DELEN
venezuela

Al zeker twintig jaar lang proberen de Amerikanen de machthebbers van Venezuela ten val te brengen. Regime change is een beproefd middel van de CIA om hun onwelgevallige regeringen uit de weg te ruimen en “eigen” marionetten te installeren en de olie of goud in te pikken. De vraag is hoe lang Maduro het nog kan uithouden.

We lazen zojuist op NU.nl het volgende:

Een groot aantal EU-landen, waaronder Nederland, heeft oppositieleider Juan Guaidó maandag officieel erkend als interim-president van Venezuela. Dit gebeurde na het verstrijken van een ultimatum. De EU had de zittende president Nicolás Maduro een deadline opgelegd voor het uitschrijven van nieuwe verkiezingen.

 

Stelt u zich het volgende eens voor: de Russische regering erkent Marie Le Pen als de nieuwe president van Frankrijk. Ze was bij de verkiezingen duidelijk minder geliefd als presidentskandidaat Macron, maar in de mainstream media wijst Poetin op de al maandenlang durende protesten van de Gele Hesjes en de resultaten van peilingen die aantonen dat Macron het vertrouwen in de bevolking enorm heeft verloren. Komt nog bij dat de politie-repressie buitenproportioneel gewelddadig optreden tegen de demonstranten. Hij zou vervolgens kunnen uitleggen dat het gebruik van gevaarlijke wapens heeft geleid tot ernstige verwondingen van, en zelfs doden onder, de demonstranten. Bovendien zouden door de regering opgelegde uitzonderingen de fundamentele grondrechten van de burgers in Frankrijk beperken. Daarom heeft de vorige Franse regering alle democratische legitimiteit verloren en wordt ze niet langer erkend door Rusland.

Een dergelijke verklaring van de Russische regering zou onmiddellijk de NAVO bijeenroepen. De noodtoestand zou worden uitgeroepen. Een paar weken geleden waren leden van de Italiaanse regering solidair met de Gele Hesjes in Frankrijk, wat door ons nogal amusement, maar door de Franse president als een “bedreiging” werd opgevat. Beide landen zitten immers in hetzelfde bondgenootschap en de Italiaanse regering kan op geen enkele mogelijkheid een ​​regimeverandering in het buurland aanmoedigen. Maar als Rusland zich zou mengen in de Franse binnenlandse politiek en zelfs zou oproepen tot de omverwerping van de regering, zou dit wereldwijde politieke consequenties hebben.

Maar dat is wat er nu in Venezuela gebeurt.

Onze minister van Buitenlandse Zaken, Stef Blok, liet vanochtend in een brief aan de Kamer weten dat het kabinet heeft besloten Guaidó te erkennen, omdat president Nicolás Maduro niet is tegemoetgekomen aan het ultimatum. Hij refereert hier waarschijnlijk aan de uitspraken van het hoofd buitenlands beleid van de EU, de voormalig communiste Federica Mogherini, die had gezegd: “Bij gebrek aan een aankondiging over het organiseren van nieuwe verkiezingen met de nodige garanties de komende dagen, zal de EU verdere maatregelen nemen, onder meer met betrekking tot de erkenning van het leiderschap van het land in overeenstemming met artikel 233 van de Venezolaanse grondwet”.

Mogherini heeft weer eens voor haar beurt gesproken, want er is binnen de Europese Unie nog helemaal geen overeenstemming over het erkennen van de oppositieleider als nieuwe machthebber. Italië heeft namelijk laten weten Guaidó niet te erkennen. Er zijn dus politici binnen de EU die wèl hun hersens gebruiken.

Blok laat zoals gewoonijk zich weer eens voor het Amerikaanse karretje spannen (want geen eigen mening, slaaf van Washington).

Maar omdat we graag altijd het naadje van de kous willen weten, hebben we gekeken naar het artikel 233 van de Venezolaanse grondwet, waar de Europese Unie aan refereert, en op basis waarvan zij * proest* eist dat Maduro opstapt.

We kunnen, na het gelezen te hebben, alleen maar concluderen dat ofwel we dyslectische machthebbers hebben, ofwel dat zij hun eigen (westerse) agenda volgen, want wie artikel 233 van de Venezolaanse grondwet eenmaal heeft gelezen, kan mogelijk concluderen dat dit een aftreden van Maduro rechtvaardigt..

