do. dec 1st, 2022
europa

Borrells recente opmerkingen dat “Europa een tuin is” en dat “de rest van de wereld een jungle is” werden door veel politici over de hele wereld, maar vooral in het Zuiden, terecht als ‘racistisch’ veroordeeld . De opmerkingen van Borrell moeten echter ook worden gezien als een uiting van superioriteit, niet alleen van Borell persoonlijk, maar van Europa’s heersende klassen als geheel.

Bijzonder interessant aan de woorden van de EU-topdiplomaat zijn deze onnauwkeurige afbeeldingen van Europa en zijn relatie met de rest van de wereld: “We hebben een tuin gebouwd”, “alles werkt” en “de jungle zou de tuin kunnen binnendringen”.

Zonder al te diep in te gaan op wat duidelijk een diepgeworteld superioriteitscomplex is, spreekt Borell als een pleitbezorger van de zogenaamde ‘ vervangingstheorie ‘, een racistische notie die wordt bepleit door de rechtse intellectuelen van het Westen, vooral Europa, die vluchtelingen, migranten en niet – Europeanen als parasieten die de zogenaamd perfecte demografische, religieuze en sociale harmonie van het continent willen vernietigen.

Indien verder uitgerekt tot een historische dimensie, voelt men zich ook genoodzaakt om het EU-leiderschap te herinneren aan de centrale rol die Europees kolonialisme, economische uitbuiting, politieke inmenging en regelrechte militaire interventie hebben gespeeld bij het veranderen van een groot deel van de wereld in een veronderstelde ‘jungle’. Zou Libië bijvoorbeeld zijn teruggebracht tot de status van een mislukte staat als het Westen in maart 2011 geen grote oorlog had gevoerd?

Afgezien van de ingebeelde ‘jungle’, ontkent Europa’s vroegere en huidige realiteit Borells etnocentrische kijk sterk. Helaas is Europa de geboorteplaats van de meest verschrikkelijke bladzijden uit de geschiedenis, van kolonialisme en slavernij tot de nationalistische, fascistische en nihilistische bewegingen die het grootste deel van de laatste drie eeuwen bepaalden.

Ondanks de wanhopige poging om de geschiedenis te herschrijven of te negeren ten gunste van een meer beminnelijk verhaal gericht op grote pracht, technologische vooruitgang en beschavingsoverwinning, blijft Europa’s ware aard onder de as smeulen, klaar om weer op te duiken wanneer de geopolitieke en sociaaleconomische factoren een verkeerde wending nemen . De Syrische en Libische vluchtelingencrisis , de Covid- pandemie en, meer recentelijk, de oorlog tussen Rusland en Oekraïne zijn allemaal voorbeelden van de spreekwoordelijke verkeerde wending.

In feite zijn Borrells woorden, bedoeld om Europa gerust te stellen van zijn morele superioriteit, slechts een roekeloze poging om een ​​van de meest dramatische crises te verbergen die Europa in bijna een eeuw heeft meegemaakt. De impact van deze crisis op elk aspect van het Europese leven kan niet genoeg worden benadrukt.

In een redactioneel artikel dat afgelopen september op de website van het Europees Milieuagentschap (EEA) werd gepubliceerd, beschreef Hans Bruyninckx de “staat van meerdere crises” die het Europese continent op dit moment kenmerkt. “Het lijkt alsof we de ene crisis na de andere hebben meegemaakt – een pandemie, extreme hittegolven en droogte als gevolg van klimaatverandering, inflatie, oorlog en een energiecrisis”, schreef hij.

In plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor deze dreigende catastrofe, kiezen de Europese heersende elites voor een andere, zij het voorspelbare weg: anderen de schuld geven, vooral de bewoners van de niet-Europese ‘jungle’.

Natuurlijk voelen gewone mensen in heel Europa die deze schrijnende realiteit al meemaken nauwelijks gerustgesteld door Borrells proclamatie dat “alles werkt”.

Het risico van de heropleving van extreemrechtse bewegingen in Europa is nu een reële mogelijkheid. Dit gevaar werd relatief beperkt door de tegenslag van het extremistische ‘Alternatief voor Duitsland’ en de overwinning van de sociaaldemocraten bij de verkiezingen van vorig jaar. Duitsland is echter geen uitzondering, want Europees extreemrechts is nu terug, vrijwel overal en met wraak.

In Frankrijk behaalde de extreemrechtse partij van Marine Le Pen in april een recordaantal van 41% van de stemmen (meer dan 13 miljoen). Het is waar dat Emmanuel Macron erin slaagde de opmars van de Nationale Rally van Le Pen af ​​te houden, maar zijn coalitie heeft haar parlementaire meerderheid verloren en zijn leiderschap is aanzienlijk verzwakt. Momenteel wordt het land opgeschrikt door massale rally’s en stakingen, die allemaal protesteren tegen de stijgende prijzen en de toenemende inflatie.

Zweden is een ander voorbeeld van de vastberaden opkomst van extreemrechts. Een rechtse coalitie, die afgelopen september de algemene verkiezingen won, domineert nu het parlement. Op 17 oktober koos het een nieuwe premier, Ulf Kristersson, wiens regering mogelijk werd gemaakt dankzij de steun van de Zweedse Democraten, een partij met neonazistische wortels en een harde anti-immigratieagenda. SD was cruciaal bij het bepalen van de overwinning van de coalitie en is nu geschikt om de rol van de kingmaker te spelen bij kritische beslissingen.

Ook in Italië is de situatie nijpend. Een toekomstige regering zal naar verwachting Giorgia Meloni – de leider van Fratelli d’Italia (Broeders van Italië) – de partij van de voormalige rechtse Italiaanse premier Silvio Berlusconi, Forza Italia, en La Lega van de extremistische Matteo Salvini samenbrengen. Meloni’s partij is geworteld in de postfascistische traditie van de Italiaanse Sociale Beweging, die in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog werd gevormd door fascistische politici nadat hun partij officieel werd verboden door de progressieve grondwet van het land van 1948.

De verschuivende politieke gronden in Duitsland, Frankrijk, Italië en Zweden hebben weinig te maken met de ‘jungle’, maar alles met de illusoire Europese ‘tuin’. Europa’s extremisme is een bijproduct van uitsluitend Europese historische ervaringen, ideologieën en klassenstrijd. Aziaten, Arabieren of Afrikanen de schuld geven van Europa’s “staat van meerdere crises” is niet alleen zelfbedrog, ja zelfs geestloos, maar het staat ook een gezond veranderingsproces in de weg.

Europa kan zijn problemen niet oplossen door anderen de schuld te geven, en de Europese ‘tuin’, als die ooit heeft bestaan, wordt in feite verwoest door Europa’s eigen heersende elites – rijk, onthecht en volkomen oneerlijk.

Geef een antwoord

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.