duitsland

Hoofdofficier van justitie van Berlijn pakt uit: “De Duitse rechtsstaat bestaat niet meer!”

Of het nu gaat om clancriminaliteit, gerechtelijk falen of politiechaos. In het hele land gaat bijna alles wat op de een of andere manier mis kan gaan mis bij de vervolgende autoriteiten, vooral in de Duitse hoofdstad. Daar kon nu 55 procent van de criminelen erop vertrouwen dat ze niet vervolgd zouden worden. Op het slechtst mogelijke moment pakt een hooggeplaatste Berlijnse rechercheur zich uit en onthult de rampzalige toestand van de instortende Duitse rechterlijke macht.

Het is een dramatische wake-up call voor de politiek en het publiek: Ralph Knispel, senior officier van justitie in Berlijn, stelt aan het einde de rechtsstaat voor in zijn boekAlarm: de Duitse rechterlijke macht verkeert in een catastrofale staat en als politici niet snel en resoluut tegenmaatregelen nemen, kan de ineenstorting van het systeem niet langer worden gestopt. Vanwege het toch al schrijnende personeelstekort, dat de komende jaren dramatisch zal verergeren als gevolg van de aanstaande golf van pensionering onder rechters en officieren van justitie, evenals de ontoereikende, deels technisch verouderde uitrusting van de rechterlijke macht, wat Knispel levendig aantoont voor de lezer die huiveringwekkende voorbeelden gebruikt, het voor wetshandhavingsinstanties steeds moeilijker maken om hun wettelijke taken uit te voeren. Vooral bij alledaagse misdrijven kunnen de daders rekenen op een grote kans dat ze nooit zullen worden vervolgd en dat ze ongestraft zullen blijven. Dit geldt vooral voor pocket, Winkel- en fietsdiefstallen en inbraken. Fietsdiefstal bijvoorbeeld – in Duitsland worden jaarlijks 300.000 fietsen gestolen, hoewel het aantal niet-gemelde gevallen veel hoger is – is al lang een ‘natuurwet’, althans in de grote steden, zegt Knispel.

Het lage ophelderingspercentage en het veel lagere aantal veroordelingen spreken boekdelen. Zo wordt 97,4 procent van de inbrekers nooit gestraft voor wat ze hebben gedaan, berekent Knispel. Steeds meer vooronderzoeken worden door de rechterlijke macht gestaakt, waarbij misbruik wordt gemaakt van de relevante bepalingen van het Wetboek van Strafvordering, omdat de rechterlijke macht geen personeel heeft om de zaken te behandelen. Het parket is volgens Knispel veranderd in “rekruteringsautoriteiten”, die de slachtoffers in beknopte formele brieven laten weten dat de onderzoeken niet zijn geslaagd. In het openbaar wekt dit de indruk van een “quasi-legalisatie” van bepaalde misdrijven en een vergunning voor criminelen. Maar ook bij zwaardere delicten is strafrechtelijke vervolging niet altijd gegarandeerd. En zelfs als het lukt Om verdachten met spoed te kunnen vinden, moeten ze vaak worden vrijgelaten uit voorlopige hechtenis omdat het parket door onderbezetting de wettelijk voorgeschreven termijnen niet kan halen. Om dezelfde reden, aldus Knispel, sleept het voorgeding zich steeds verder voort, daarom krijgen verdachten bij veroordeling ook een dwangsomkorting, een aanfluiting van elk gezond rechtvaardigheidsgevoel!

Maar niet alleen de rechterlijke macht, maar ook de Duitse politie kampt met aanzienlijke personeelsproblemen, wat zich onder meer manifesteert in een berg van 20 miljoen overuren die de Duitse politieagenten tegen juli 2020 hadden opgebouwd. Het resultaat: taken die ontstaan ​​zijn vertraagd, van slechte kwaliteit of helemaal niet uitgevoerd. In het najaar van 2019 waren er in Duitsland bijna 185.000 openstaande arrestatiebevelen, waaronder bijna 6.000 tegen extremisten, van wie sommigen gewelddadig waren. Ook de bottleneck van het parket en de rechtbanken kampen met de bottleneck van de politie, klaagt Knispel. Er is geen verbetering in zicht, integendeel. Omdat er de komende jaren veel politieagenten met pensioen gaan. Tegelijkertijd zijn er steeds minder geschikte kandidaten om de vacatures te vervullen, daarom moeten de eisen voor jonge politieagenten voortdurend worden verminderd. Iedereen kan zich voorstellen wat dit op middellange tot lange termijn voor de interne veiligheid in Duitsland gaat betekenen!

Gezien deze feiten is het geen wonder dat de bevolking steeds meer het vertrouwen in de rechtsstaat en haar organen verliest. Deze zorgwekkende ontwikkeling wordt ondersteund door onderzoeken die Knispel in zijn boek citeert. Veel misdrijven worden alleen gemeld omdat de slachtoffers een bewijs van hun verzekering nodig hebben, die slechts een minderheid überhaupt heeft afgesloten. Daarom is het aantal niet-gemelde zaken hoog, vooral voor alledaagse misdrijven. De politiecriminaliteitsstatistieken (PKS), waarin alleen de geregistreerde misdrijven worden geregistreerd, hebben daarom slechts een beperkte informatieve waarde. Dit weerhoudt politici er echter niet van om zich te koesteren in het licht van positieve PKS-cijfers en het publiek voor de gek te houden door te geloven dat de veiligheidssituatie in Duitsland is verbeterd. maar wat door mensen heel anders wordt ervaren, aldus Knispel. Met behulp van cijfers laat de auteur zien dat het subjectieve gevoel van veiligheid van het publiek, dat de verantwoordelijken vaak belachelijk maken, samenvalt met de werkelijke situatie.

