Het nep-“Obamagate” -schandaal laat zien hoe Trump de media hackt

obama

Hij ‘overspoelt de zone met stront’. En het werkt.

We hebben deze week kennis gemaakt met een nieuwe complottheorie: ‘Obamagate’.

Het heeft geen zin om deze theorie hier uit te pakken, want het is onzin en iedereen weet het. (Als u een uitlegger nodig heeft, heeft mijn Vox-collega Jen Kirby u gedekt.) Maar ter wille van een referentiepunt, hier is de eenvoudigste mogelijke versie: ” Deep state ” overblijfselen van de regering-Obama zouden de vervolging van de voormalige nationale veiligheidsadviseur leiden. Michael Flynn als onderdeel van een breder plan om het presidentschap van Trump te ondermijnen.

Ik wil echt geen details meer geven, want nogmaals, dit is een onzinverhaal. ( Ondanks dat hij het eindeloos promootte , kon hij het zelfs niet uitleggen wanneer hem door een verslaggever werd gevraagd.)

Het belangrijkste hier is niet dat deze theorie onjuist is. Het belangrijkste is dat we er helemaal over praten, en we praten er alleen over omdat de president wil dat we erover praten. Praten over dit niet-verhaal betekent dat we het minder hebben over bijvoorbeeld de bijna 85.000 Amerikanen die tot dusver zijn gestorven aan het coronavirus of de dreigende recessie .

Het was pijnlijk, maar ook zeer vertrouwd om de media te zien bespringen over dit verhaal als windhonden die jacht maken op mechanische konijnen. Het is een patroon dat we talloze keren hebben gezien. De president ontketent een tweetstorm , miljoenen mensen retweeten het, rechtse media versterken het signaal en vervolgens ademen de reguliere media het uit, vaak ademloos.

Beschouw deze Axios-tweet waarin staat dat “Biden’s aanwezigheid op de lijst er een verkiezingsjaarnummer van zou kunnen maken, hoewel het document zelf geen enkel bewijs van wangedrag toont.” Maar Biden’s naam op een document is alleen een verkiezingskwestie als de pers het als een kwestie behandelt. En als het ‘document zelf geen enkel bewijs van wangedrag vertoont’, waarom hebben we het dan in godsnaam? Nogmaals, we hebben het erover omdat Trump erover sprak en nu is het een legitiem ‘verhaal’.

Dit is het nieuwste voorbeeld van zone-overstromingen, een fenomeen dat ik in februari uitvoerig beschreef . De strategie werd het best geformuleerd (in ieder geval in Amerika) door Steve Bannon , het voormalige hoofd van Breitbart News en hoofdstrateeg van Donald Trump, die in 2018 naar verluidt zei: ‘De democraten doen er niet toe. De echte oppositie zijn de media. En de manier om ermee om te gaan, is door de zone met stront te overstromen. ‘

Dit is een nieuwe vorm van propaganda die is toegesneden op het digitale tijdperk en het werkt niet door een consensus te creëren rond een bepaald verhaal, maar door de wateren te vertroebelen zodat consensus niet mogelijk is. En het is des te moeilijker omdat zelfs de meest nauwgezette, goedbedoelde dekking gemakkelijk in de val kan lopen om de zone te overstromen.

Mijn zorg in februari was dat zoneoverstromingen een mediaomgeving hadden gecreëerd waarin de feiten van het afzettingsproces van Trump volkomen zinloos zouden zijn. Ongeacht hoe het proces verliep, wat er ook aan het licht kwam, geen enkele versie van de waarheid zou worden geaccepteerd. En dat is helaas hoe het speelde .

Met Obamagate gaan we een nieuwe cyclus van overstroming van de zone in, waarin het steeds duidelijker wordt dat de strategie van Trump erin zal bestaan ​​om in de media-ecosysteemverhalen te blijven gooien die zijn ontworpen om de aandacht af te leiden van zijn record.

