Belgen

Het systeem is verrot

Steeds minder mensen begrijpen deze wereld nog. In de afgelopen decennia zijn wij met hoge snelheid een tijdperk van ‘onbeperkte digitale en transhumane ontwikkelingen’ ingeslingerd. De tijd wordt ons ontnomen om onszelf te heroriënteren, om onze eigen doelen te definiëren en deze ten uitvoer te brengen. Het systeem suggereert vrijheid maar is beperkend, sterker, het is dwingend en repressief. Wie niet in het systeem wil passen, maakt zich zoveel mogelijk onzichtbaar of zoekt een weg om zich met behoud van eigenheid in het gareel te voegen.
Een verkenning van ons huidige tijdperk.

Het digitale paradijs

We leven nu al bijna één jaar in een afgedwongen digitale ‘paradijs’. Contacten tussen mensen waarbij men lijfelijk in dezelfde ruimte is, is beperkt met een virus als argument. Het is een paradijs dat we momenteel niet kunnen ontlopen. Een digitaal surrogaat voor het echte leven is over ons heen gekomen, een leven dat zich tussen vier muren en op een tweedimensionaal beeldscherm afspeelt. Wellicht is het beter van een digitale gevangenis te spreken. We proberen in deze digitale eenzame opsluiting, dat als ‘Nieuwe Normaal’ wordt opgediend, contact met onze dierbaren te houden. De moderne mens kan dit paradijs nauwelijks ontlopen. Behalve het gezelschap van zichzelf mist hij niets. Deze digitale schijnwereld dat aan ‘de moderne mens’ wordt verkocht als totale vrijheid, als grote kans, als oneindige flexibiliteit, is in werkelijkheid het volledige verlies van nabijheid, lichamelijkheid, van stabiliteit, saamhorigheid, van humaniteit.

Het is een leven dat wellicht ‘cool’ en ‘modern’ mag schijnen voor veel mensen, anderen zullen deze pixelrelaties met hun vrienden, waarmee ze ooit nog dansten, borrelden, gingen stappen, festivallen, naar het theater gingen als een kwelling ervaren, een leven zonder hart, zonder idealen, zonder perspectief. Velen waren vooraf aan deze gewenste chaos al hun innerlijke kompas kwijt, schuifelend tussen een aflevering van Netflix en de dichtstbijzijnde vestiging van IKEA. Verloren tussen een teveel aan mogelijkheden wordt er nu een optie voorgelegd en als houvast voorlopig aanvaard: het leven onder een Corona-regiem. Een leven van beperkte keuzes, van minder vrijheden, van rust zoals sommigen deze sanitaire opsluiting ervaren. Speelbal van de nukken van ‘experts’ en een vijandige overheid.

De staatsleugen

Het liegen van staats- en regeringsleiders is niet nieuw. De ‘leugen van de eeuw’ [video] werd toen staatsleider van de DDR Walter Ulbricht in 1961 het gerucht tegensprak dat hij van plan zou zijn een muur om West-Berlijn te bouwen om de vlucht van de DDR-bevolking naar het westen te stoppen. Enkele maanden later startte de bouw van de Berlijnse Muur die 28 jaar de DDR-bevolking in eigen land gevangen zou houden.
Het gerucht werd afgedaan als een complottheorie, een woord dat toen nog niet werd gebruikt.
In Coronatijd beloofde de ook uit de DDR-afkomstige Angela Merkel zomer 2020 dat Duitsland geen 2e lock down zo meemaken. Die 2e lock down is sinds begin november 2020 van kracht en zal tot de langste uit de geschiedenis van de mensheid gaan behoren. En de Grondwet is vrijwel geheel buiten werking gesteld. In de meeste westerse landen overigens.

