moslims

Langzaam gaat het stof, opgewaaid door de Tweede Kamerverkiezingen, weer wat liggen. Dat betekend dat we nu een wat helderder beeld kunnen schetsen van wat er op 15 maart op links is gebeurd. Het gaat er niet meer om dat we eindeloos uitpluizen waarom er is gestemd zo als er is gestemd, dat laten we aan de zogenaamde deskundigen over.

Zij weten ook niets, maar krijgen betaald om onzin in de wereld te zetten. Daar houden wij ons ver van, temeer ook omdat het geen enkele oplossing oplevert. Om te beginnen kunnen we niet anders dan vaststellen dat de uitslag voor links een complete ramp is geweest. Een ramp die al op grote afstand zichtbaar was, omdat de soft linkse clubs in het parlement geen enkele binding met de bevolking meer hebben. Rechts weet veel beter in te spelen op wat er onder de mensen leeft, en dat is misschien nog wel het meest vernietigende oordeel dat we over de huidige linkse partijen kunnen uitspreken.

De grootste klap viel natuurlijk bij de PvdA. En absoluut terecht. Als je bijna 5 jaar lang je leden, achterban en kiezers heb bedrogen en voorgelogen kun je niet anders verwachten. Eigenlijk was een nog groter verlies op zijn plaats geweest. Ondanks dat partijvoorzitter Spekman nu als zondebok het veld moet ruimen, blijft Asscher zitten en beweren dat er in de laatste jaren onder Rutte veel is bereikt. Hoe blind kun je zijn? Toch is de huidige positie van de PvdA niet uitzonderlijk. De sociaal democraten zijn al jaren bezig om in de oppositie met linkse geluiden te komen, terwijl men bij iedere gelegenheid in een rechts kabinet stapt. Daarop volgt dan weer een nederlaag en de oppositie, wat de cirkel weer rond maakt. Slachtoffer van dit alles zijn de goedwillende leden, die maar niet kunnen begrijpen dat hun partij al heel lang geen arbeiderspartij en nog nauwelijks links is. De heersende klasse zal echter nooit toestaan dat de sociaal democraten helemaal verdwijnen, want men heeft de club nog steeds nodig als politieagent om de arbeiders in toom te houden. In de vakbonden is het niet anders.

Natuurlijk is er nu wel speculatie over wat er moet gebeuren na het dramatische verlies. Rob Oudkerk heeft maar weer eens herhaald dat de hele partij maar opgeheven moet worden, en Plasterk wil een fusie met GroenLinks. Klaver mag dan wat hem betreft de nieuwe partijleider zijn. Dat is natuurlijk wel een manier om de verloren zetels terug te halen, maar het zal niet gaan werken. De PvdA is al heel lang voor links verloren, en het is alleen de beschermende hand van de heersende klasse die de partij in stand houdt. Voor GroenLinks is het dan ook helemaal niet interessant om met het wrakhout van de sociaal democraten opgeschept te worden. Dat kan alleen maar een blok aan het been van Klaver vormen.

Overigens is het niet zeker dat de PvdA altijd de bescherming van de heersende klasse kan blijven genieten. De tevens sociaal democratische SP vormt een prima tweede elftal op dit gebied. Waarschijnlijk vertrouwen de heersers de maoïstische wortels van de SP nog niet helemaal. Anders was hier allang het Griekse systeem ingevoerd waarbij de sociaal democraten werden vervangen door Syriza, een zogenaamd radicale linkse partij, die intussen braaf de orders van het internationale kapitalisme uitvoert. Over die wortels van de SP hoeft men zich eigenlijk allang geen zorgen meer te maken. De SP heeft nooit een echte identiteit gehad als de vertegenwoordiger van de arbeiders, en zal dat ook niet krijgen. Van tomatengooiers en eeuwige opposanten is men verworden tot een eenvoudige sociaal democratische partij die alleen nog oog heeft voor de macht. Voor de verkiezingen zei iemand dat de SP weer activistisch zou worden en dat het dus allemaal goed zou komen. Daar hebben we weinig van gemerkt, en zelfs als dat wel zo zou zijn, betekend het nog niets. Blind activisme zonder duidelijke ideologische fundering is niets meer dan de doodlopende weg waarop men zich nu bevindt.