Integendeel, artikel 233 is precies wat oppositieleider Juan Guaido heeft geschonden toen hij op 23 januari op een openbaar plein in Caracas zijn kleine trucje vertoonde om zichzelf tot president te verkondigen (nadat hij van de vice-president van Donald Trump een telefoontje had gekregen dat hij zijn gang kon gaan en dat de VS hem – ook financieel – zou steunen.

De grondwetten van de meeste landen bevatten artikelen zoals artikel 233 van de grondwet van de Bolivariaanse Republiek Venezuela. Daarin wordt beschreven wat er gebeurt als de president van een republiek faalt of zijn taken niet kan vervullen.

In dit 233-artikel van Venezuela worden zes omstandigheden genoemd waarbij Maduro’s termijn kan worden verkort:
1) als hij sterft,
2) als hij zich terugtrekt wanneer dat door een beslissing van het Hooggerechtshof wordt opgelegd (en hij uit zijn ambt wordt gezet)
3) als hij door een uitspraak van de Nationale Vergadering en het Hooggerechtshof medisch (lichamelijk of geestelijk) ongeschikt wordt verklaard zijn functie uit te oefenen
4) als hij ontslag neemt
5) dat hij middels een referendum wordt aangeklaagd of
6) als hij zelf de pijp aan Maarten geeft.

Geen van deze voorwaarden is van toepassing: de vorig jaar democratisch gekozen president Maduro is niet dood, hij heeft geen ontslag genomen; hij is ongeschikt; hij werd noch door de rechtbank noch door het volk beschuldigd.

Het opmerkelijke is: artikel 233 bepaalt wie de macht zal krijgen als het persidentschap wèl vacant wordt – wat niet het geval is – en dit artikel zegt dat in geval Maduro geen president meer is, automatisch de vice-president het wordt, in dit geval mevrouw Delcy Rodriguez, en niet de president van de nationale vergadering (Guaido).

De enige omstandigheid waaronder de president van de Nationale Assemblee aantreedt, is als de president niet is aangetreden. Maar omdat Maduro sinds 2013 president is, is het onmogelijk om te beweren dat dit het geval is. Op 10 januari legde hij voor zijn tweede ambtstermijn de eed af voor de president van nationale vergadering.

Maar niet alleen op dit punt gaat de EU hypocriet te werk. In alle andere omstandigheden – bijvoorbeeld in het geval van Polen of Hongarije – eisen de leden van het europees nepparlement gewoonlijk dat de rechters volledige onafhankelijkheid hebben en het recht hebben om de besluiten van gekozen parlementen nietig te verklaren als zij de wetten als ongrondwettig beschouwen.

Maar nu het Venezuela betreft, beweren europarlementariërs echter precies het tegenovergestelde: in zijn resolutie verklaarde het europees nepparlement dat de (ontbonden) Nationale Assemblee het enige legitieme orgaan in Venezuela was, wat betekent dat het Hooggerechtshof wat betreft Brussel geen legitimiteit had.

Ongetwijfeld zal er heel wat aan te merken zijn op de president van Venezuela – net als er heel wat aan te merken is op de president van Frankrijk, er heerst in beide landen een politieke crisis, en in het geval van Venezuela is er een strijd tussen een presidium van algemene verkiezingen en een parlementaire politieke klasse die zich ertegen verzet.

Dat buitenlandse mogendheden zich mengen in een dergelijke crisis, is politiek dom en in ieder geval totaal illegaal volgens het internationale recht. Maar als een instelling als het europees nepparlement, dat de hele wereld de maat neemt als het gaat over het respecteren van de rechtsstaat, haar toevlucht neemt tot juridische taal om leugens te verkondigen over de legaliteit van de situatie in een ander land en die legaliteit te vernietigen, dan is dat niet meer of minder dan een morele schande. We zouden zeggen: kijk eerst eens naar de mensonterende toestanden in EU-lidstaat Spanje, waar burgers om niets in de gevangeis wordt gesmeten en waar vreedzame burgers bij protesten door oproerpolitie hardhandig in elkaar geslagen worden – o nee, Timmermans noemde dat proportioneel geweld gebruiken.