Obamagate bewijst dat de media zich niet hebben aangepast

Het doel van zone-overstromingen is simpel: onzinverhalen in de informatiestroom introduceren, achterover leunen terwijl de media ze koortsachtig (van alle kanten) bedekt en vervolgens de chaos uitbuiten die het gevolg is van de daaropvolgende mist van desinformatie.

Het is een aanpak die gedijt op conventionele journalistieke normen rond objectiviteit en eerlijkheid. Greg Sargent van de Washington Post, een scherp waarnemer van dit proces, legde het goed uit in een recent stuk . Zijn punt, net als de mijne, is dat het op schijnbaar objectieve wijze rapporteren van opzettelijk misleidende verhalen alleen maar dient om de kwade trouwspelers die de onzin verspreiden in de eerste plaats te belonen.

De AP publiceerde bijvoorbeeld een artikel met de kop: “Flynn-zaak verhoogt het bod van Trump om het Russische sonde-verhaal ongedaan te maken.” Het woord ‘boosts’ lijkt neutraal, maar dat is het niet. De Flynn-case is een nietsburger en stimuleert inherent niets. Maar zeggen dat het zo is, zelfs op zo’n onpartijdige manier, is zelfvervullend. Het versterkt op zijn minst de indruk dat er hier iets is, terwijl dat in feite niet het geval is.

Dit is een subtiel maar leerzaam voorbeeld. Net als bij Axios is er een sfeer van objectiviteit. Maar hier, zoals elders, heeft het communiceren van de ‘informatie’ tot gevolg dat deze wordt genormaliseerd. Iets bedekken is altijd waardig zijn, het weerlegbaar achten. En uiteindelijk is het enige dat het doet een vals gesprek op verkeerde voorwaarden voortstuwen tot grote vreugde van de leveranciers van de verkeerde informatie.

Zo wordt de zone overspoeld met shit.

De pers heeft het weliswaar moeilijk, vooral in dit informatielandschap. Maar dat is het: het landschap is veranderd. Het digitale media-ecosysteem overweldigt mensen met informatie. Een deel van die informatie is waar, een deel ervan is vals en veel ervan is opzettelijk afleidend. Elk gek verhaal proberen te verhullen, elke bewering van batshit, is een dwaze boodschap. Het eindresultaat van zoveel lawaai is wat ik ‘gefabriceerd nihilisme’ heb genoemd, een situatie waarin mensen zo sceptisch zijn over de mogelijkheid van waarheid dat ze de zoektocht opgeven.

En de zone-overstromers, zoals Trump, behouden een enorm voordeel omdat ze niemand van iets willen overtuigen. Ze hoeven niet eens een sterke zaak te hebben – Obamagate is zo duidelijk dun. Ze moeten gewoon schaamteloos genoeg en meedogenloos genoeg zijn om een ​​duidelijk dun, niet-verhaal te verspreiden. En ze hoeven alleen maar voldoende twijfel op te wekken om ervoor te zorgen dat mensen niet rond een coherent verhaal mobiliseren.

In een wereld met verzwakte poortwachters, waar niemand de informatiestroom kan beheersen, is dit opmerkelijk effectief. Hier is hoe ik het in februari heb gedestilleerd :

De rol van “poortwachters” -instellingen is ook aanzienlijk veranderd. Vóór internet en sociale media haalden de meeste mensen hun nieuws uit een handvol kranten en tv-netwerken. Deze instellingen werkten als scheidsrechters, leugens leugend, feitencontroles, enzovoort. En ze hadden de mogelijkheid om de informatiestroom te beheersen en de voorwaarden van het gesprek te bepalen.

Tegenwoordig zijn poortwachters nog steeds van belang voor het stellen van een basis voor politieke kennis, maar er is veel meer concurrentie voor klikken en publiek, en dat verandert de prikkels voor wat in de eerste plaats nieuwswaardig wordt verklaard. Tegelijkertijd blijven traditionele mediakanalen zich inzetten voor een reeks normen die slecht zijn aangepast aan de moderne omgeving.

