Hoe definieert u ‘risicogroep’?

Als iemand die een risico loopt? Of als iemand die een risico vormt voor het ‘zorgsysteem‘? De focus op ‘IC-capaciteit‘ in de discussies over ‘Covid-19‘ stelt het ‘zorgsysteem‘ centraal. Dat mag niet overbelast raken. Als de druk op het ‘zorgsysteem‘ afneemt, mogen we weer naar buiten om besmet te raken, en anderen te besmetten, want er is geen gevaar meer voor het ‘zorgsysteem‘.

Onmiskenbaar komen talloze patiënten helemaal nooit in dat ‘zorgsysteem‘ terecht. Ze overlijden in het bejaarden- of verzorgingstehuis, of thuis. Uit eigen vrije wil, omdat ze liever daar hun laatste adem uitblazen dan aan de beademingsmachine, of omdat ze geweigerd worden, want ‘kansloos‘. In dat bejaarden- of verzorgingstehuis worden ze ook besmet, door verzorgers en personeel, dat geen mondkapjes draagt, hoewel een simpel ‘bouwmarkt-kapje‘ al zou volstaan om die bejaarden te beschermen, die verder toch al nooit de deur uitkwamen, en verder niemand mogen zien, vanwege de ‘Lockdown‘. Dito voor de ‘thuiszorg‘.

Echter, nu er meer duidelijk wordt over Covid-19 door het wereldwijde onderzoek, dringt het tot de échte specialisten door dat de mensen die verzeild raken op de ‘Intensive Care‘ slechts het topje van de ijsberg zijn als we ‘risicogroep‘ definiëren als mensen die gevaar lopen. Niet alleen gevaar lopen om te worden besmet, om het virus vervolgens door te geven aan mensen die op de ‘IC‘ belanden en overlijden, wat best een flinke belasting is voor je geweten, zeker voor mensen in de ‘zorg‘. Maar ook mensen die aanzienlijk jonger zijn dan de formeel geïdentificeerde ‘risicogroep‘ van ‘bejaarden‘, met inbegrip van kinderen, lopen gevaar.

HIER een artikel waarin een overzicht wordt gegeven van wat nu bekend is over ‘Covid-19‘, en hoe dat virus niet slechts de functie van de longen aantast, maar kan leiden tot hartfalen, nierfalen en beroertes in mensen die nooit op de ‘IC‘ terechtkomen. Het is een buitengewoon complex verhaal, dat ook duidelijk maakt waarom bepaalde stoffen die gezien worden als een (mogelijk) geneesmiddel voor de ene patiënt wonderen kan verrichten, terwijl het de andere patiënt de dood in jaagt.

Een Franse arts ontdekte dat ‘Covid-19‘ eind vorig jaar al in Frankrijk iemand had besmet, en het is zeker niet onwaarschijnlijk dat ook in andere landen al patiënten waren die besmet waren, zonder dat dit onderkend werd.

Een strategie gericht op ‘groepsimmuniteit‘ komt daardoor in een geheel ander licht te staan. Veel meer mensen zullen overlijden dan degenen die nog wél worden toegelaten tot de ‘IC‘ na de eerste ‘screening‘, en anderen zullen de kwaliteit van hun leven onherstelbaar verwoest zien worden door de aantasting van organen, waardoor hun levensverwachting dramatisch afneemt. In bepaalde gevallen is het niet het virus dat mensen velt, maar het eigen immuunsysteem dat op hol slaat. Zowel Franse als Britse reguliere media maakten melding van jonge kinderen die overleden door een overreactie van het immuunsysteem, ‘Kawasaki‘, waarbij een relatie met ‘Covid-19‘ niet in alle gevallen werd vastgesteld, maar in sommige gevallen wel de oorzaak lijkt te zijn.

Het opengooien van ‘de economie‘ voor mensen beneden een zekere leeftijdsgrens, omdat zij niet tot de ‘risicogroep‘ behoren, wordt daardoor omstreden. Nog geheel los van het gevaar dat wandelende infectiehaarden, ook als ze zelf géén symptomen ontwikkelen, vormen voor de volksgezondheid. En dan dus met inbegrip van ‘niet-bejaarden‘ die wel degelijk zullen overlijden als ze besmet raken, of ernstig in de kwaliteit van hun leven, en levensverwachting worden geschaad.

In de basis is het uiteraard zo dat je nooit alle risico’s in het leven kunt uitsluiten. Bij elke griepepidemie overlijden er mensen, en er zijn genoeg andere ziekten in de wereld die ook zeker geen feestje zijn. Maar ‘Covid-19‘ is wel een érg effectieve ‘sloopkogel‘. De officiële statistieken die aangeven hoeveel mensen er aan ‘Covid-19‘ zijn overleden zijn hoe dan ook onbetrouwbaar, en zéker in ons land, waar niet of nauwelijks wordt getest. De ‘Oversterfte‘, het aantal mensen dat overlijdt boven het jaarlijkse gemiddelde, is een veel betere indicatie. Ook al omdat ‘hartfalen‘ wel als doodsoorzaak kan worden gegeven, maar een ‘Covid‘-besmetting aan dat falen ten grondslag lag, als je beter zou kijken. Daarmee ben je er dan nog niet, want ook mensen die in de nabije toekomst alsnog komen te overlijden door het falen van aangetaste organen zijn slachtoffer van dit virus, omdat ze zonder dat virus nog de beschikking hadden gehad over die organen.

De keuze van Aziatische landen om dit ‘broertje‘ van SARS en MERS geen kans te geven, valt zeker te begrijpen. Zo ook een pleidooi van de Amsterdamse hoogleraar Xander Koolman, die bij ‘Nieuwsuur‘ opmerkte dat we nu juist niet de zaak open moeten gooien, omdat het concept van ‘groepsimmuniteit‘ geen goed idee is, en we nu dicht bij het moment zijn waarop we het virus ook in ons land kunnen inkapselen en uitroeien. Maar de gastvrouw was niet overtuigd, gelet op haar vragen, en ze stelde aan het eind ook dat Koolman ongetwijfeld niet zijn zin krijgt, omdat de mensen niet langer te houden zijn. Zijn voorspelling, dat we daardoor de economie, én de volksgezondheid onmetelijke schade toebrengen, omdat we nog jaren door blijven etteren, met een ‘voortkabbelende‘ Covid, zoals hoogleraar Ann Vossen van het ‘Outbreak Management Team‘ het bij Jinek omschreef, klinkt mij plausibel in de oren. Toch zet het ‘Outbreak Management Team‘ daar op in, zoals ook hoogleraar Aura Timen van dat ‘Team‘ bij Jinek stelde. Wie heeft daar baat bij?

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.