Vóór de 22e januari had minder dan één op de vijf Venezolanen gehoord van Juan Guaidó. Slechts een paar maanden geleden was de 35-jarige man een duistere figuur in een politiek marginale extreem-rechtse groepering die nauw verbonden was met gruwelijke daden van straatgeweld. Zelfs in zijn eigen partij was Guaidó een middelgroot figuur in de door de oppositie gedomineerde Nationale Vergadering, die nu onder de Venezolaanse grondwet valt.

Na een telefoontje van de Amerikaanse vice-president Mike Pence riep Guaido zichzelf uit tot president van Venezuela. Uitgeroepen als de nieuwe leider van zijn land door Washington, dat een greep wil hebben op de enorme olievoorraden van het land.

Wat volgde was te voorspellen: de redactie van de New York Times noemde Guaidó een “geloofwaardige rivaal” tegen Maduro met een “verfrissende stijl en visie om het land vooruit te helpen”. De redactie van Bloomberg News bewonderde hem voor het zoeken naar “herstel van de democratie” en The Wall Street Journal heeft hem tot “een nieuwe democratische leider” verklaard. Ondertussen hebben Canada, talrijke EU-lidstaten, Israël en het blok van rechtse Latijns-Amerikaanse regeringen, bekend als de Lima-groep, Guaidó erkend als de legitieme leider van Venezuela.

Hoewel Guaidó vanuit het niets lijkt te zijn opgestaan (net als Macron overigens), was hij in feite het product van meer dan een decennium van ijverige bemoeienis door de Amerikaanse elite, die steeds aanstuurde op (een voor hun gunstige) regimewisseling. Naast een groep rechtse studentenactivisten, was Guaidó gecultiveerd om de socialistisch georiënteerde regering van Venezuela te ondermijnen, om zodoende het land te destabiliseren om op een dag de macht te grijpen. Hoewel hij een onbetekenend figuur in de Venezolaanse politiek was, had hij jarenlang rustig bewezen dat hij zijn plek in de Hall of Power van Washington waardig was.

Terwijl Guaidó nu aan het grote publiek wordt verkocht als het gezicht van democratisch herstel, wordt hij momenteel gebruikt in de meest gewelddadige factie van de meest radicale oppositiepartij van Venezuela, waarbij hij zichzelf in de voorhoede positioneert van de ene destabilisatiecampagne na de andere. Zijn partij is op grote schaal in diskrediet gebracht in Venezuela en is deels medeverantwoordelijk voor het versnipperen van een sterk verzwakte oppositie.

Guaidó was direct betrokken bij de ongeregeldheden van 2014. Hij tweette zelfs video’s waarin hij zichzelf voorzag van een helm en een gasmasker, omringd door gemaskerde en gewapende elementen die een snelweg hadden afgesloten – een bende die een gewelddadige botsing met de politie aanging. Verwijzend naar zijn deelname aan de generatie 2007, riep hij uit: “Ik herinner me dat we in 2007 “Studenten!” riepen. Nu schreeuwen we: “Weerstand! Weerstand!”

Guaidó heeft de tweet inmiddels verwijderd en blijk gegeven van zijn ongerustheid over zijn imago als voorvechter van de democratie.

In een tv-optreden in 2016 ontkende Guaidó de sterfgevallen als gevolg van guayas – een guarimba-tactiek waarbij staaldraad over een rijbaan wordt gespannen om motorrijders te verwonden of te doden – hij noemde het een “mythe”. Zijn opmerkingen bleken een dodelijke tactiek die ongewapende burgers had gedood, zoals Santiago Pedroza en waarbij ook een man, Elvis Durán, werd onthoofd. Deze harteloze minachting voor het menselijk leven zou zijn reputatie verwoesten bij veel mensen, waaronder veel tegenstanders van Maduro.

REDRADIOVE on Twitter

@jguaido; “Son un mito los muertos por guayas del 2014” según este fascista y responsable en gran medida de los mas de 43 muertos en guarimbas gracias al llamado a la violencia del grupo vandálico @VoluntadPopular y su lider @leopoldolopez. No seas tan Guaido! https://t.co/c3tXQnN6aX

“Deze radicale leiders vertegenwoordigen niet meer dan 20% van het volk in opiniepeilingen”, schreef Luis Vicente León, de belangrijkste “Maurice de Hond” van Venezuela. Volgens Leon blijft Guaidó’s partij geïsoleerd omdat de meerderheid van de bevolking “geen oorlog wil. Wat ze willen is een oplossing.”

