politiek

Identificeert u zich met ‘Links’, of ‘Rechts’?

En hoe ver bent u bereid te gaan als ‘Links‘ opschuift naar ‘Rechts‘, of ‘Rechts‘ naar ‘Links‘? Zelf heb ik helemaal niks met dat onderscheid. En dat is bij mij niet van recente datum. Het is niet de actuele politieke strijd die mij inspireert tot het schrijven van deze bijdrage, maar een dialoog met een trouwe lezer over de politiek in de Verenigde Staten, mede naar aanleiding van mijn pogingen om u te interesseren voor een stel documentaire series over de mondiale ontwikkelingen, en verschuivingen in het evenwicht, gedreven door technieken om ons te beïnvloeden. Met een structuur die wij in het westen ‘autoritair‘ vinden in landen als China en Rusland, waar de politieke leiding de touwtjes in eigen hand houdt, en ‘Big Tech‘ die bij ons in het westen de lijnen uitzet, en ons voorbereidt op een toekomst waarin we niets meer zullen bezitten, alles kunnen huren van de oligarchen, en intens gelukkig zullen zijn met ons lot.

Het begon met de vraag of Reagan en Thatcher nou een weldaad waren, of de nekslag? Om te beginnen zie ik die twee markante politici wel als ‘boegbeeld‘, maar in hoeverre ze leiding gaven en inspireerden, of door de kiezers geleid en geïnspireerd werden, waar de collectieve ‘mindset‘ iemand ‘zoals zij‘ eiste, is voer voor psychologen. Daar gaan die documentaires over. Hier op mijn blog ga ik er vanuit dat het een complexe wisselwerking is, waarbij zowel argumenten als gesublimeerde verlangens die volkomen irrationeel zijn een rol spelen.

Waar mijn gespreksgenoot in Trump een ‘soort‘ Reagan ziet, wees ik erop dat ze op het niveau van beleid diametraal tegenover elkaar stonden. ‘Reaganomics‘ was een sensatie, omdat het leidde tot economische voorspoed. Hoe? Door de belastingen te verlagen, maar de staatsschuld door het dak te jagen, primair ten behoeve van het ‘militair-industriële complex‘. Dat schuldpapier werd gretig opgezogen door China en Japan, waardoor de koopkracht van de Dollar op peil bleef, internationaal gezien, wat China (en Japan en andere Aziatische landen) goed uitkwam. Het handelstekort met die landen explodeerde, en de ‘maakindustrie‘ werd geëxporteerd naar China, terwijl ook de mijnen onrendabel werden, en de deuren moesten sluiten. De banen die werden gecreëerd, vonden we in de ‘Service-sector‘, en bij ‘Defensie‘. Zie HIER.

Trump tapte uit een héél ander vat, en huilde bittere tranen over het verlies van die ‘maakindustrie‘ en de sluiting van die prachtige mijnen, en zette in op herstel van juist die capaciteit. Het was dus een affront voor de supporters van Reagan, voorzover ze zich bewust waren van wat ‘Reaganomics‘ inhield. Maar Trump kon moeilijk Reagan de schuld geven van die implosie, dus verweet hij het de ‘Democraten‘ en China. En Europa. Iets soortgelijks in het Verenigde Koninkrijk, waar Thatcher uitverkoop hield, en alle staatsbedrijven verkocht, of sloot, en van het geld dat ze overhield de illusie van het verloren gegane ‘British Empire‘ nieuw leven in blies.

Van ‘Links‘ kunnen we zeggen dat ze achter de feiten aanliepen, maar uiteindelijk dat ‘globalistische‘ idee omarmden, en ook vól overschakelden op de ‘Service-economie‘ als onze reddingsboei. Alleen zitten we nu in een situatie waarin die ‘maakindustrie‘, de ‘mijnbouw‘, de ‘agrarische sector‘ weg zijn, of worden gesloopt door ‘Linkse‘ idealisten in hun ‘Service-wolk‘, terwijl hun banen worden geautomatiseerd en zeer binnenkort niet meer bestaan, terwijl China en Rusland (en andere landen) die ‘alles maken‘, olie, gas, kolen en mineralen exploiteren, en de landbouw op handen dragen, er warmpjes bijzitten.

Uiteraard stonden Reagan en Thatcher voor meer dan alleen die innovatieve kijk op de economie. Hun aversie tegen collectivistische oplossingen, en ‘communisme‘ in het bijzonder, zorgde ervoor dat ze fors investeerden in de politieke Islam, en rechts-extremistische coup-plegers die ‘socialistische‘ regimes omver moesten werpen, terwijl Thatcher de Armada liet uitvaren om de ‘Malvinas‘ voor het British Empire te behouden. Ook dat had consequenties waar ‘Links‘ vreemd op reageerde, door dat stokje vervolgens over te nemen en wereldwijd seculiere ‘autoritaire‘ regimes, waaronder democratisch gekozen regeringen, omver te werpen om de bevolking te ‘bevrijden‘, en op te zadelen met koppensnellers of neofascisten. En waar ‘Links‘ in de jaren zestig en zeventig fel gekant was tegen de toestroom van goedkope arbeidskrachten uit andere landen, en ‘Rechts‘ (VVD en CDA) juist de grenzen wagenwijd open hebben gezet, en ook voor wetten zorgden die ‘gezinshereniging‘ mogelijk maakte, zijn ook daar de rollen nu omgedraaid. Om nog maar te zwijgen over het enthousiasme in ‘Linkse‘ kring voor racisme (alle blanken zijn ‘fout‘), discriminatie (want ‘positief‘), en censuur, voorheen eerder iets waar je ‘Rechts‘ van betichtte.

Het is nadrukkelijk geen ‘voortschrijdend inzicht‘, maar een perverse dynamiek die maakt dat we niet vasthouden aan ideeën, principes en een visie, maar ons bij de teugel laten nemen op basis van een ‘identiteit‘, waardoor we leren liegen tegen onszelf, en verraad plegen aan wat ons dierbaar is.

Dat Reagan en Thatcher, China en Rusland in het zadel hebben geholpen was uiteraard niet alleen hun verdienste. En ook zeker niet hun intentie. Visionaire leiders in China en Rusland waren uiteindelijk belangrijker. Maar moeten we er rouwig om zijn dat de volkeren in die landen het nu beter hebben? Dat hun welvaart is gestegen, en er geen militaire dreiging meer uitgaat van hun collectivistische ideaal? Objectief gezien niet. Sterker nog, voor iemand als ik, die het ideaal van Adam Smith, en zijn ‘Wealth of Nations‘ hoog in het vaandel heeft staan, is het een zegen! Welkom bij de club! Hoe kunnen we er samen voor zorgen dat ook de volkeren van Afrika en Zuid-Amerika meedelen, we de aarde leefbaar houden, en het universum exploreren voor toekomstige generaties? Helaas gaat het daar niet over in de westerse politiek, en zie ik ze in Davos ook nog niet intekenen op die lijst.

Als het bovenstaande een ontnuchterend verhaal is, dan hoop ik dat de verwarring niet zo groot is dat u afhaakt en de politiek vol walging de rug toekeert, of moedeloos wegduikt in het wachten op het genadeschot. Ook mensen die niet ‘fout‘ zijn maken fouten. Wat hen menselijk maakt, is waar ze de verantwoordelijkheid niet ontlopen, rekenschap afleggen, en aanpakken om van een ‘trainwreck‘ weer iets te maken waar we trots op kunnen zijn. Stem verstandig!

Abonneer u nu op onze gratis elektronische nieuwsbrief SDB-nieuws klik hier om te registreren