet kunnen kleden en uiten zoals het hoort. Als ik zou zeggen dat ik nog steeds hetzelfde geloof heb, dat ik in een kalifaat wil leven, dat er niets mis is met IS, dat ik een nikab wil dragen, dat ik geen belasting wil betalen en dat ik geen informatie wil geven over broeders en zusters in Syrië, wat denk je dat er dan zal gebeuren? (lacht)”

Wil je daarom niet terugkeren?

“Ik zou niet met trots kunnen leven, omdat ik de overheid uitkots. Waarschijnlijk zal ik een uitkering ontvangen waarvan ik kan leven en eten. Wat voor zelfrespect blijft er dan over? Maar de belangrijkste reden waarom ik niet terugkeer, is dat ik niet het gevoel wil hebben dat ik het allemaal voor niets heb gedaan. Het is bijna onmogelijk om een goede moslima te zijn in Europa.”

Je familie wil je helpen. Ze maken zich grote zorgen.

“Ach, mijn familie kan me niet helpen.”

De Belgische IS-weduwen Bouchra en Tatiana willen wel terugkeren.

“Ach, die twee… Ze zullen het hier niet meer aankunnen, zeker?”

Ze zeggen dat ze spijt hebben.

‘Zelfs in de goede tijden, toen IS groot was en we alles hadden, konden sommigen het niet aan’

Zahra

“Spijt? Kom op, man. Als Bouchra echt spijt zou hebben, dan was ze toch geen tweede keer naar Syrië gekomen? Het leven hier is geen rozengeur en maneschijn, niet iedereen kan dat aan. Zelfs in de goede tijden, toen IS groot was en we alles hadden, konden sommigen het niet aan. Anderen hebben hier vier of vijf jaar geleefd en zijn nu teruggegaan. Is dat omdat ze spijt hebben? Nee, want dan waren ze al eerder vertrokken.

“Snap je het echt niet? Je hebt twee soorten mensen die terugkeren, oké? Ofwel zijn ze afvallig, ofwel vinden ze het leven hier te hard. Bouchra behoort tot eerste groep, die Dawla zwart wil maken en de konten van de kufar likt in de hoop dat ze geen problemen krijgt. Maar er zijn ook terugkeerders die zwijgen, hun straf uitzitten en hun geloof behouden.”

Het paradijs nabij

Vorige week vrijdag hadden we voor het laatst contact met Zahra, nadat we eindelijk weer verbinding hadden kunnen maken. De regio wordt zwaar gebombardeerd, de Syrische Democratische Strijdkrachten rukken verder op en ook het regeringsleger van president Assad herovert steeds meer gebieden. Verwacht wordt dat IS spoedig uit de laatste dorpjes verdreven zal zijn en ondergronds moet gaan.

Is alles nog oké?

“De afgelopen dagen waren chaotisch.”

Is het nu erg gevaarlijk in Syrië?

“Ja er zijn heel veel bombardementen en er wordt overal geschoten op straat.”

Wat ga je doen?

“Niets. Wat kan ik doen?”

Ben je alleen?

“Natuurlijk niet, ik ben hier met andere vrouwen. Denk jij nu echt dat ik de enige vrouw in Dawla ben?”

Bestaat Dawla nog wel?

“Het is klein, maar het is er nog steeds.”

Zijn er ook Belgen in de buurt?

“Dat weet alleen Allah.”

Waarom doe je jezelf dit aan?

“Jullie zullen het nooit begrijpen. Mijn familie niet, mijn vrienden niet en jij ook niet.”

Ik wil het wel proberen. Daarom stel ik al die vragen.

“Je heb al zoveel broeders en zusters gesproken die hier zijn. Ik vermoed dat je van iedereen ongeveer dezelfde antwoorden krijgt, en je begrijpt het nog steeds niet. Wij hebben een ander doel. Dat is het verschil tussen ons en jullie. Daarom zullen jullie het nooit begrijpen.”

Heb je echt geen spijt?

“Dat heb je me al eerder gevraagd. Het is soms moeilijk, maar nee, ik heb geen spijt.”

Ik denk van wel.

“O, jij denkt dat, want je kent me zo goed? Oké. Ik heb vaak de keuze gekregen om terug te gaan en ik heb het niet gedaan. Dat zegt toch genoeg? Ik heb géén spijt.”

Is er een kans dat ik je ooit zal zien?

“Ben je van plan om hierheen te komen? (lacht)”

Wil je nog altijd niet terugkeren, nu de kogels je om de oren vliegen?

“Nee, zeker niet. In het begin dacht ik vaak aan terugkeren, maar hoe langer ik hier ben, hoe minder graag ik terug wil. Ik vraag Allah elke dag om me standvastig te doen zijn, ik wil niet opgeven. Ik weet dat het paradijs niet makkelijk te verdienen is. Maar na alle opofferingen en alle beproevingen die ik hier heb doorstaan, wil ik niet dat die voor niets zijn geweest.”

Vroeg of laat zal IS helemaal verdreven worden uit het oosten van Syrië.

“Dan zal ik waarschijnlijk dood of gevangen zijn, dus nog altijd niet in Europa.”

Zul je jezelf dan overgeven aan de Syrische Democratische Strijdkrachten?

“Waarom zou ik me overgeven aan de kufar? Omdat alles wordt platgebombardeerd? We zullen allemaal sterven. Of ik nu in Syrië of in Europa ben, ik zal op precies hetzelfde moment sterven.”

Je kunt toch nog veel bereiken in je leven? Je bent nog zo jong.

“Ik wil niets bereiken in mijn leven, ik wil iets bereiken in het hiernamaals. Zoals ik al zei: jullie zullen het nooit begrijpen.”

Hoe kijk je terug op de voorbije jaren?

“Het was één en al chaos.”

Zou je sommige zaken liever anders hebben aangepakt?

“Nee, want alles is voorbeschikt en overal zit khayr (goedheid, red.) in voor de moslim.”

Reacties

Reacties

SDB en nieuwsreporter.com brengt u nationaal en internationaal nieuws

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.