DELEN
may

Je zou bijna medelijden krijgen met de Engelsen. Op de krijtrotsen is de grootste crisis sinds WO II uitgebroken en redding is in de verste verte niet in zicht. In tijden van crisis plegen nog wel eens leiders op te staan. Maar daar in de glooiende heuvels zijn ze in geen velden of wegen te bekennen.

Het is natuurlijk een cliché van jewelste dat een land de regering en leiders krijgt die het verdient. En dan kan je niets anders zeggen dan dat de Britten het kennelijk wel erg bruin hebben gebakken. Want ze zitten niet alleen opgezadeld met de ‘slechtste premier sinds het begin van de jaartelling’. Ze hebben het ook nog te stellen met een oppositieleider die als regeringsleider volstrekt ongeschikt zou zijn.

En ook in de tweede rij zijn in beide partijen. de Conservatieven van Theresa May, en Labour van Jeremy Corbyn de figuren schaars die je het runnen van de buurtsuper zou

toevertrouwen. Zelfs als je begenadigd bent met de ‘stiff upperlip’, moet je vaststellen dat de situatie dicht in de buurt komt van ‘reddeloos, radeloos, redeloos’.

Theresa May is, nog een cliché, absoluut de ‘verkeerde vrouw, op het verkeerde moment op de verkeerde plaats’. In de Brexit heeft ze gefaald waar ze maar kon falen. Op alle fronten, tactisch en strategisch, heeft ze geblunderd. Alle ins en outs van het drama hoeven hier vanwege de gaapfactor niet nog eens de revue te passeren. Maar bij al dat seriële geblunder is de grootste, en onvergeeflijke, dat ze de eenheid van de partij steevast boven het landsbelang heeft gesteld.

Daarmee heeft ze het land uitgeleverd aan een club die tot voor kort niet eens een meerderheid in haar eigen partij was. De Brexiteers, ‘hufters’ aldus één van haar Conservatieve voorgangers, jagen waanideeën en illusies na. Het VK zal bevrijd van de ketenen van de EU weer de wereldzeeën beheersen, samen met de voormalige kolonieën weer een wereldmacht worden of op zijn minst een politiek en economische speler van wereldformaat. Dat gaat natuurlijk nooit gebeuren, zoals de ietwat meer verlichte Brexiteers vermoedelijk zelf ook zullen beseffen. Maar voor dat waanidee zijn ze bereid om de banden door te snijden met de belangrijkste handelspartner.

En dat heeft May voor het grootste deel op haar geweten. Wie haar kent zegt dat ze niet luistert naar advies dat niet in haar kraam te pas komt. Psychologisch schijnt ze sowieso niet toegerust te zijn om andere meningen en standpunten in overweging te nemen. Empathie, je kunnen verplaatsen in een ander, zit niet in haar dna. Vandaar de bijnaam Maybot. En zonder empathie kan een politicus misschien wel een vakdepartement beheren maar nooit een ‘verbindend’ politiek leider worden.

Ze mist daardoor ook de mentale souplesse om in te spelen op veranderde omstandigheden. Ze blijft stug volharden in een koers ook al levert die nederlaag na nederlaag op. Zoals het keer op keer in stemming brengen van haar Brexit-deal in de hoop dat de tegenstanders zo murw worden dat ze ermee instemmen. Ze krijgt er op zijn best enige bewondering voor vanwege haar koppigheid. Maar in werkelijkheid is het niets anders dan het blind en mechanisch blijven volgen van een dood spoor. Voor haar geen geitenpaadjes die wel naar het doel leiden.

Natuurlijk, ook voor politici met meer strategisch inzicht, grotere communicatieve gaven en beter gevoel voor de belangen van partners en tegenstanders was de Brexit een harde dobber geweest. Maar met May is het voor het land een rampzalig avontuur geworden. En intussen is ze er ook niet in geslaagd om de partij bij elkaar te houden. Dat was toch in haar ogen haar belangrijkste opgave. De Conservatieven staan nu voor een scheuring.

Normaal gesproken wordt een partij die er zo’n enorme puinzooi van heeft gemaakt, weggestemd. Ze maakt plaats voor een partij die het naar alle waarschijnlijkheid minder slecht gaat doen. Dat is, cliché, waarom de democratie met al haar makkes toch het beste politieke systeem is.

Alleen, in het VK kunnen we er niet zo zeker van zijn dat een wisseling van de macht goed uitpakt. Labour is onder partijleider Jeremy Corbyn geen goed alternatief. Corbyn is een socialist die groot geworden is inde jaren 70 van de vorige eeuw en die tijd en de toen heersende radicaal linkse ideologie nooit is ontgroeid.

Corbyn was een marginale figuur die door een onnavolgbare samenloop van omstandigheden partijleider is geworden. Hij is een fan van dubieuze regimes, zoals Chavez en Maduro in Venezuela. Steunde terreurbewegingen als de Ierse IRA en de Palestijnse Hamas. Deed goed betaalde klusjes voor de Iraanse ayatollas. Hij trad en treedt nauwelijks op tegen het oprukkend antisemitisme in zijn partij. En ziet de Nato als een instrument van het imperialistische Amerika en de EU als een kapitalistische samenzwering. En hij is net zo’n overtuigde Brexiteer als de Conservatieve diehards.

Het is zoals menig Brit regelmatig zal hebben verzucht, de keus tussen de pest en de cholera, tussen slecht en net zo slecht. De meeste politici weten dat ze niet in de wieg gelegd zijn voor leiderschap. Een voetnoot in de politieke geschiedenis is het hoogst haalbare. Maar dat is nog altijd beter dan opgevoerd worden op de kandidatenlijst voor slechtste politicus aller tijden. Zoals onherroepelijk met May en Corbyn gaat gebeuren.

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Become a Patron!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.