Hoe islamisering Amsterdam 50 jaar terug in de tijd heeft gemaakt

Een voormalige bewoner beschrijft hoe de islamisering zijn buurt in Amsterdam veranderde. Volgens hem zijn socialistische politici verantwoordelijk voor de verdwijning van de Nederlandse cultuur en de opkomst van de islam in het gebied. 

In 1990 ging ik naar het “Bos en Lommer” -gebied in Amsterdam-West (West-Amsterdam) om er op dat moment bij mijn geliefde te zijn. Bos en Lommer maakt deel uit van de tweede grote uitbreiding van Amsterdam vanaf het oorspronkelijke kanaalcentrum van de stad naar het buitenland. Het werd gebouwd in de jaren 20 en 30. De thuisbasis van een overwegend middenklasse bevolking, heeft de afgelopen drie decennia een dramatische transformatie ondergaan, met de snelste verandering sinds 2000.

Voor ons homo’s was Amsterdam de veiligste stad ter wereld om in te wonen. Althans, dachten we

In de zomer van 1999, tijdens het fietsen naar het Bos en Lommerplein met mijn geliefde, werden we opgewacht door de oude bekende smet: “Hé! Fagot! “In de jaren vijftig en zestig werden we vaak bedreigd met dit oude en vertrouwde verhaal, maar het was verdwenen toen de homo-bevrijding stevig greep kreeg in de Nederlandse samenleving. Voor ons homo’s was Amsterdam de veiligste stad ter wereld om in te leven. Althans, dachten we.

amsterdamWestermoskee-moskee in Amsterdam-West – www.hollandfoto.net / Shutterstock.com

De geschiedenis is sindsdien ingrijpend veranderd. Ik keek naar mijn vriend en zuchtte. “Is dit echt helemaal opnieuw begonnen?” Vroeg ik. De smeekbeden werden geuit door een groep jonge mannen van Marokkaanse afkomst. Hun vaders kwamen in de jaren zeventig naar Nederland als migrantenarbeiders, samen met andere migrantenarbeiders uit Turkije.

Maar hun minachting voor de tolerantietraditie van Nederland maakt me tot in de kern ziek

Er moet een speciale en ingewikkelde psychologische reden zijn waarom de nakomelingen van Marokkaanse en Turkse migrantenarbeiders in Nederland zo diep gruwelen van het land dat hun ouders meenam, het land waar zij, hun kinderen, werden geboren. Natuurlijk zijn niet alle jonge Marokkanen en Turken misdadigers, maar de meeste criminelen zijn tegenwoordig (zoals je misschien al geraden hebt) van Marokkaanse en Turkse afkomst. Ik kan hun dubbele paspoort of religie niet schelen. Maar hun minachting voor de tolerantietraditie van Nederland maakt me tot in de kern ziek.

In 1996 verhuisde ik naar mijn eigen plek in hetzelfde Bos en Lommer-gebied, ongeveer vijf minuten verwijderd van de woning van mijn vroegere geliefde. In de 20 jaar dat ik daar woonde, was ik getuige van een dramatische verandering. Het leek erop dat ik was verhuisd van een Nederlandse wijk naar een stad in het Midden-Oosten of Noord-Afrika, zonder zelfs maar een vinger op te steken. Ik woonde op de tweede verdieping een vier verdiepingen tellend gebouw, het delen van de trap met mijn buren. Toen ik in 1996 verhuisde, waren al mijn buren Nederlands. Toen ik verhuisde, waren ze allemaal Turken en Marokkanen.

amsterdanWestermoskee-moskee in Amsterdam-West – www.hollandfoto.net / Shutterstock.com

Sinds het begin van 2000 nam het gebied Bos en Lommer een neusduik. Misdaad steeg dramatisch, en bendes vijandige jongeren (voornamelijk Marokkanen) zwierven door de straten, leken vijandigheid en bashing homo’s.

Ik merkte voor het eerst dat jonge meisjes van ongeveer 6 jaar oud gekleed werden in volledig zwarte, full-body bedekkende jurken

Het huis waar ik woonde keek uit op een schoolplein. Rond 2005 zag ik voor het eerst dat jonge meisjes van ongeveer 6 jaar oud werden gekleed in volledig zwarte, over het hele lichaam vallende jurken, waaronder zwarte sjaals. Bijna alle moeders droegen, op enkele uitzonderingen na, hoofddoeken en donkere, over het hele lichaam bedekkende jurken. Het leek echt een scène uit Iran of Pakistan. Maar het was zeker niet meer dezelfde Nederlandse buurt als toen ik er woonde.

