DELEN
Trump

Uit een tot voor kort geheim gehouden Amerikaans legerdocument blijkt de strategie van de VS jegens Rusland: plannen om Poetin aan de kant te zetten (met het doel de macht over olie- en gaspijpleidingen te verkrijgen) kunnen leiden tot de Derde Wereldoorlog. Amerikaanse undercover-operaties in Rusland kunnen gemakkelijk de “trigger” vormen voor een “nieuw wereldwijd conflict”. Een artikel over een land dat andere ervan beschuldigd zich te bemoeien met haar binnenlandse aangelegenheden, maar dat zèlf het bemoeien met andere landen als core business ziet.

Een studie uitgevoerd door het US Army’s Command en de General Staff College Press of the Combined Arms Center op Fort Leavenworth onthult dat de Amerikaanse strategie jegens Rusland zwaar bepaald is door de wens van de VS de olie- en gasbronnen in centraal-Azië te domineren, alsmede de eraan verbonden pijplijnroutes.

Het opmerkelijke document, vervaardigd door het US Army’s Culture, Regional Expertise and Language Management Office (Crelmo), erkent dat het expansionistische NAVO-beleid een sleutelrol speelde bij het uitlokken van het Russische militarisme. Het onderzoekt ook hoe de huidige Amerikaanse en Russische tegenstellingen een wereldwijd nucleair conflict tussen de twee superkrachten zouden kunnen veroorzaken.

Het document blijft vasthoudend kritisch ten opzichte van Rusland en Poetin, maar vindt dat de Russische strijdlust niet kan worden begrepen zonder rekening te houden met de context van de voortdurende Amerikaanse inmenging in wat Rusland als de legitieme “invloedssfeer” van haar land beschouwt. Tegelijkertijd erkent het document dat de VS verre van een onschuldig slachtoffer van Russische inmenging is, de VS hebben op verschillende momenten geheime “informatie-, economische- en diplomatieke”-campagnes uitgevoerd om “Poetin van de troon te stoten”, of op zijn minst zijn heerschappij te ondermijnen. En de Amerikaanse regering maar klagen dat de Russen zich met de binnenlandse aangelegenheden van de VS bemoeien…….

Over het document is het ironisch te noemen dat, ondanks het herhaaldelijk erkennen van de rol van de NAVO in het uitlokken van het Russische militarisme, de studie van het Amerikaanse leger weigert een fundamentele koersverandering te overwegen met betrekking tot het NAVO-beleid en de NAVO-belangen.

Het document bevat de gebruikelijke waarschuwing bij dit soort interne Amerikaanse militaire studies, waarbij opgemerkt wordt dat de bevindingen de mening weergeven “van de auteur (s) en niet noodzakelijkerwijs die van het ministerie van het leger of het ministerie van Defensie.”  Maar in het voorwoord merkt generaal-majoor John S. Kem, commandant van het US Army War College in Carlisle, op dat de inzichten van het document “belangrijk zijn voor legerprofessionals die soldaten leiden in verschillende missies over de hele wereld”, en moeten worden beschouwd te zijn samengesteld “door planners en beleidsmakers”.

Het document met de titel “Cultural Perspectives, Geopolitics & Energy Security of Eurasia: Is the Next Global Conflict Imminent?” (Culturele perspectieven, geopolitiek en energiebeveiliging van Eurazië: is het volgende wereldwijde conflict aanstaande?) wijst de studie – die in maart 2017 werd uitgegeven en tot nu toe nog niet openbaar was gemaakt – op de rol van concurrerende Amerikaanse, Europese en Russische  energiebelangen bij toenemende geopolitieke spanningen, die bij regionale militaire confrontaties (gewild of niet) kunnen leiden tot de  volgende wereldoorlog.

De strategische verandering van Rusland wordt volgens de Amerikanen voornamelijk gedreven door haar bezorgdheid over de uitbreiding van de NAVO ten koste van voormalige Warschaupactlanden (Oost-Europa) en voormalige Sovjetrepublieken (Letland, Estland en Litouwen). Dat schrijft de hoofdredacteur van de studie en de belangrijkste persoon die aan het rapport heeft bijgedragen, dr. Mahir J. Ibrahimov, programmamanager bij het onderdeel Cremlo van het Amerikaanse leger.

