DELEN

Overschaduwd door protesten tegen de Franse regering heeft vandaag de ondertekening van het Frans-Duitse “Verdrag van Aken” plaatsgevonden. De overeenkomst, die officieel is aangeduid als een aanvullende “update” van het Elysée-Verdrag van 1961, voorziet onder meer in een uitbreiding van de bilaterale samenwerking bij de militarisering van de Europese Unie. Het doel is om “gezamenlijke defensieprogramma’s” te creëren en te werken aan een “gemeenschappelijke cultuur” van de strijdkrachten van beide landen. Maar wat is het wèrkelijke doel van het verdrag?

Toen het Elysée-verdrag op 22 januari 1963 werd gesloten, zou het de Frans-Duitse “erfelijke vijandigheid” moeten beëindigen. Nu is er een nieuw vriendschapsverdrag gesloten. De twee grote M’s hebben in Aken onder een document hun handtekeningen gezet. Volgens de mainstream media zou er gewerkt worden naar meer militaire, economische samenwerking en zouden gezamenlijke parlementaire zittingen moeten plaatsvinden.

We zijn benieuwd of de mainstream media ook het toejuichen door het volk uitzendt:

De nieuwe Duits-Franse verbintenis tot meer samenwerking op het gebied van buitenlandse betrekkingen – inclusief de Franse toezegging om voor een permanente Duitse zetel in de VN-Veiligheidsraad te pleiten – plaatst al meteen vraagtekens bij het verdrag. Merkel en Macron benadrukken dat nauwe en zelfs militaire samenwerking alleen tot doel heeft de autonomie van de EU te versterken…. maar waarom heeft Duitsland een permanente zetel in de Veiligheidsraad nodig? En trouwens, zou Frankrijk niet haar permanente zetel aan de EU behoren af te staan – inclusief haar ministers van Buitenlandse Zaken, Defensie en Financiën? En waarom alleen Duitsland, als er ook nog landen als Italië zijn? De wens van een Duitse zetel zou je ook een vorm van Merkeliaanse grootheidswaanzin kunnen noemen.

Nee, wij krijgen de indruk dat het Duitse initiatief ertoe dient om het vetorecht van de Europese Raad te slopen. Dan kunnen Berlijn en Parijs in de toekomst vrijer handelen – en “dwarsliggers” als Griekenland negéren.

Als we de politieke ruimte als een driedimensionale constructie voor ons zien, dan kan het vandaag ondertekende verdrag zonder veel inspanning worden herkend als het begin van een gemeenschappelijke Frans-Duitse Exit, die, in tegenstelling tot de Brexit, niet in het horizontale vlak, maar verticaal naar boven plaatsvindt – terwijl het de resterende 25 lidstaten achter of onder hen zal achterlaten.

Dit is trouwens iets heel anders dan de eerder besproken EU met twee snelheden, het is de totstandbrenging van een hiërarchie binnen de Europese Unie, die kan eindigen hetzij in de stille berusting van de andere leden (wat niet waarschijnlijk is) of in de afscheiding en daarmee de vernietiging van de Europese Unie. Iedereen die het verloop van de afnemende “eenwording” van de EU op de voet heeft gevolgd, kan zich gemakkelijk voorstellen welke variant het meest waarschijnlijk is.

Het brengt ons op de volgende vraag:  met wie heeft Merkel eigenlijk een bondgenootschap gesloten zodat zij politiek kan overleven in en voor Duitsland?
Hoe kan het dat een land (Merkelland), dat de buitendeuren wagenwijd openhoudt voor elke vorm van migratie en elke kritiek daarop onderdrukt, met een ander land dat zijn grenzen openhoudt voor doorvoer van mensen, maar minder dan 5% geregistreerde migranten overneemt van Duitsland, probleemloos samenwerkt?”

Het feit dat veel Noord-Afrikanen al in Frankrijk verblijven als een (nog steeds winstgevende) erfenis van het koloniale tijdperk en al genoeg problemen veroorzaken, kan als verklaring worden uitgesloten. Integendeel, het zou de verschillende visies op de europese intenties nog duidelijker maken.

Er zit een luchtje aan het vriendschapsverdrag, en de vraag is waarom juist nú dit verdrag gesloten is. Het is toch vreemd dat twee politici, waarvan het aanzien en de volksgoedkeuring (nationaal en internationaal) sterk is afgenomen, ineens zo’n belangrijk verdrag tekenen. Er circuleren geruchten dat de heersende elite inmiddels al een opvolger voor Macron achter de hand heeft. Daarnaast is er geen opvolger voor Merkel, die zichzelf al muteert in de richting van een Lame Duck – wat alleen maar erger wordt, want Merkel kan dan wel hat partijvoorzitterschap hebben overgedragen een een Merkel-marionet, het bondskanselier zal ze niet zonder strijd opgeven.