Uit: Het leven in de DDR

Vertrouw op ons

Wie mensen naar zijn hand wil zetten moet ze in verwarring brengen, steeds weer wisselende en tegenstrijdige informatie toewerpen. Het mondkapje werkt niet, maar toch moet je het dragen. Het is een van de onderdelen van een allesomvattende ontregeling van de menselijke psyche. De eigen waarneming wordt als niet meer betrouwbaar uitgeschakeld. Wie dacht dat hij in de buitenlucht virusvrij was, hangt nu toch maar een mondbedekking achter de oren, twijfelend of er wellicht niet toch virussen in de buitenlucht schuilgaan. Ze zijn namelijk klein en onzichtbaar. De mens is afgesloten van zijn intuïtie, van zijn onderbuikgevoel, een woord dat in het spraakgebruik gelijk wordt gesteld met populisme en dus verdacht.

De in verwarring gebrachte mens grijpt elk houvast aan om aan de ervaren vervreemding te ontsnappen. In Coronatijd moet hij voortdurend zijn positie bepalen tussen een stortvloed aan meningen van experts, vrienden en mediale onheilsmeldingen over het virus en zijn steeds weer nieuwe varianten. Hij zoekt een balans tussen zijn innerlijke gevoel en het overweldigende als realiteit gepresenteerde narratief, dag-in-dag-uit in verschillende toonzettingen herhaald en ingeprent. Om aan de kwellende onzekerheid een eind te maken past de mens zich aan aan zijn omgeving, aan dat wat de meerderheid vindt, aan wat de media hem inprenten. Wie zich niet synchroniseert met het narratief van de samenleving rest sociale afwijzing en isolatie.

Mensen die voorheen het gevoel hadden te falen, kunnen nu hun opgekropte frustratie via symbolen van totale gehoorzaamheid veranderen in plaatsvervangende macht en zich van meest sadistische kant laten zien en daarmee alsnog sociale erkenning oogsten.

Zonder kleur meer macht

Het valt op dat ‘de kleurlozen’ aan de macht zijn. Het zijn mensen zonder koers, of het moeten dagkoersen zijn. Mensen als onze premier, grijze ‘experts’, de eindbaas van het RIVM, de regelaar IC-bedden, en het hoofd Corona met ministeriële bevoegdheden, waren vóór Corona onzichtbaar of ideologisch onvindbaar. Alleen door een sfeer van oorlog op te roepen, alsof een vreemde mogendheid bij Emmerich klaarstaat om bij ons de A12 op te draaien, geeft hen ineens een oneindige macht, een zweem van onaantastbaarheid. Wie van het journaille of het parlement durft de ‘legerleiding’ van het Coronabeleidsteam nog tegen te spreken? Het volk wil zekerheid, leiding in bange dagen. Wie die in twijfel trekt, kiest voor maatschappelijke zelf-isolatie.

De waarheid wordt niet bepaald door de feiten maar door de meerderheid van meningen. Wie de collectieve meningen kan vormen, bepaalt uiteindelijk wat waar is. En daar werken de media sinds het begin van deze crisis hard aan: door herhaling dag-in-dag-uit, door dezelfde boodschap in elke krant, elke praatprogramma, elke nieuwsuitzending te herhalen, worden de zekerheidzoekende hersenen getraind om het verhaal maar te nemen zoals het komt. De met buitensporige boetes, schreeuwende bewakers, streng kijkende en sprekende gezagsdragers en ‘alerte’ handhavers in het openbaar vervoer en supermarkten, wordt de voorgeschreven mening in het alledaagse leven afgedwongen. Conformiteit als normaliteit is dan een feit. Omdat het ‘oorlog’ is.

De kleurlozen beleven hun finest moments. Floreren in de schijnwerpers dat hun mening er nu echt toe doet. Einde van de ‘oorlogssituatie’ betekent einde van hun tijdelijke glansrijke positie. Geen journalist die je dan meer om je mening vraagt, geen talkshow die je nog voor een quote wil hebben, geen burger die nog op je oordeel zit te wachten. Je verzinkt weer in je oude onzichtbare en kleurloze positie. Voorwaarde om die positie te behouden is het volgen en verder verspreiden van het voorgeschreven narratief, en enige overdrijving is toegestaan. Een nuancering echter niet.
Uitstappen uit Het Verhaal is verraad. Het kan tot verlies van aanzien en positie leiden en verstoting uit de kleine kring van uitverkorenen die nu het lot van ruim 17 miljoen burgers bepaalt. Of je nu burger bent, wetenschapper, gelauwerd hoogleraar of Nobelprijs-winnaar, wie het narratief niet onderschrijft gaat aan de schandpaal. Voor wie eenmaal de keizer dient, is de weg naar buiten afgesloten. En hoe gekker de keizer het maakt, hoe meer hij zich aan geweld en oppressie te buiten gaat, hoe hoger de prijs om uit het gezelschap te treden. Mensen werkend in hoge financiële kringen weten er alles van. Vasthouden aan die macht, hoe onredelijk die ook is, is dan zonder alternatief.