Een terechte bezorgdheid, omdat door het Westen aan Rusland was beloofd de NAVO niet verder naar het oosten uit te breiden, indien Rusland accoord zou gaan met een hereniging van de beide Duitslanden. Dat erewoord waren de westerse machthebbers evenwel snel vergeten, en zelfs nu willen ze er nog niets van weten….

vs

Dr. Mahir J. Ibrahimova, Program Manager van het US Army Combined Arms Center’s Culture, Regional Expertise and Language Management Office (Crelmo), leidt een bijeenkomst van het 2015 US Army Leadership and Professional Development Symposium.

Ibrahimov was eerder de Senior Culture and Foreign Language Advisor van het leger en leidde Amerikaanse diplomaten op wat betreft taal en culturen bij het ministerie van Buitenlandse Zaken. Hij had vele jaren eerder gediend in het Sovjetleger, en was getuige van het uiteenvallen van de USSR.

In de studie van het Amerikaanse leger merkt hij op dat “de betrekkingen tussen het Westen en Rusland zijn verslechterd tot het diepste punt sinds het einde van de Koude Oorlog, waarbij de wereldwijde geopolitieke stabiliteit is aangetast en de handel en economische betrekkingen tussen grote mondiale en regionale machten zijn geschaad.”  Maar, zo schrijft hij, officiële Russische documenten, waaronder de nationale veiligheids-strategie en militaire doctrines, laten zien dat de drijvende kracht achter het Russische militarisme “het antwoord is op de uitbreiding van de NAVO. Dit is het kernbeginsel dat de Russische strategische inspanningen in de regio en daarbuiten aanjaagt. ”

En waardoor wordt de expansiezucht van de NAVO gevoed?  Terwijl de studie van het Amerikaanse leger wijst op zorgen over het Russische autoritarisme, is het verrassend openhartig in het markeren van de Amerikaanse energiebelangen als het belangrijkste probleem: “Misschien was de belangrijkste realiteit en beweegreden voor het VS / Eurasia-beleid in die tijd (de 90er jaren) echter de toenemende wereldwijde onderlinge afhankelijkheid van energie en handel”, schrijft Ibrahimov.

Vast reserves of oil and natural gas in and around the Caspian Sea were the primary source of the US’s initial interest in the region. That interest could provide the foundation for stronger ties between the US and regional states, with the US providing protection to ensure regional stability and the political independence of the littoral countries. (p. 8)

Humanitaire “interventies” en militaire “vredesoperaties” in de regio hebben dan altijd een bredere geostrategische agenda gehad met betrekking tot de “bescherming” van de Amerikaanse toegang tot Kaspische olie en gas. De studie wijst er bijvoorbeeld op dat de Amerikaanse inspanningen om het Azerbeidzjaans-Armeense conflict op te lossen, minder betrekking hadden op de bezorgdheid voor vrede en mensenrechten dan de economische- en strategische belangen van de VS en de westerse landen in Azerbeidzjan.”
Ibrahimov merkt op dat “een consortium van westerse oliemaatschappijen, waarvan er vijf Amerikaans waren, een oliecontract van $ 7,5 miljard met Azerbeidzjan sloot”, wat aantoont dat dat land zich vastlegt aan “een marktgerichte economie, en haar vaste voornemen om toe te treden tot het internationale economische systeem”.”

Evenzo, zegt Ibrahimov, was Azerbeidzjaanse olie een belangrijke motiverende factor achter de Russische invasie van Tsjetsjenië. Terwijl Amerikaanse en westerse bedrijven “verschillende mogelijke routes hadden overwogen voor de toekomstige pijplijn”, wilde Rusland dat de pijpleiding door haar eigen en Tsjetsjeense grondgebied zou lopen, waardoor “Amerikaanse en westerse commerciële belangen in deze regio werden ondermijnd … Rusland had al een dergelijk beleid in het geval van Kazachstan, waar ook Amerikaanse oliemaatschappijen bij betrokken waren (o.a. Chevron) “, voegt hij eraan toe. (pagina 10 van de studie)

Volgens de samenstellers van de studie werd de geopolitieke pipelinecompetitie uiteindelijk gewonnen door de Verenigde Staten.

In een hoofdstuk met de titel “Pijplijn-politiek en de regionale en wereldwijde implicaties”, merkt de studie van het Amerikaanse leger op dat de Baku-Tbilisi-Ceyhan (BTC) -pijplijn – die van de Azerbeidzjaanse hoofdstad Baku door Georgië naar de Turkse haven Ceyhan loopt –  “de eerste grote pijplijn was om Russisch grondgebied te omzeilen.”

