17 september 2021

SDB

dagelijks nieuws en blogs

Hier komen de terroristen. Opnieuw

IS-terrorist

De zoektocht naar nieuwe vijanden zal doorgaan, ongeacht wie president is of welke partij het congres domineert, schrijft Phil Giraldi.

President Joe Biden wordt in sommige kringen geprezen omdat hij eindelijk een einde heeft gemaakt aan de oorlog in Afghanistan die naar alle waarschijnlijkheid nooit had mogen beginnen. President George W. Bush begon het conflict op basis van een reeks leugens over 9/11 en de rol van de Taliban in die aanval en wat daarop volgde. Nadat hij een regimewisseling had bewerkstelligd, besloot hij het land om te vormen tot een democratie in westerse stijl. President Barack Obama stond vervolgens een “golf” toe die de militarisering van het conflict in feite verhoogde en de zaken verergerde. De gezamenlijke inspanning leverde geen vrije verkiezingen op, maar leverde in plaats daarvan tienduizenden doden op en een enorm gat in de Amerikaanse schatkist. Bush en Obama werden gevolgd door president Donald Trump die eigenlijk beloofde de oorlog te beëindigen, maar niet de overtuiging en politieke steun had om dat te doen, en het probleem overhandigde aan Biden, die het eindspel heeft verknoeid, maar uiteindelijk het juiste heeft gedaan door het fiasco te beëindigen. Biden heeft ook gelijk toegestemd met de terugtrekking van de laatste Amerikaanse gevechtstroepen uit Irak tegen het einde van het jaar, een stap die de spanningen met de regering van Bagdad, die sinds januari vorig jaar om een ​​dergelijke stap vraagt, aanzienlijk zal verminderen.

Maar Amerika’s oorlog tegen die delen van de wereld die zich verzetten tegen het volgen van zijn zelfgedefinieerde leiderschap, zal niet verdwijnen. Een interessant recent artikel in de instelling voor buitenlands beleid The Hill geschreven door een voormalige senior CIA-operaties en stafofficier Douglas London ziet een Orwelliaanse oneindige oorlog tegen grote tegenstanders Rusland en China. Op basis van zijn eigen ervaring concludeert hij dat aanhoudende en versterkte clandestiene acties nu de conventionele confrontatie met strijdkrachten moeten vervangen, die enigszins achterhaald is als een optie vanwege de ontwikkeling van relatief goedkope rakettechnologieën die klassieke conventionele wapens hebben ondermijnd. Sommige van de clandestiene activiteiten die hij lijkt aan te bevelen, zouden ongetwijfeld onder de dekking vallen van klassieke spionage ‘plausibele ontkenning’, dat wil zeggen dat het Witte Huis elke kennis van wat er was gebeurd zou kunnen ontkennen, maar sabotage en cyberaanvallen, vooral als ze agressief worden uitgevoerd, snel zouden worden erkend voor wat ze zijn en aanleiding zouden geven tot evenredige of zelfs onevenredige vergelding. Dit zou neerkomen op een totale, semi-geheime oorlog tegen machtige tegenstanders die gemakkelijk zou kunnen escaleren tot een schietoorlog.

Het artikel in Londen is een interessant inzicht in het denken van zowel de Democratische als de Republikeinse partijen die blijven beweren dat de Verenigde Staten wordt bedreigd door grotendeels asymmetrische oorlogvoering die wordt gevoerd door wat ook in Moskou en Peking als “autocratische” regimes worden beschouwd zoals door niet-gouvernementele terroristische groeperingen die het vertrouwen in Amerikaanse beleidsmakers, het ‘democratische’ regeringssysteem en de stabiliteit van haar andere instellingen proberen te ondermijnen.

Dat het Witte Huis luistert naar ten minste enkele van de klachten van de neoconservatieven en neoliberalen die oproepen tot meer “democratiebevordering” en “regimeverandering” lijkt het geval te zijn, aangezien er hernieuwde oproepen zijn geweest voor meer betrokkenheid in verschillende fora, om het NAVO-leiderschap op te nemen dat er nu bij het bondgenootschap op aandringt om op te staan ​​tegen de Russische “agressie”. De VS hebben ondertussen ook “vrienden” in het Midden-Oosten opgeroepen om pogingen van China om “militaire bases” in die regio te vestigen, te blokkeren , waarbij het ministerie van Buitenlandse Zaken aanvoerde dat “de huidige beoordeling is dat China een wereldwijde strategie heeft om militaire installaties overal, ook in het Midden-Oosten.” De Verenigde Staten hebben naar schatting bijna 1100 militaire bases over de hele wereld, terwijl China er maar één heeft in Djibouti.