In verschillende analyses wordt gezegd dat men hoopt op een discussie binnen de SP over een andere politieke lijn. Blijkbaar ziet men niet dat dit een gepasseerd station is. De kans is groot dat er een andere leider komt, maar de koers zal niet veranderen. Daarvoor is het huidige proces van verval al veel te ver gegaan. Er komt een punt waarop een ommekeer niet meer mogelijk is. Dat punt heeft de SP al heel lang geleden bereikt. Misschien merken de leden dat niet, en blijven ook ander linkse activisten hoop houden, maar de kiezers hebben het feilloos in de gaten. Daarom ook heeft de jarenlange stagnatie nu plaats gemaakt voor verlies. Sommige zeggen dat het verval komt omdat de SP zich nooit echt heeft uitgesproken tegen racisme. Als of dat de hele verklaring zou kunnen zijn. De kiezers die de SP, zeker door de vernietiging van de PvdA, zou moeten trekken hebben wel andere problemen dan zich druk te maken over uitspraken over racisme. Dan gaat het om banen, de zorg, de instroom van migranten, en de gevaren van de politieke islam. Daar zitten de zorgen van de kiezers, en precies daar laat links het afweten.

Voordat we kijken wat soft links zou kunnen doen, moeten we ook iets over GroenLinks zeggen. Hun winst is vooral afkomstig uit een aanslaande media campagne waarbij Klaver het nieuwe glimmende product was. Hij wekte hoop, vooral bij jongeren. Helaas zullen zij bedrogen uitkomen. We zeiden het laatst al; binnen niet al te lange tijd zal Klaver de Jonge Liberaal van het Jaar zijn, en zal hij GroenLinks het volgende kabinet Rutte inslepen. Hij zal nog wel even moeten bewijzen dat hij betrouwbaar is, maar dat zal wel geen probleem zijn. Na de komende Ruttetijd zal GroenLinks dan weer 4 zetels overhouden, net als na het Kundus debacle en het zogenaamde voorjaarsakkoord. We zien dus dat verraderspraktijken binnen GroenLinks al niet nieuw meer zijn.

Wat zou er dan moeten gebeuren? Er is geen echte toekomst voor links in Nederland als er niet eerst een grote schoonmaak komt. Het zou het beste zijn als GroenLinks zou fuseren, niet met de PvdA, maar met D’66. Dan heeft met het natuurlijke huis gevonden en kan Klaver Pechtold opvolgen als de laatste zijn hoed aan de wilgen hangt, en een leuke commissarisbaan opzoekt. Net als in Engeland zou je dan een liberaal democratische stroming krijgen. Naar buiten toe heel democratisch, maar in feite net zo dictatoriaal als de heersende klasse zelf. Het feit dat D’66 zich al heeft teruggetrokken van het lang gekoesterde referendum standpunt is hier van een mooi voorbeeld.

De SP kan dan met de overblijfselen van de PvdA fuseren, en een sociaal democratische partij worden niet alleen in daad, maar nu ook in woord. Wel zo eerlijk en gelijk een open plek creërend op links. Voor dat we dit tot een conclusie brengen nog even dit; zolang links niet echt notitie neemt van de zorgen en de problemen van de meerderheid van de bevolking heeft het geen toekomst. Veel te veel terreinen zij overgelaten aan rechts; de EU, de NAVO, vluchtelingen en migratie, en de dreiging van de politieke islam. Als dat niet verandert zal niemand de huidige partijen meer serieus nemen. Op dit moment is soft links net zo bruikbaar voor de arbeidersklasse als een lege bloemenspuit in een brandend huis.

Dan zijn er ook nog activisten die clubs als DENK en Artikel 1 als links zien. Wat een armoede als dat het nieuwe linkse antwoord zou moeten opleveren. DENK is niet meer dan een frontorganisatie van de Turkse AKP, en is al net zo intimiderend als de grote broer in Ankara. Artikel 1 is een partij van egotrippers die misschien de camera kan overtuigen, maar zeker niet de kiezer die op zoek is naar een links alternatief. Beiden zullen dan ook geen lang leven beschoren zijn, en aan onderlinge ruzies ten onder gaan. Daar komt nog bij dat het ontstaan van dit soort clubs het beste bewijs is dat het troetelkind van de sociaal democratie, de integratie, totaal is mislukt.

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.