Voor het transport van maximaal een miljoen vaten per dag naar wereldmarkten, is de belangrijkste strategische implicatie van de pijplijn:

… strengthen the political and economic independence of the countries of the region from possible resurgent Russian ambitions. But even before its completion, it had also marked the beginning of the new ‘Great Game’ with global and regional powers such as the US, China, and Russia vying for influence in the area. Once again the region became very attractive for global geopolitics, enhanced by the discoveries of natural resources in Afghanistan such as natural gas, oil, marble, gold, copper, chromite, etc.

De studie geeft ook toe dat de Amerikaanse belangen in Afghanistan vooral gebaseerd waren op het functioneren van het land als toegangspoort tot Centraal-Aziatische olie- en gasreserves:

At the same time, Afghanistan’s significance stems from its geopolitical position as a potential transit route for oil and natural gas exports from Central Asia to the Arabian Sea. This potential includes the possible construction of oil and natural gas export pipelines through Afghanistan, which was under serious consideration in the mid-1990s. The idea has since been undermined by Afghanistan’s instability.

Niettemin is het Trans-Afghaanse oliepijplijnproject, dat bekend staat als TAPI voor zijn route door Turkmenistan, Afghanistan, Pakistan en India, dooronderhandeld en voortgezet door elke Amerikaanse regering sinds Clinton. De aanleg hiervan is vorige maand begonnen, onder het presidentschap van Donald Trump.

De Trans-Afghaanse pijpleiding (ook bekend als de TAPI-pijplijn voor het verbinden van Turkmenistan, Afghanistan, Pakistan en India)

Het document citeert de getuigenis van de voormalige Amerikaanse ambassadeur James Maresca, die ook diende als vicepresident voor internationale betrekkingen bij de oliemaatschappij Unocal, toen de belangrijkste zakelijke steunpilaar van de TAPI-pijplijn. Ibrahimov herinnert zich dat hij destijds bekend was met discussies op hoog niveau over het beleid van het State Department:

During my diplomatic service in Washington DC and Ambassador Maresca’s tenure at the Department of State, we had numerous discussions on the issues of pipeline politics and US policy in the region.

Wat het document niet erkent, is dat de toewijding van de Amerikaanse regering aan de TAPI-pijplijn op dat moment was gebaseerd op een overwinning van de Taliban – een beleid dat nogal catastrofaal mislukte.

Een bijzonder buitengewone bijdrage aan de studie van het Amerikaanse leger is een hoofdstuk dat is geschreven door ambassadeur Richard E. Hoagland, die afgelopen augustus met pensioen is gegaan vanuit de functie van Amerikaanse co-voorzitter van de Minsk Group van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking. Voordien was hij hoofd eerste-adjunct-minister van Buitenlandse Zaken voor Zuid- en Centraal-Aziatische zaken, en had hij sinds het begin van de jaren negentig in verschillende diplomatieke hoedanigheden in de regio  gediend.

Richard E. Hoagland

Als onderdeel van de strategische doelstellingen van de VS in Centraal-Azië noemt Hoagland het voorkómen van terrorisme, het stabiliseren van Afghanistan, het behoud van de “onafhankelijkheid” van de Centraal-Aziatische republieken, het bevorderen van goed bestuur, en het volgende:

 … safeguard US economic interests and continue to promote economic reform so that the five nations can be better embedded in the global economy.

Hoagland onderstreept de centrale rol van de Amerikaanse economische belangen en somt een schat aan details op over de overvloedige energie-, mineraal- en grondstoffenreserves in de regio:

But also, the region is awash in natural resources. Turkmenistan has the fourth-largest natural-gas reserves in the world. Kazakhstan has the second-largest oil reserves of the former Soviet Union, second only to Russia, and US and European international oil companies early on made major investments there that continue to this day. Uzbekistan is a major producer of uranium, as is Kazakhstan, and has large natural-gas reserves, as does, quite likely, Tajikistan. Both Kyrgyzstan and Uzbekistan hold significant gold deposits. In addition, Kyrgyzstan and Tajikistan have world-class hydropower potential, as demonstrated by the current casa-1000 project to deliver their summer-excess hydroelectricity across Afghanistan to electricity-starved Pakistan.

