DELEN
brexit

Donkere wolken pakken zich samen boven de Britse eilanden, wolken die wijzen op het verraad van de grootste democratische oefening in de lange geschiedenis van het land. Onweerswolken gevormd door elitaire politici proberen het Verenigd Koninkrijk – ooit een trotse, onafhankelijke natie – te binden aan het steeds meer gefragmenteerde Europese Unie-project. Nu de officiële deadline voor het verlaten van deze Europese fascistenstaat in zicht is, lijkt het erop dat de gekozen parlementsleden vastbesloten zijn de wil van het Britse volk te negéren in een capitulatie die het doodvonnis van hun vrijheid markeert.

Op 29 maart, zegt men, verlaat het Verenigd Koninkrijk de Europese Unie.

Overeenkomstig artikel 50 van het Verdrag van Lissabon heeft het land de herroepingstermijn van twee jaar gerespecteerd en deze termijn nadert nu met rasse schreden. Je zou kunnen denken dat Brexit een uitgemaakte zaak is en dat dit land van winkeliers (zoals Napoleon zijn ultieme veroveraars noemde) zou onderhandelen over nieuwe handelsovereenkomsten met de rest van de wereld. Maar nee, er zijn meer krachten aan het werk.

Het referendum van 2016 had één simpele vraag: moet het Verenigd Koninkrijk deel blijven uitmaken van de EU? Toen deze vraag in een historische stemming werd beantwoord, had de volgende vraag simpel moeten zijn: wanneer willen we stoppen?

Deze vraag aan de Britse kiezers veranderde echter in een wirwar van onzekerheden: hoe moeten we stoppen, welke deal moeten we hebben met de EU en hoeveel macht moet er blijven in handen van de ongekozen bureaucraten in Brussel?

De Britse regering heeft in haar maar al te beperkte wijsheid besloten dat het verlaten van de Unie volgens de eenvoudige regels van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) niets meer of minder dan een gifpil voor de economie zou zijn. Vergeet niet dat dit dezelfde regering is die valselijk voorspelde dat het Verenigd Koninkrijk onmiddellijk na de referendumuitslag in een recessie zou vallen.

De conservatieve partij onder premier Theresa May betreurt de compromissen van de ontembare fanatici die hebben verklaard dat Groot-Brittannië moet worden “gstraft” voor de misdaad om haar kostbare club te verlaten, zoals Nigel Farage, mr. Brexit himself, benadrukte. De exit-overeenkomst die nu op tafel ligt lijkt zo veel meer op een overleveringsdocument, dat, in een wurggreep gehouden, wordt getekend door een verslagen natie.

De ministers van May probeen nu met weinig geluk kleine concessies te zoeken voor een exit-overeenkomst waarover in mei is onderhandeld maar die door het Brits parlement werd verworpen. De oppositionele Labour Party heeft na drie jaar gekissebis eindelijk besloten dat er nu, heel laat, opnieuw een referendum nodig is om ervoor te zorgen dat de veronderstelde idiote simpelen van geest precies weten waar ze de eerste keer voor hebben gestemd. Ondertussen zijn de onhandelbare EU-leiders niet alleen zelfgenoegzaam dat er niets is om mee te onderhandelen, maar vinden zij dat al diegenen die het waagden om de Brexit te orkestreren, “een speciale plaats in de hel” krijgen.

Maar wat wil het Britse volk nu eigenlijk? Recentelijk vroegen onderzoekers van Politico aan respondenten welk scenario zij zouden verkiezen. De opties en antwoorden waren:

– Uitstel van het vertrek uit de EU om te onderhandelen over een andere deal: 15,6%
– In de EU blijven: 31,5%
– Vertrek uit de EU zonder een overheidsdeal: 16,4%
– Vertrek uit de EU zonder enige deal: 21,6%

Op het eerste gezicht zou je denken dat een verblijf in de EU de meeste steun heeft. Totdat je je realiseert dat het een gewogen probleem is: hoewel 31,5% van de mensen het verblijf in het EU-project ondersteunt (minder dan de 48% van de kiezers in 2016), wijzen de andere drie opties allemaal op een vertrek. In feite wil 53,6% van de respondenten op de een of andere manier vertrekken (de andere respondenten antwoordden met “weet niet”).

In een representatieve democratie behoren gekozen politici verstandige stappen zetten om de wil van de stemgerechtigde meerderheid uit te voeren (behalve kennelijk in ons land), vooral als de hierbovengenoemde politici in een parlementaire resolutie hadden afgesproken om de wil van het volk uit te zullen voeren.

Dus waarom is het dan zo moeilijk om de Brexit te bewerkstelligen? Het zou kunnen zijn omdat de Remain-fractie in het Britse parlement beweert dat vertrek gewoon te ingewikkeld en een onmogelijke taak is. Als dit het geval is, is het verstandig om nu de stekker eruit te trekken terwijl je vertrekt, in plaats van vast te bklijven zitten in een pijnlijke exitprocedure terwijl het hele (EU-)project ineenstort (zoals veel economen vandaag de dag voorspellen).