Maar dit is precies waarom hij Guaidó werd gekozen door Washington: hij wordt niet geacht Venezuela naar de democratie te leiden, maar om een land naar de bliksem te helpen – een land dat de afgelopen twintig jaar een bolwerk van verzet tegen de Amerikaanse hegemonie is geweest. Zijn onwaarschijnlijke stijging in de peilingen, zoals die door de mainstream media worden gerapporteerd, betekent het hoogtepunt van een twee decennia lang Amerikaans project om een robuust socialistisch experiment te vernietigen.

Sinds de verkiezing in 1998 van Hugo Chavez hebben de Verenigde Staten continue gevochten om de controle over Venezuela te herstellen en weer controle te krijgen over de enorme oliereserves. De socialistische programma’s van Chavez hebben tot op zekere hoogte de rijkdommen van het land herverdeeld en miljoenen mensen uit de armoede geholpen. In 2002 verdrong Venezuela’s rechtse oppositie hem kort (met Amerikaanse steun) maar het leger erkende Chavez’ presidentschap en herstelde dat na een massale volksmobilisatie.

Tijdens de regimes van de Amerikaanse presidenten George W. Bush en Barack Obama overleefde Chavez talrijke moordaanslagen voordat hij in 2013 aan kanker leed. Zijn opvolger, Nicolas Maduro, heeft drie aanslagen op zijn leven overleefd.

Onmiddellijk na zijn inauguratie Trump verhoogde zijn regering de inspannigen om een ander regime in Venezuela geïnstalleerd te krijgen, wat meteen verklaart waarom het een “trojka van tirannie” werd genoemd. Vorig jaar probeerde het nationale veiligheidsteam van Trump leden van het Venezolaanse militaire apparaat te rekruteren om een militaire junta te vormen, maar die poging faalde. Volgens de Venezolaanse regering waren de VS ook betrokken bij een complot met de codenaam “Operation Constitution” om Maduro in het presidentieel paleis van Miraflores gevangen te nemen, en nog een operatie “Operatie Armageddon” om hem te vermoorden tijdens een militaire parade in juli 2017. Iets meer dan een jaar later probeerden verbannen oppositieleiders het opnieuw maar slaagden er niet in om Maduro met drone-bommen te doden tijdens een militaire parade in Caracas.

Maduro wordt van alle kanten aangevallen. We noemen slects de sancties en de handelsoorlog. Het wordt hem zo goed als onmogelijk gemaakt om nog iets op te bouwen/te veranderen. Dus mogelijk zal de regime change er uiteindelijk wel komen (het hangt ook af van de opstelling van Rusland en China, die beiden vele miljarden dollars in het land hebben geïnvesteerd), maar we kunnen nu al zeggen dat het gewone volk er niet beter op gaat worden.

Bij een regime change zullen alle staatsbedrijven opgekocht worden door private (Amerikaanse) bedrijven. Het leven voor de Venezolanen zal alleen maar duurder worden. De heersende westerse elite geeft geen moer om het gewone volk. Wellicht wordt er dan ook nog aangestuurd op een “nieuwe centrale bank”. Wordt als een zegen aan het gewone volk opgedrongen, maar in feite wordt het land en de burgers gewoon overgenomen door de NWO.

Dat de westerse mainstream media hun steentje bijdragen is geen geheim. Het Twitter-account van het pro-oppositieblog “In Venezuela” wordt gevoerd vanuit Toronto, Canada en de veldnieuwsbron wordt gerund door een Bellingcat-lid, Giancarlo Fiorella. Het “open-intelligentie onderzoeksnetwerk” Bellingcat is berucht vanwege de vooringenomen rapportages (o.a. MH17) en het doorsturen van mainstream media-verhalen. De connecties met hun lievelingsproject “Integrity Initiative” zijn ook geen geheim (maar daarover een andere keer).

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Kijk en vergelijk stap over naar een goedkoper leverancier

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.