DELEN
nepnieuws

In de tijd van de ‘wederopbouw‘, na de Tweede Wereldoorlog, werd elke overdaad aan enthousiasme, of te hoog gespannen verwachting, met die woorden, of een soortgelijke tekst, geneutraliseerd. In een tijdsbestek van zes jaar waren de belangrijkste landen op het noordelijk halfrond verwikkeld in een complexe strijd om de macht. Op het zuidelijk halfrond werden de gebieden die vergroeid waren met Europese monarchen meegesleurd. Toen de rook was opgetrokken, waren er miljoenen mensen dood, en overheerste onder de overlevenden het collectieve trauma en de schaamte. Plechtig beloofden we elkaar: ‘Dat nooit weer!’

Al vrij snel werd duidelijk dat er volop verwarring bestond over wat we ‘nooit weer!‘ zouden doen, want echt rustig werd het niet in de decennia daarna. En het einde van de oorlog was meteen ook het startschot voor een ongekende wapenwedloop, en tal van oorlogen in landen op het Zuidelijk halfrond die min of meer ongeschonden door de Tweede Wereldoorlog waren gerold, plus een semi-permanente oorlog in het olierijke Midden-Oosten. Bij al die gewapende conflicten waren westerse landen direct, en/of indirect betrokken. Het was, en is, een schizofrene situatie, die aanvankelijk nog wel tot een worsteling leidde met het collectieve, getraumatiseerde, of beschaamde geweten. Maar na de val van het communisme versmolten politieke opponenten in de westerse wereld tot één alles overstijgende ‘War Party‘.

Het is een misvatting om te stellen dat politieke groeperingen die zich keerden tegen de vele oorlogen die het westen voerde na het laatste fluitsignaal in de Tweede Wereldoorlog, gekant waren tegen oorlog en repressie. Pacifisme was iets voor lafbekken. Types met geitenwollen sokken of Ghandi-sandalen, semi-permanent beneveld door het roken en slikken van geestverruimende middelen die hen inert en onproductief maakten. In de strijdbare sectoren van de samenleving had men het over gewapend verzet, of over ‘het woord‘ als wapen. Door de gevestigde politieke partijen die stonden voor oorlog als een industriële uitdaging, met ‘staande legers‘, duidelijke bevelstructuren, tanks, atoombommen, gevechtsvliegtuigen en vliegkampschepen, werden ze ten onrechte beschouwd als een bedreiging voor hun imperialistische agenda. Na de val van het communisme waren het juist die groepen die manieren vonden om het moorden en plunderen voort te zetten als een opdracht om wereldwijd mensen te ‘bevrijden‘.

De chaos die spreekwoordelijk was voor de ‘anti-oorlogsbeweging‘ uit de jaren zestig en zeventig, met bijna evenveel ‘fracties‘ als er deelnemers waren, werd geïnstitutionaliseerd. Het kwam de wapenindustrie niet slecht uit. De vraag naar wapensystemen voor de industriële vorm van oorlogvoeren vlakte kortstondig af, maar daar stond tegenover dat de vraag naar wapens en munitie, plus alle denkbare vormen van ondersteuning voor een permanente guerrilla van ‘iedereen-tegen-iedereen‘, spectaculair steeg. ‘Afghanistan‘ en ‘Vietnam‘ hadden bewezen dat je langs die weg mondiale grootmachten op de knieën kon dwingen. Het was het ‘Ei van Columbus‘ voor de wapenindustrie!

De mobilisering nadert nu haar voltooiing, met het toenemende besef dat ook het ‘woord‘ als wapen exclusief de ‘War Party‘ toebehoort, en moet worden geïntegreerd in een alles overstijgende inspanning om de mondiale controle te effectueren, die geen vrede zal voortbrengen, maar wel ongeëvenaarde winsten, en macht, voor degenen die muziek uit het ‘orgel‘ weten te krijgen.

Waar ik in mijn bijdragen met enige regelmaat wijs op de chaos en destructie die we wereldwijd achterlaten na wéér een poging om mensen ergens te ‘bevrijden‘, is dat uiteindelijk een kwestie van perspectief. In de westerse wereld, en de gebieden die we hebben omgeploegd, stevenen we af op een terugkeer naar een ‘tribale‘ samenleving. Geïsoleerde groepen die elkaar onderling naar het leven staan met uiteenlopende wapens, zonder functionele samenhang. Het is geen alles overstijgend complot, maar in de basis een vrije keuze van volkeren die geen wijze lessen hebben getrokken uit die laatste Grote Oorlog, en er van overtuigd zijn geraakt dat hun overwinning in de Koude Oorlog hen tot erfgenaam van de geschiedenis heeft gemaakt.

Zoals andere auteurs die zien hoe zelfdestructief we bezig zijn, wijs ook ik op de oorzaken. Waaronder een decadent wereldbeeld, en plichtsverzuim, waar je nog slechts hoort over rechten die mensen menen te hebben. Waaronder het recht om anderen in hun recht te beperken, waar die ander hen een ongemakkelijk gevoel geeft. En ja, dat lijkt op het geluid dat groepen die nadrukkelijk deel uitmaken van die ‘War Party‘, als ‘bevrijdingsideologen‘, ons onder de neus wrijven. Om er in hun geval direct hun eigen eisen op te laten volgen voor een wereld vol ‘Safe Spaces‘, die meer weg hebben van een blauwdruk voor concentratiekampen, en de ‘veiligheid‘ van de religieus verknipt ‘cult‘. Het mag duidelijk zijn dat ik hen hier niet naar de mond praat, en die ‘maakbaarheid‘, met dat ‘patent op de waarheid‘, uit de grond van mijn hart verafschuw.