Of bestaat de kans dat van de 650 parlementsleden die de 650 kiesdistricten van het Verenigd Koninkrijk vertegenwoordigen, de meerderheid van hen persoonlijk voorstander is om te blijven en daarom te negeren wat hun kiezers hebben geëist?

Het blijkt dat slechts 156 parlementsleden een vertrek uit de EU publiekelijk hebben gesteund, terwijl bij meer dan 400 kiesdistricten het wel degelijk de uitslag was. Hieruit blijkt dat een grote meerderheid van de parlementsleden de stem van hun eigen kiezers niet respecteren.

Als er ooit een argument zou moeten zijn voor een Brits kiescollege, dan is dat zo. De stemming om te vertrekken uit de Europese Unie was nipt – marginaal in termen van algemene stemmen, maar per regio en kiesdistrict was het een enorm “goodbye!” van bijna alle delen van het land – behalve Londen, de hoofdstad. Dat het grote aantal mensen dat in een klein deel van het Verenigd Koninkrijk woont, cruciaal is voor de richting en het leven van degenen die zo ver van hen verwijderd zijn, toont aan dat het huidige systeem behoorlijk gebrekkig is.

De woede onder de burgers in het Verenigd Koninkrijk is groot. Meer en meer demonstranten gaan de straat op. Het geloof in de waarde van een verkiezingsuitslag wordt elke dag ondermijnd en het mompelen in achterkamers en bars in het hele land leidt bij de burgers tot een groot gevoel van walging en rechtvaardige verontwaardiging.
Als de Brexit er niet komt (en wij houden nog steeds staande dàt die er niet komt) is de kans groot dat de natie in chaos vervalt en kan de sociale samenleving onherstelbaar worden beschadigd.

Om dit te voorkómen zal zo lang mogelijk het beeld overeind worden gehouden van een èchte Brexit, maar uiteindelijk zien we ook hier de realiteit van het Hotel California-syndroom opdoemen. Vanaf het begin dat Theresa May – zelf een tegenstander van Breit – voor een vertrek uit de EU zou moeten zorgen hebben wij gedacht aan twee tekstregels uit het bekende Hotel Californa lied. De eerste is: “This could be heaven or this could be Hell”. Ofwel: het kan alle kanten op gaan.

Maar de realiteit is dat er nog vele jaren meer en meer compromissen gesloten gaan worden. Verwijder alle ruis en er is een onvermijdelijkheid – en een voorspelbaarheid – over de uitkomst: “You can check-out any time you like but you can never leave!”.

De Britse premier weet dat het instemmen met een ander, tweede, referendum zij en haar partij ervan beschuldigd zal worden de “democratische stem van het volk” te negéren. Ze ziet zichzelf als de uitvoerder van de wil van de burgers. Om een ​​verdeeld land en verdeelde burgers aan boord te houden, voert ze haar tijdrovend plan uit. Wij zijn ervan overtuigd dat er in de politiek zo goed als nooit iets “toevallig” gebeurt en denken dan ook dat het pad dat zij volgt tevoren is uitgezet, door de Britse regering samen met de EU.
Het verlaten van de douane-unie en de interne markt waren lijnen die tevoren in het zand waren getrokken – vandaar de huidige zoektocht naar iets dat lijkt op een eend, kwaakt als een eend, maar iets anders is – een zwaan misschien (maar dan wel een zwarte)?

Theresa May laat de tijd in haar voordeel werken. Hoe zou ze anders kunnen? Hoe anders kon haar probleem met Boris Johnson worden aangepakt? Hoe kan ze anders toe werken naar een situatie dat de burgers, op enig moment, er zó genoeg van hebben dat èlke oplossing die zij gevonden heeft, voor hen acceptabel is? Ze probeert de feiten duidelijk te maken, maar het blijven háár feiten.
Dat is haar tactiek.

Ze weet dat het parlement een harde Brexit niet zal accepteren, ondanks het feit dat het de beste oplossing voor het land is (zie ons artikel hierover: link hier). Bedenk dat er feitelijk een sterk overgebleven meerderheid was in zowel het Lagerhuis als vooral in het Hogerhuis tégen een Brexit. Maar omdat men de schijn van een èchte democratie hoog wil houden (anders dan dat het bij ons “referendum” het geval was) blijft men maar dóórdebatteren en uitstellen. De premier kan aan het eind van deze (doodlopende) rit, als haar plan tot een never-ending-exit gedwarsboomd wordt, “in alle redelijkheid” tegen de Brexiteers zeggen dat het parlement dan maar de knoop moet doorhakken….. waarna de Brexit niet door zal gaan.

Kortom: hoewel 29 maart met rasse schreden nadert komt er naar onze mening geen definitief Brexit-moment, omdat de wil daartoe bij de Britse politici ontbreekt. Dààrom is het nummer van de Eagles zo erg van toepassing: “You can check-out any time you like but you can never leave!”.

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Zoals u wellicht weet doen de Social Media sites zoals Facebook en Twitter er alles aan om ons bereik tot een minimum te beperken! We zijn daarom meer dan ooit afhankelijk van uw support om het woord bij de mensen te krijgen. Wanneer u bovenstaand artikel nuttig, interessant of leerzaam vond, like het dan en deel het overal waar u maar kunt! Alvast heel hartelijk bedankt voor de support!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.