Het begon normaal te worden dat er politie-invallen waren in het gebouw waarin ik woonde. Tijdens een van deze aanvallen belde de politie op om toegang te krijgen tot het trappenhuis. In wanhoop vroeg ik een van de politieagenten: “Wat is er aan de hand? Een derde overval binnen een paar maanden? “In een duidelijk Amsterdams accent antwoordde hij:” Nou, misschien is het hoog tijd voor u om naar een ander deel van de stad te verhuizen! “Met die korte zin verduidelijkte hij voor mij de kloof tussen mijn dagelijkse leven levende realiteit en het officiële beeld geschilderd door politiek correcte functionarissen en politici.

amsterdamVanderWolf Images / Shutterstock.com

Want hoe scherp de daling van de levensstandaard ook was, hoe misdadig, vijandig en gevaarlijk deze en andere migrantengebieden in Amsterdam werden, de liberale politici bleven geld pompen in projecten die bedoeld waren om de immigrantengemeenschappen die ze hadden geïmporteerd ‘te verheffen’. Ondanks het gebrek aan gunstige resultaten prezen ze zichzelf voor hun “fabelachtige” socialistische inspanningen om deze hordes “nobele wilden” op te tillen naar een hogere, meer verlichte en meer socialistische levensstandaard en wereldbeeld. Omdat ze geloofden dat hun socialistische wereldbeeld en agenda het enige echte, levensvatbare wereldbeeld was. Alle andere tegenstemmen waren racistisch, xenofobisch, populistisch, rechts, betreurenswaardig en walgelijk.

De Nederlandse cultuur, die hen verwelkomde met de wereldberoemde Nederlandse tolerantie en hen alle maatschappelijke voordelen bood, wordt veracht en bespuugd

Bijna niemand in dat gebied spreekt meer Nederlands. In de straten hoor je allerlei gestoorde Babylonische verwarring. Elke Nederlander die je wel hoort, is verminkt en klinkt niet meer als Nederlands. Het lijkt allemaal opzettelijk. De migranten lijken een stille woede te hebben, een smeulende vijandigheid tegenover hun gastcultuur. De Nederlandse cultuur, die hen verwelkomde met de wereldberoemde Nederlandse tolerantie en hen alle maatschappelijke voordelen bood, wordt veracht en bespuugd. En er is geen verbetering in deze houding bij hun kinderen. De tweede en derde generatie lijken steeds vijandiger te staan ​​tegenover de oorspronkelijke Nederlandse cultuur en sluiten zich steeds meer op in hun eigen cultuur. Islamitische ideologie heeft deze kloof met alarmerende snelheid verdiept.

Als u een bezoek brengt aan het arbeidsbureau in Bos en Lommer kunt u het zelf zien. Het enige wat je ziet zijn overal hoofddoeken, zowel voor als achter de loketten. Medewerkers en klanten zijn zelden Nederlands. Het hele socialistische apparaat lijkt te worden gerund door immigranten.

Hebben de socialisten die over Amsterdam regeren, sindsdien wakker geschud? Verre van dat!

De socialist Felix Rottenberg maakte in 2001 een documentaire over het gebied. Plotseling werd hij geconfronteerd met de harde realiteit van deze buitenaardse culturele enclave. “NIEMAND spreekt hier Nederlands,” riep hij uit de camera. Nee inderdaad.

Hebben de socialisten die over Amsterdam regeren, sindsdien wakker geschud? Verre van dat! Het “nieuwe” beleid om deze gedegradeerde gebieden op te heffen is om de gebouwen te renoveren en ze tegen hoge prijzen te verkopen aan welgestelde mensen die graag een plek willen kopen overal in de overbevolkte stad. En inderdaad, soms veranderen deze gebieden en worden ze weer leefbaar. Maar aan de rand van de stad wordt de situatie elke dag dunner.