Dus nu merken we dat we verwikkeld zijn in een eindeloos spelletje whack-a-mole, waarbij we de ene valse bewering na de andere ontkrachten en uitleggen. En valse beweringen, als ze genoeg worden herhaald, worden aannemelijker naarmate ze vaker worden gedeeld, iets wat psychologen het ‘illusoire waarheid’-effect hebben genoemd .

De media zit dan gevangen in een lus. Trump – of een van zijn supporters – zegt dat we allemaal weten dat het absurd en vals is. De rest van de rechtse media en leden van het GOP-establishment dragen bij aan de kakofonie. En dan geven we waardigheid aan de absurditeit met dekking die het als terechte terechtwijzing beschouwt. En in het proces versterken we het valse verhaal dat we ontmaskeren en overspoelen we de zone met steeds meer shit. Dat maakt mensen verward en uitgeput, niet in staat om feiten van fictie te onderscheiden en geneigd om helemaal los te laten of, erger nog, zich verder terug te trekken in partijdige bubbels.

De pers heeft altijd geprobeerd leugens te overwinnen door ze bloot te leggen. Maar dat werkt niet meer. Er is te veel verkeerde informatie, te veel claims om te weerleggen, te veel concurrerende verhalen. En omdat de beslissing om iets af te dekken bijna altijd een beslissing is om het te versterken, is het wortelprobleem ons concept van ‘nieuws’ – wat telt en wat niet.

We hebben nog steeds niet volledig rekening gehouden met de verkiezingen van 2016 en de onophoudelijke berichtgeving over de e-mails van Hillary Clinton . Dat was een ander bullshit-verhaal dat werd verheven door journalisten die vonden dat het hun plicht was om het “objectief” te melden. Die impuls voor eerlijkheid en evenredigheid zou de verkiezingen wellicht hebben doen kantelen – het was in ieder geval enorm consequent. En de hele sage laat zien hoe zelfs de poging om een ​​valse of overdreven claim te weerleggen, kan bijdragen aan overstromingen in de zone.

Mijn kritiek, om zo duidelijk mogelijk te zijn, is journalistiek, niet journalisten. De meeste verslaggevers doen hun best om het nieuws in realtime te behandelen, en ze doen het zoals het altijd is gedaan. Het probleem is dat het oude model van de journalistiek – vaak de ‘kijk vanuit het niets’-benadering genoemd – gehackt is, en we hebben ons er eenvoudig niet aan aangepast.

Obamagate is een ander voorbeeld van dit systeemfalen. Hier hebben we – en ik kan dit niet genoeg zeggen – een compleet niet-schandaal. Er is daar geen “daar”. Het is pure verkeerde informatie. Maar we hebben het er nog steeds over. En ik schrijf er een stuk over. Dit is een enorm probleem. Ook al probeer ik een fout in ons systeem aan te wijzen, toch neem ik op de een of andere manier deel aan de puinhoop die ik hoop op te ruimen. Dit is de paradox waar we allemaal mee te maken hebben.

De diagnose is altijd gemakkelijker dan de remedie en ik heb geen oplossingen. De heersende normen van de journalistiek en de politieke economie van de media sturen deze dynamiek. Maar we moeten Obamagate zien voor wat het is: de herverkiezingsstrategie van Trump voor november en de nieuwste test van ons hackbare mediasysteem.

En als de afgelopen dagen een indicatie zijn, zijn we genaaid.

Reacties

Reacties

1 thought on “Het nep-“Obamagate” -schandaal laat zien hoe Trump de media hackt

  1. Zie “Veren of Lood” voor een juistere weergave. Daar wordt al meer dan een jaar bericht over de schandalen van de demorats, die nu in de openbaarheid beginnen te komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.