Dergelijke destructieve tendenzen zijn historisch gezien geen unicum. De menselijke geschiedenis kent tal van periodes waarin imperiale machten werden geboren, en stierven. Ik verwees eerder al naar een actuele theorie die Steven Bannon, de ‘man achter Trump‘, inspireert. De auteurs van die theorie zijn het daarbij weer oneens met de interpretatie van Bannon. En zo ruziën we vrolijk verder, terwijl de messen worden geslepen voor het vervolg, de terugkeer naar een leven vol voorspoed als we weer voldoende trauma en schaamte hebben verzameld. Maar ik zie iets anders.

De organisatie van de mensheid is onlosmakelijk verbonden met oorlog. De mechanisering van het oorlogvoeren heeft een hoge vlucht genomen. Wapens en munitie werden steeds krachtiger, maar de mens moest ze bedenken, produceren, en bedienen. Daar komt nu verandering in. En dat heeft serieuze consequenties. Bestuurlijke organen die in het verleden onontbeerlijk waren om een regio te verdedigen tegen aanvallen van andere landen, om de productie en inzet van wapensystemen voor defensieve en offensieve handelingen te garanderen, zijn in de zeer nabije toekomst niet langer nodig. Dat wil zeggen: Dat enclaves die beschermd, en naar behoefte uitgebreid kunnen worden met behulp van geautomatiseerde wapensystemen, geproduceerd door industriële robots, en bedacht door ‘intelligente‘ systemen, levensvatbaar zijn.

De de facto eigenaar van zo’n enclave, dictator, familie, ‘clan‘ of ‘corporatie‘, kan het zonder mensen stellen. De contouren van zo’n toekomst tekenen zich nu al af, en de architecten zijn wij zelf. Zonder het te beseffen. We investeren naar hartelust in de corporaties die er helemaal geen geheim van maken dat ze bezig zijn dat soort systemen te ontwikkelen. En daarbij ook openlijk speculeren over een toekomst zonder centraal gezag. Een ‘Open Society‘, die echter geen speeltuin zal zijn voor ons, mensen, maar voor de robots van de allerrijksten, waar wij geen partij voor zijn. Ook niet als we ons suf kopen aan wapens voor persoonlijke bescherming. Dat dystopische toekomstbeeld ziet u misschien teveel in ‘Terminator‘- of ‘Matrix‘-termen, of soortgelijke Hollywoodproducties. En dat is jammer, omdat het een discussie daarover frustreert.

Op dit blog verwijs ik met grote regelmaat naar bewijzen voor grensoverschrijdende allianties tussen machtige groepen en individuen die niet eens moeite doen om te verbergen dat ze ‘heulen met de vijand‘. Geen centraal gezag heeft vat op hen. En ze hebben ook geen centraal gezag nodig om hun macht uit te breiden. Wij betalen en kiezen hen, direct of indirect, om ons een hak te zetten, en over de kling te jagen. Ze zijn de organisatoren van het wereldwijde ‘Free-Fight‘-evenement, waar straks, met de komst van meer ‘intelligente‘ en autonome wapens, die in vernietigingskracht ongeëvenaard zijn, steeds brutalere scenario’s mogelijk worden. Ook als er elders gebieden blijven bestaan die weigeren zich over te geven, en volharden in een organisatie die ‘mensgericht‘ is. Dat soort ‘klassieke‘ landen hebben niks te winnen bij een oorlog. En ze zijn slechts een bedreiging voor de ‘Free-Fight‘-organisatoren als die een grondstof tekort komen voor de productie van hun robots. Of als die ‘mensgerichte‘ landen zich gaan bemoeien met de ‘tribes‘ in dit deel van de wereld, die volharden in het ‘bevrijden‘ van elkaar. Tot de laatste man/vrouw.

En nee, het ligt niet aan die robots. Robots kunnen ook heel positief bijdragen aan een verbetering van ons lot. Zoals bij het ‘printenvan een huis. En met een beetje inspanning vinden we wellicht zelfs robots die ‘Fukushima‘ overleven. Maar als je de miljarden die je van de ‘drukpers‘ haalt aan een organisatie als ‘DARPA‘ en ‘Google‘ geeft, krijg je ‘Atlas‘, gemechaniseerde lastdieren voor militair gebruik, en zwermendrones‘.

Het ‘orgel‘ produceert volop geluid. Maar het is vooral ‘experimentele Jazz‘. Niet mijn ding.

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Zoals u wellicht weet doen de Social Media sites zoals Facebook en Twitter er alles aan om ons bereik tot een minimum te beperken! We zijn daarom meer dan ooit afhankelijk van uw support om het woord bij de mensen te krijgen. Wanneer u bovenstaand artikel nuttig, interessant of leerzaam vond, like het dan en deel het overal waar u maar kunt! Alvast heel hartelijk bedankt voor de support!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.