Toegegeven, deze keer zullen de VS hun gebruikelijke pestgedrag op school moeten voortzetten zonder veel bondgenoten. De Europeanen zullen niet komen opdagen omdat ze walgen van de Amerikaanse aarzeling en het onvermogen om te anticiperen op duidelijke ontwikkelingen, zoals het geval was in Afghanistan. Israël en Saoedi-Arabië zullen zich waarschijnlijk opstellen, of doen alsof, terwijl ze ook hun samenwerking voortzetten met radicale groepen die Washington liever zou vermijden.

Om zeker te zijn, zijn er velen in Washington die heel blij zouden zijn om de opbouw van de Amerikaanse marine in de Zuid-Chinese Zee voort te zetten en tegelijkertijd schepen naar de Zwarte Zee te sturen om uitdagend voor de Russische kust te cruisen. En dan is er ook Iran en zijn bondgenoot Syrië, die beide nog steeds doelwit zijn van sabotage, geheime actie en de Israëlische luchtmacht, die vorige week Syrië opnieuw aanviel nadat ze het Libanese luchtruim waren binnengedrongen. Er zijn dus altijd oorlogen en geruchten van oorlogen beschikbaar, en dat is precies wat het Amerikaanse militair-industrieel-congrescomplex wil ondersteunen. En daarbij weten ze dat ze de mainstream media aan boord zullen hebben, die hetzelfde doel hebben.

Maar toch is het belangrijk om een ​​plausibele dreigende vijand te hebben, en China is wat dat betreft nog wat aan de horizon. Dus wend je je tot de one-size-fits-all optie, namelijk ‘internationaal terrorisme’, bij voorkeur islamitisch, om door te gaan met het machtigen van de centrale overheid en het vetmesten van je vrienden in de nationale veiligheidsindustrie. En het kan geen kwaad om sommige binnenlandse tegenstanders op dezelfde manier te labelen om iemands politieke suprematie voor de nabije toekomst te garanderen. Het is een win-win.

De regering-Biden is dus ofwel per ongeluk ofwel opzettelijk bezig met het opzetten van het volgende hoofdstuk in haar verhaal ‘Amerika gaat ten oorlog’, hoewel ze er nog niet achter is hoe ze de soldaten moet bevrijden die ze heeft gestuurd om te helpen bij de evacuatie van Kabul en wie zijn nu potentiële gijzelaars op de luchthaven, omringd door zwaarbewapende Taliban.

Maar sleutelfiguren in de regering en elders binnen en buiten de regering kijken al verder dan dat, met het argument dat de nieuwe Afghaanse staat een terroristische haven zal worden en dat die radicalen naar de Verenigde Staten zullen kijken voor een doelwit, zoals al-Qaeda naar verluidt deed. Jamil Jaffer, oprichter en uitvoerend directeur van het National Security Institute aan de George Mason University, stelt: “Het lijdt geen twijfel dat de terugkeer van de Taliban ruimte opent in dit nieuwe islamitische emiraat voor Al Qaida om terug te keren, een basis te herbouwen en voor andere groepen geassocieerd of eerder geassocieerd met al-Qaeda, zoals ISIS, om terug te keren naar de regio. Jihadstrijders van allerlei pluimage zullen nu weer van Afghanistan hun thuis maken, zoals ze deden in de aanloop naar 9/11.”

Sommige van die ‘experts’ zien de twintig jaar in Afghanistan zelfs als een pluspunt, omdat het die extremisten in toom hield die misschien geneigd waren tot actie in Europa en de VS. Dat gaat natuurlijk voorbij aan het voortbestaan ​​van vele andere onrustige delen van de wereld waar verschillende soorten terroristen met succes hebben kunnen floreren zonder de behoefte te voelen New York te bombarderen. Senatoren Lindsey Graham en Mark Warner hebben gewaarschuwd voor een waarschijnlijke heropleving van terrorisme, evenals generaal Mark Milley, voorzitter van de gezamenlijke stafchefs en minister van Defensie Lloyd Austin. Graham klaagt dat “de waarschijnlijkheid van een aanval vanuit Afghanistan nu door het dak is.” Het Department of Homeland Security heeft ook zijn steentje bijgedragen door te waarschuwen dat mogelijke aanvallen afkomstig van islamitische extremisten op of nabij de 20de verjaardag van de 9/11-gebeurtenis “zou kunnen dienen als een katalysator voor daden van gericht geweld.”

Hoe dan ook, je er naar kijkt, terrorisme zijn met de nationale veiligheid smaak du jour in het komende jaar of meer. De enige echte vraag is: “Zal het binnenlands of buitenlands zijn?” Hoe dan ook, de schijnbaar eindeloze oorlogen in Afghanistan en Irak zullen geschiedenis zijn, maar de zoektocht naar nieuwe vijanden zal doorgaan, ongeacht wie president is of welke partij het congres domineert.

SDB is al meer dan 10 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun SDB via PayPal veilig en simpel.