Deze landen zijn dan rijp gemaakt voor politieke integratie in de door de VS gedomineerde markteconomie:

To add a bit more nuance, the economies of Central Asia are more than the sum of their natural resources and energy-generating potential. Kazakhstan’s early commitment to macro-economic reform has, 20 years later, created a financial-services hub for the region. Uzbekistan’s educated population of about 30 million has a real potential to provide entrepreneurial and innovative economic growth. (pagina’s 28–29)

Ondanks de verplichte loyaliteit van Hoagland voor het noemen van “goed bestuur” en “burgerlijke vrijheden”, zijn beide absoluut geen onderdeel van de prioriteiten van de NAVO De Centraal-Aziatische republieken behoren tot de meest repressieve, antidemocratische regimes in de wereld, consequent door mensenrechtenorganisaties gehekeld vanwege hun gruwelijke folteringen en vervolging van politieke meningsverschillen – bijzonder geschikt dus om deel te gaan uitmaken van de EU wat dat betreft. Het “uitdragen van democratische waarden” door de Amerikanen betekent duidelijk niet het werken naar een “echte democratie” in die landen – het betekent gewoon een geopolitieke afstemming met de NAVO, vijandigheid jegens Rusland, en een openstelling van hun economieën voor Amerikaanse en westerse buitenlandse investeerders en multinationals. Mensenrechten tellen niet.

Tegen deze achtergrond, zeggen de samenstellers van de studie, is een van de voornaamste redenen voor de Amerikaanse vijandigheid jegens Rusland de consequente poging van laatstgenoemde om geïnteresseerde landen te integreren in alternatieve regionale politieke en economische structuren.

Vervreemd van het Westen door de agressieve uitbreiding van de NAVO, en vooral de door het Westen en de VS gefinancierde en georganiseerde coup in Oekraïne, die leidde tot de westerse sancties (!) tegen Rusland, zoekt dit land nauwere economische en politieke toenadering tot China”. Hoofdredacteur Ibrahimov merkt het volgende op:

Russia is currently seeking to create security and economic organizations that could be used to rival the existing structures such as NATO and the World Bank. Russia, China, Iran, and other countries have undertaken these and other steps which are not in the national security interests of the United States.

De belangrijkste uitdaging van Rusland, zegt de studie van het Amerikaanse leger, is haar leidende rol bij het bouwen van alternatieve coalities met door de VS gedomineerde politieke en economische systemen. De coalitie van nieuwe allianties die als gevolg daarvan zijn ontstaan – de Shanghai Cooperation Organisation (SCO), de coalitie van Brazilië, Rusland, India, China en Zuid-Afrika (BRICS), de Euraziatische douane-unie (ECU) – “zijn vooral gericht op het tegengaan van de Amerikaanse economische en strategische dominantie”, merkt het document op.

Kritiek uiten op de Amerikaanse overheersing lijkt een hoofdzonde te zijn voor Amerikaanse militaire strategen:

It is obvious that Russia-China rapprochement presents a profound challenge to the United States. The realpolitik question for US policy makers would be how to prevent this historically unlikely alliance between the two major global and regional players.”
A major priority, then, for US geopolitical strategy is how to break apart these alliances and coalitions between US rivals, which challenge “US economic and strategic dominance.

Een nuttig mechanisme in deze strijd vinden de Amerikanen het trekken van de nucleaire kaart, die in tegenstelling tot de conventionele en westerse opinie, door het Westen veel roekelozer is gespeeld dan Rusland.

De westerse mainstream media en politici hebben nogal veel aandacht besteed aan de manier waarop Poetin, volgens hen, een ernstige nucleaire bedreiging vormt voor de VS en de wereld. Lees bijvoorbeeld wat de NewYorker schrijft:

Toch heeft de studie de context bij het noemen van het inzetten van kernwapens door Rusland, als gevolg van aanhoudende NAVO-provocaties, genegeerd, zoals wordt benadrukt in een apart hoofdstuk in de studie van het Amerikaanse leger, waarin wordt weergegeven dat het Russische militarisme consequent een antwoord is op de nucleaire expansie van de NAVO.

Dat hoofdstuk is geschreven door kolonel Lee G. Gentile jr., vice-commandant van de 71e Flying Training Wing op de Vance luchtmachtbasis in Oklahoma. Hij was voorheen operationeel planner bij het Air Command Center van gecombineerde luchtoperaties en diende in Irak.