Laat het even tot u doordringen: een vernieuwing van de Frans-Duitse vriendschap, gesloten zonder enige aankondiging of voorbereiding, die blijkbaar nog geheimer was dan de onderhandelingen over het VN-migratiepact. In dan ook nog in Aken…. niet in Berlijn, niet in Parijs – en dan blijkt dat niet alleen de oude beloften werden vernieuwd, maar er een geheel nieuwe kwaliteit van samenwerking is overeengekomen – dit alles is heel vreemd.

Tegelijkertijd wordt er gezegd dat de plannen van Macron voor de hervorming van de Europese Unie van Duitse zijde worden afgewezen, dat er geen begroting voor de eurozone moet zijn, enz. Aan de ene kant wordt de Franse president afgewezen en aan de andere kant worden de burgers gek gemaakt met verhalen over nauwere militaire samenwerking.

Daarbij moeten we opmerken dat dit verdrag tussen Duitsland en Frankrijk gezien kan worden als een diepe buiging van een knockout geslagen kanselier en een winstje voor een verontruste president. Macron krijgt wat hij wil: Duitsland zet zich in het eerste artikel van het verdrag in om de economische en monetaire Unie te versterken en te verdiepen, met andere woorden: richting de overdracht en herdistributie van geld en middelen (de transfer-unie). Hiermee is Macron verzekerd van een betere en snellere toegang tot Duits (en ons) belastinggeld om het Franse inflatiebeleid voort te zetten en zijn verkiezingsbeloften te kunnen betalen. Hij heeft al concrete plannen hiervoor opgesteld en heeft veel applaus gekregen van de gevestigde Duitse Merkelgezinde politiek.

Frankrijk is ook de belangrijkste begunstigde van de geplande intensievere samenwerking van de strijdkrachten met het oog op gezamenlijke operaties en in de “consolidatie” van de Europese wapenindustrie, die ook in het Verdrag is voorzien. Artikel 4 van het verdrag opent de weg voor nieuwe dubieuze buitenlandse missies in Afrika (kan Duitsland meebetalen voor Franse activiteiten in haar koloniën) en de verdere verkoop van Duitse technologie – onder de paraplu van door Frankrijk gedomineerde joint ventures. Allemaal grote voornemens, maar eerst maar eens zien wat er allemaal (niet) van terechtkomt.

Dat wat de tekst zo’n beetje betreft, maar de hamvraag is natuurlijk: wie naait wie?

We houden het er op dit moment op dat het mooie feestje in Aken een daad is die de Franse burgers moet laten zien hoe groot en krachtig, met internationaal aanzien, hun president is. Zodat ze niet langer zijn ontslag eisen en eindelijk begrijpen dat Macron ervan overtuigd is dat door de Duitse samenwerking Frankrijk weer kan herstellen. Een daad die hem tegelijkertijd legitimeert door te gaan met de gewelddadige strijd tegen de Gele Hesjes en hen te wijzen op zijn niet-verhandelbare positie van president van Frankrijk – en dat allemaal bij de Gratie Merkels.

Over het algemeen is de essentie van het Elysee-verdrag dat het gewoon gebakken lucht is. Wederzijdse bijstand in het geval van “agressie” ligt immers al verankerd in de NAVO-overeenkomst of wordt al toegepast in het geval van terroristische aanvallen op de politie. Het Elysée-verdrag stelt zoals gezegd ook dat Frankrijk campagne voert voor een Duitse permanente zetel in de Veiligheidsraad. Iedereen weet dat de kans van slagen (in inspanning hiertoe) nihil is.

Maar dat is nog niet alles.

Het is een slimme zet van de bedenkers van dit plan om de ideologie van het gebrek aan alternatieven, aan beide kanten van de Rijn, te borgen en om een verenigd front te vormen tegen de voorboden van globalistische doctrines, waartegen hun gefragmenteerde en vijandige critici, de nationalisten en de linkse socialisten, geen kans hebben. Het is ook de opmaat naar de verkiezingscampagne voor het europees nepparlement en de poging om Macron’s En Marche-beweging – gebaseerd op de Move-On beweging van George Soros (zelfs de naam is identiek) – eindelijk in de EVP te integreren.

Maar het is ook een poging om de macht van de parlementen in Frankrijk en Duitsland verder uit te holle. Dit is vandaag al succesvol gebeurd met de ondertekening van het verdrag, de intenties van de Duitse en Franse parlementen om ‘s ochtends in Parijs en ‘s middags in Berlijn een gezamenlijke vergadering te houden en om hun eigen plan te presenteren voor de verdere ontwikkeling van de Duits-Franse relaties. Voor zover wij hebben kunnen achterhalen ontbreekt er namelijk de goedkeuring van beide parlementen voor het nu ondertekende verdrag, laat staan dat er over gedebatteerd is.

Hieruit kunnen wij de volgende conclusie trekken: ofwel Macron en Merkel vinden het nieuwe vriendschapsverdrag niet echt belangrijk, of zij vinden hun nationale parlementen niet erg belangrijk.

Wij hopen dat het het eerste is, maar vermoeden het tweede.

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Become a Patron!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.