De waarheid wordt niet bepaald door de feiten maar door de meerderheid van meningen. Wie de collectieve mening kan vormen, bepaalt uiteindelijk wat waar is.

Ouderdom werd ‘Corona’

Ooit was het normaal dat op enige hoge leeftijd uittreding uit het leven plaatsvond. Die leeftijd is langzaam omhoog gekropen tot nu 80-90 jaar. Dan wordt het leven als geleefd beschouwd. De kwalen gaan het leven overheersen. Een zwakste schakel geeft het op.
Wat ooit ‘gestorven op respectabele leeftijd’ heette als iemand boven de 80 jaar stierf, kreeg later een medisch label. Was die persoon niet aan longontsteking gestorven of aan hartfalen? Met de komst van Corona is ook dat niet meer voldoende. Als een PCR-test (een restant) van Het Virus aantoont, is zij verantwoordelijk voor het overlijden. Met een amper opmerkelijke oversterfte lijkt Corona de oorzaak te zijn dat in meerderheid ‘mensen op leeftijd’ en zij met aanzienlijke aandoeningen komen te overlijden. Ineens weet een krant te melden dat een ’94-jarige worstelt met Corona’. Dat de hoge leeftijd hoe dan ook een spoedige eindigheid met zich meebrengt is geen optie. De levensrekkende industrie is mogelijk de grootste en snelstgroeiende sector. Deze tijden zijn voor alles-en-iedereen in deze industrie gouden tijden.

Masseren van de mening en de frikandel

We moeten wellicht terug naar de tijd van de DDR, de Koude Oorlog of de periode 1933-1940 om een massale angstcampagne te vinden. Toen al werd de term ‘managing consent’ met andere woorden toegepast.
De term ‘managing consent’ bestaat al lang. Al in 1928 legde Edward Bernays de basis voor het door manipulatie sturen van de openbare mening. Managing consent is tijdens de Coronacrisis actueler dan ooit. Niet eerder hebben media met de overheid zo hard aan hetzelfde eind van het touw getrokken als tijdens Corona. Het voorstellen van een virus als een ‘killer-virus’, van een in de haast ontwikkeld vaccin als ‘de oplossing’ en weg terug naar de vrijheid, wordt met ongekende verenigde krachten tussen ieders oren geduwd.
Managing consent mag niet met een ander begrip worden verward: ‘informed consent‘. Het lijkt zelfs het tegenovergestelde van managing consent. Informed consent is in deze tijd van groot belang. Zijn diegenen die instemmen met het ontvangen van het Coronavaccin (een van de meerdere soorten) goed genoeg geïnformeerd? Dat is essentieel in de medische ethiek, zonder toestemming van een goed geïnformeerde patiënt is behandeling ethisch niet toegestaan. Bij het vaccin lijkt ‘informed consent’ vervangen door ‘managing consent’, het door de grote media ondersteunde overheidspropaganda en door dreigen met vrijheidsbeperkende maatregelen afdwingen van een besluit om het vaccin te accepteren. Het op ministerieel niveau vergelijken van een experimenteel vaccin met een frikandel, is een dieptepunt in de toch al treurige overheidspropaganda. Het is een van de vele bedenkelijke kanten aan het optreden van de overheid, een handelswijze die in een later stadium aan een stevige (ethische of strafrechtelijke) toets moet worden onderworpen.

Manufacturing Consent, hoe de collectieve geest wordt gevormd.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.