Vanuit het centrale park in Amsterdam, richting het hele westen van de stad, is de bevolking inmiddels getransformeerd in ‘pinguïns’. Zwarte islamitische pinguïns. De uitdrukking komt van een Iraanse vluchteling die zo’n 15 jaar geleden uit de Iraanse dictatuur vluchtte. Toen hij in Nederland aankwam, werd hij hartelijk verwelkomd door de Nederlanders. Zijn buren waren Nederlands. Het deel van de stad waar hij woonde was voornamelijk Nederlands. Nu voelt het alsof hij is teruggegaan naar Teheran. Hij haat het.

burkaberkut / Shutterstock.com

Hij wordt opnieuw omringd door “al deze pinguïns”, zoals hij ze noemt (vanwege hun volledig zwarte islamitische gewaad). Nu wil hij wegkomen en naar het oosten of zuiden van Amsterdam verhuizen, waar nog steeds gebieden zijn met relatief weinig migranten. Het centrum van de stad is nog steeds overwegend Nederlands, maar huizen zijn onbetaalbaar. Nederland ziet er nog steeds vrij Hollands uit en aangezien alle toeristische hotspots in het centrum van de stad liggen, kan Amsterdam nog steeds een Nederlands gezicht tonen, terwijl het doet alsof zijn socialistische agenda van “diversiteit” en “multiculturalisme” een succes is geweest.

Amsterdam, dat zich ooit de trotse homo-hoofdstad van de wereld noemde, is vervallen in multiculturele onderdrukking

De homovrijheid heeft enorm geleden. Als een jonge homo, kon ik vrij rondlopen door de straten van Amsterdam terwijl ik de handen vasthield met mijn geliefde. Tegenwoordig is dat een open uitnodiging voor intimidatie. Maar in het centrum van de stad, waar veel minder islamitische immigranten zijn, zie je soms twee mannen die elkaars hand vasthouden. Maar het is tegenwoordig een zeldzame verschijning. Amsterdam, dat zich ooit de trotse homo-hoofdstad van de wereld noemde, is vervallen in multiculturele onderdrukking. Verlaat het centrum van de stad en je staat er alleen voor. In het beste geval krijg je een neerbuigende indruk. Meer algemeen zijn er beledigingen en regelrechte gevaren, vooral als je wit bent. Ikzelf vermijd nu deze gebieden zoals de pest.

Een jaar geleden verhuisde ik van Bos en Lommer naar de Rivierenbuurt in het centrum van Amsterdam, een dure, meestal blanke wijk. Ik hou van dat gebied. Hier huurde ik een van mijn eerste kamers als dansacademiestudent die verhuisde van Rotterdam naar Amsterdam, dat in die tijd nog steeds de culturele hotspot van Nederland was. Ik hou erg van het gebied omdat het nog steeds zo heerlijk Nederlands is. Het ademt nog steeds de oorspronkelijke Nederlandse cultuur van goed nabuurschap, verdraagzaamheid, vriendelijkheid, gemak, goedheid en hoffelijke manieren. Klinkt het overdreven? Welnu, het is mijn dagelijkse leefomgeving nu. Nadat ik hier, nadat ik vijftig jaar geleden woonde, terugging uit Amsterdam-Teheran, verwelkom ik deze wijk elke dag met een kus en een glimlach.

Nu woon ik alleen, maar als ik een vriendje had, zou ik vrijuit hand in hand met hem in deze buurt lopen. Je kunt hier regelmatig homo’s zien doen. Je ziet ook onstuimige jonge vrouwen die in strakke korte broeken aan het joggen zijn en hun mooie blote benen laten zien, met hun haar los en zorgeloos over haar. Ze lijken vrij van alle zorgen, zich niet bewust van de grote multiculturele dreiging die hun eigen socialistische ouders importeren in hun witte paradijs. En dit multiculturalisme wordt allemaal geïmporteerd met goede, zij het misleidende intenties.

Zoals we allemaal hebben geleerd uit de geschiedenis, is de weg naar de hel geplaveid met goede bedoelingen. De hel waar we vandaag voor staan ​​is multiculturele diversiteit. De moskeeën die het met zich meebrengt, duiken overal op, met hun minaretten die steeds meer islamitische middelvingers naar hun gastvrije gastheer, de vrije en tolerante Nederlandse cultuur, wijzen.

Abonneer u nu op onze gratis elektronische nieuwsbrief SDB-nieuws klik hier om te registreren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.