baudet

Het einde van Forum voor Democratie? nog maar 3 zetels

Vlak voor het nieuwe jaar weet het CDA zichzelf weer uit het slop te trekken, en boekt onder leiding van Wopke Hoekstra 3 zetels winst. De VVD profiteert flink van de coronacrisis en stijgt door naar 42 zetels, en tegelijkertijd dondert Forum voor Democratie finaal in elkaar. Dit alles blijkt uit de nieuwste peilingen van EenVandaag.

Velen hadden gewild dat Forum voor Democratie nooit was opgebouwd omdat de elites en het establishment zich twee decennia na Fortuyn nog altijd geen raad weten met afwijkende opvattingen.

Velen verlangden daarom juist naar deze nieuwrechtse zuil, waar liberalisme en realisme verse zuurstof gaven aan kritische gedachtevorming over natiestaten en de EU, de culturele gevolgen van het migratievraagstuk of het belang van klimaatbeleid. En dat – volgens het partijprogramma althans – ook nog eens direct democratischer naar de burger bracht.

Minder plat schreeuwerig dan de PVV, vaandeldrager van het anti-intellectuele populisme. Liberaler dan de VVD, de nationale bakermat van kartelpolitiek: gesloten, geheimzinnig, leugenachtig als het moet en vanuit eigenbelang waar het kan. Vrijzinniger dan D66, dat zich als antidemocratisch elitevehikel in de modder van het identitaire activisme heeft vastgereden (hè bah, vieze sneakers!).

FvD trok tienduizenden leden en meer dan een miljoen kiezers plus honderden veelal jonge of ondernemende mensen die zich committeerden aan de partij, de politiek en de noodzaak om een kritisch tegengeluid in een drooggemalen polder te pompen. Fris, energiek, met humor en flair, de charmante snijbonerigheid van Thierry Baudet, de ironische onverschilligheid van Hiddema en met een op het oog gedegen organisatie die opener wilde zijn dan de PVV, zonder in de valkuilen van de LPF te trappen.

Toch was, voor wie het wilde zien, de vertraagde treinramp zich al vroeg aan het voltrekken. Na de Provinciale Statenverkiezingen van 2019 ging Thierry Baudet zichzelf als een verlosser zien terwijl de organisatie meer dan ooit absolute aandacht nodig had om een onverwachts grote overwinning in goede banen te leiden, met de juiste personen op de juiste plaats. Provinciale politici, waarvan velen niet verwacht hadden dat ze dat zouden worden, werden aan hun lot overgelaten. Baudet kreeg mot met Henk Otten, die met pek en veren buiten werd gegooid uit wat daarna steeds meer een spiegelpaleis werd.

Aan de vooravond van de volgende verkiezingen zijn zelfs die spiegels stuk geslagen, is er bijna niemand meer die niet lekt over misstanden, intimidatie, de angstcultuur en het wanbeleid in de partij, of over het bruinrechtse gedachtengoed dat rond de partijtop drijft. Baudet is alleen nog een popidool voor naïeve puistenpubers, teleurgestelde volgers wijzen met bijtende verwijten de vingers naar de verkeerde boodschappers en paladijnen van de verstikkende status quo vieren altoos hun schaamteloze Schadenfreude over de verdere politieke vernauwing van een land met een burger vrezende, bekrompen elite.

Het is ondankbaar werk, maar het is troep die moest worden opgeruimd, in het sombere besef dat er voorlopig niks anders voor in de plaats komt, behalve hoop dat uiteindelijk iets vruchtbaars kan groeien op de plek waar de platgebrande resten van de verwaarloosde politieke verantwoordelijkheid van die Forumflapdrol eerst nog jaren zullen smeulen.

‘Baudet werd écht megalomaan: je was met hem of tegen hem’

In de zomer van 2015, toen GeenStijl bezig was met het verzamelen van handtekeningen voor het Oekraïnereferendum, kwam Thierry Baudet binnenstormen. Energiek, goedlachs, vastberaden: hij wilde meedoen aan ons initiatief want met een pleidooi voor een EU-referendum had hij de Tweede Kamer al eens toegesproken en, zo riep hij uit: ‘Jullie hebben een soort Mussolini nodig!’ Op dat moment lachten we hard om de ironische exclamatie van die rare snijboon.

Het GeenPeil-referendum was een springplank voor Baudet om van zijn veredelde boekenclub een politieke partij te maken. Hij polste me daarvoor in de zomer van 2016, waarop ik zei dat het een slecht plan was, GeenPeil geen politieke kleur had maar enkel om meer directe inspraak in te snel voortdenderende politieke projecten ging, en dat hij op een kansloze missie ging.

De enige die op kansloze missie ging, was ikzelf: eind 2016 besloten we ons met het directe democratische en standpuntloze GeenPeil zelf ook verkiesbaar te stellen en we faalden jammerlijk. Thierry, daarentegen, behaalde met een wervelende en humoristische campagne twee zetels. Ik was een van de eersten om hem te feliciteren en om mijn eigen ongelijk te erkennen: het was wél een goed idee geweest van hem.

Forum bouwde snel op en uit. Twee Kamerzetels, maar vooral: een gedegen partijorganisatie. Met zomer- en winterscholen, een wetenschappelijk bureau en natuurlijk de inmiddels beruchte jongerenafdeling. Ik kwam nog weleens op het Kasteel Sterkenburg voor diners tijdens die scholen, waar jongeren boeken lazen, sport bedreven en puzzeltochten (!) deden. Ergens tussen studentikoos en scouting in, met kampvuurverhalen van interessante sprekers: Douglas Murray, Theodore Dalrymple, Andreas Kinneging of de altijd aanwezige Paul Cliteur.

Zelf heb ik Baudet nooit écht extreme dingen horen zeggen. Wel veel megalomane of narcistische opmerkingen, die ik eigenlijk nooit heel serieus nam. ‘We zijn verzetsstrijders. Als iedereen hier duizend mensen werft, kunnen we de instituties bestormen en overnemen!’ oreerde hij ooit bij een diner. ‘Ah, hij wil dezelfde fouten maken als oud-links,’ mompelde mijn tafelbuurman. We zagen er vermakelijke grootsheidswaan in, temeer omdat het ‘duizend mensen’ aan het einde van de van wijn doordrenkte avond leeggesputterd was tot een beschonken gemompeld: ‘Als iedereen nou drie mensen werft… drie…’

De Statenverkiezingen van 2019. Daar ging het mis en sloeg de sfeer om. Forum werd te snel te groot en Baudet dacht dat het zijn persoonlijke verdienste was. Hij radicaliseerde. Henk Otten trok nog aan de bel, maar ook aan het kortste eind. Baudet werd écht megalomaan. Je was met hem, of tegen hem, dus om hem heen groeide een groep geharnaste getrouwen. Waarvan enkelen met gevaarlijke, antisemitische overtuigingen.

Thierry strandt nu in eenzaamheid. Want die grap over Mussolini, dat was achteraf misschien toch geen grap.solini, dat was achteraf misschien toch geen grap.

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.