Knispel heeft in zijn boek scherpe kritiek op de geleidelijke terugtrekking van de staat uit de misdaad, waardoor er legale vacatures ontstaan ​​en de indruk wordt gewekt dat politie en justitie de interne veiligheid niet meer volledig kunnen garanderen. Als bijzonder flagrante voorbeelden van dit ‘staatsfalen’ noemt Knispel de aanrandingen op oudejaarsavond in Keulen aan het begin van 2015/2016, de linkse extremistische rellen ter gelegenheid van de G20-top in Hamburg in 2017 en de criminele activiteiten van Arabische clans in verschillende grote Duitse steden. In zijn boek wijdt Knispel zijn eigen uitweiding aan het onderwerp clancriminaliteit. Daar geeft hij de lezer interessante inzichten in de scène vanuit het oogpunt van de opsporingsautoriteiten. Veel van de informatie die hier wordt gegeven, is waarschijnlijk nieuw geweest, zelfs voor degenen die bekend zijn met het onderwerp.

Maar niet alleen vrije ruimtes, maar ook het gebrek aan consistentie in de handhaving van wetten en juridisch bindende rechterlijke beslissingen met betrekking tot ‘hogere’ ethische goederen zoals moraliteit en ‘gerechtigheid’ – je zou het ook politieke correctheid kunnen noemen – ondermijnt de rule of law, die niet geaccepteerd kan worden, aldus Knispel. De auteur richt zich bijvoorbeeld op kerkasiel en de lakse omgang met de autoriteiten met de spijbelende Fridays for Future-beweging.

Een ander hoofdstuk van het boek gaat over de situatie in Duitse gevangenissen. Ook daar worden steeds meer misdrijven gepleegd en neemt het geweld tegen medegevangenen en gevangenisbewaarders toe, maar dit is zelden onderwerp van publieke discussie. Knispel noemt het hoge aandeel buitenlanders in Duitse gevangenissen als een belangrijke reden voor deze ontwikkeling, die tussen 2011 en 2019 alleen al in de Berlijnse gevangenissen is gestegen van 34 procent naar 50,7 procent. Knispel waarschuwt dat de soms lakse manier van omgaan met ernstige criminele gevangenen een aanzienlijke bedreiging vormt voor de veiligheid van de bevolking, bijvoorbeeld wanneer veroordeelde gewelddadige criminelen misbruik maken van voogdijvoordelen zoals vrije tijd om nieuwe misdrijven te plegen. Dat deze waarschuwing niet uit de lucht komt vallen

Voor Knispel is het duidelijk wie verantwoordelijk is voor het verwoestende personeelstekort en de onvoldoende middelen van politie en justitie: de politici die met hun constante bezuinigingen in de afgelopen jaren en decennia de interne veiligheid hebben geruïneerd en geruïneerd. Sommige deelstaatregeringen hebben de noodzaak van actie onderkend en zijn begonnen met de eerste hervormingen, maar de waarheid is dat de rode pen blijft regeren.

Knispel is kritisch over de poging van politici om de rechterlijke macht te bezuinigen met behulp van externe adviseurs uit de private sector, die echter de realiteit van de rechterlijke macht omzeilt en daardoor gedoemd is te mislukken.

De auteur verwerpt ook het voorstel om het parket en de rechtbanken te ontheffen van alledaagse misdaden van minder ernstige aard door ze te “decriminaliseren”. die hij met goede argumenten rechtvaardigt. Knispel stopt echter niet bij zijn kritiek op de politieke besluitvormers, maar doet eerder concrete voorstellen over wat er moet gebeuren om de wetshandhavingsautoriteiten in Duitsland te versterken en zo het vertrouwen van de burgers in de rechtsstaat te herwinnen.

Als Berlijnse officier van justitie met bijna 30 jaar beroepservaring en bijbehorende voorkennis, concentreert Knispel zich in zijn boek over de staat van justitie in de federale hoofdstad. Maar Berlijn is slechts het topje van de ijsberg, dit is waar de problemen culmineren, wat in heel Duitsland te zien is aan een toenemende dynamiek, zoals de auteur weet uit zijn nauwe contacten met collega’s in andere deelstaten.

“Voor mij is het redden van onze rechtsstaat een zaak die mij na aan het hart ligt”, schrijft Ralph Knispel, en deze zorg wordt hem ontnomen bij elke zin van zijn bekwame en vloeiend geschreven boek, dat indruk maakt met een schat aan gegevens en feiten. Tegelijk slaagt Knispel erin om juridische relaties uit te leggen op een manier die ook voor leken begrijpelijk is. Wie een stem wil hebben in het politieke debat over de staat van de rechterlijke macht en daarmee de interne veiligheid in Duitsland, krijgt het verrassende insider-rapport over de rechtsstaat. Een hoofdaanklager slaat niet aan de bel !

Abonneer u nu op onze gratis elektronische nieuwsbrief SDB-nieuws klik hier om te registreren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.