Volgens kolonel Gentile, een co-redacteur van de studie van het Amerikaanse leger, gaat de oorsprong van de Russische paranoia over westerse intenties terug tot het begin van de jaren 1950, toen de VS de “First Offset”-strategie aanvaardden waarmee het “een nucleaire aanval kon uitvoeren” om het Kremlin te “overtuigen” dat het voeren van een nieuwe wereldoorlog niet in het voordeel was voor de Sovjet-Unie.”
Met andere woorden, het waren de VS die het Kremlin aanvankelijk bedreigden met een nucleair first strike-beleid.
De studie van het Amerikaanse leger erkent echter dat:

Recently declassified Soviet papers, articles, and meeting minutes indicate that the Soviet leadership had no intention of invading Europe.

Dat is in tegenspraak met de officiële staatspropaganda van die tijd, plichtsgetrouw gepredikt door de westerse pers.
Na de ervaring van de wereldoorlogen, vreesde Rusland dat het Westen zou binnenvallen als de Sovjet-Unie op militair gebied te zwak was, en die vrees nam toe door de westerse vooruitgang op het gebied van nucleaire wapentechnologie:

Therefore, the Soviets developed and tested a nuclear device in 1949 in order to counter the West’s advantage.

Het Westen heeft vervolgens zijn kernwapenbeleid geüpgraded. In 1954 keurde de administratie van Eisenhower het “New Look-beleid” goed om “een kleinere, meer capabele, naar voren geplaatste conventionele kracht te handhaven die werd versterkt door de massale vergeldingskracht van kernwapens”.
Je hoeft geen raketgeleerde te zijn om te begrijpen dat dit op zijn beurt “de Sovjetangsten voor de westerse agressie aanwakkerde… Sovjetleiders geloofden dat westerse afschrikwekkende acties aanvallend en niet defensief waren, en waren ontworpen om Sovjetleiders ertoe te dwingen westerse politieke eisen te accepteren.”

In meer recente tijden was de militaire expansie van de VS en de NAVO volgens het document eveneens een belangrijke factor in het dreigen van het inzetten van kernwapens door de Russen.

De VS beschikken nu over “global precision-strike capability”. Geconfronteerd met “een gecombineerde 1,4 miljoen man NAVO-strijdmacht in het Westen en een 2,3 miljoen-man Chinees leger in het zuiden”, zouden de defensie-uitgaven van het Kremlin “onhoudbaar worden als het Kremlin probeerde” de dreiging van conventionele wapens tegen te gaan.”
Dit zou volgens de Amerikanen “verklaren waarom het Kremlin zijn nucleair arsenaal gebruikt als een strategische reserve om zijn kleinere conventionele strijdkrachten te beschermen en tegelijkertijd te vertrouwen op onconventionele en asymmetrische methoden om nationale belangen veilig te stellen.”

In zoverre is de Russische strijdlust in sommige opzichten een rationele strategische reactie op de perceptie van het NAVO-imperialisme:

Simply put, Russian leaders want to limit the expansion and influence of NATO, create a buffer between Russia and NATO, re-establish its influence in former Soviet states, and return to being a regional and global power.

Rusland, zegt de studie, is ook “paranoïde over een verrassingsaanval van de NAVO of de VS”, een angst die voortkomt uit “de Duitse invasie van West-Rusland tijdens Operatie Barbarossa” en uit “VS- en NAVO-operaties in de Kaukasus en het Midden-Oosten.”

“Vanuit Russisch oogpunt bekeken zijn deze angsten begrijpelijk”, merkt de studie van het Amerikaanse leger op en benoemt dat de meedogenloze NAVO-aantasting langs de Russische grenzen Rusland in een hoek heeft geduwd waarin het spelen van de nucleaire kaart om te proberen de NAVO af te schrikken de enige optie is:

Considering that NATO was created to counter the expansion of the Soviet Union, it is not surprising that the Kremlin views expansion as a threat. Every time a former Soviet state is incorporated into NATO, the buffer shrinks. Without that physical buffer, Western military forces move closer to Moscow, eliminating the Kremlin’s ability to trade space for time. Similarly, missile defense erodes the Kremlin’s most powerful strategic and political weapons, its nuclear-tipped ballistic missiles. From the Kremlin’s perspective, the West is willing to attack any ‘disruptive’ country that lacks nuclear capability in order to ‘force its political will’ on international and regional affairs. Therefore, the Russian leadership views its nuclear weapons as its most important political tool because they would have limited to no ability to affect regional and international affairs without them.

Het document gaat verder met het vergelijken van het NAVO-beleid om voormalige Sovjetstaten op te slokken met een ingebeelde Russische poging om Mexico of Canada op te nemen in het Warschau Pact, of ballistische raketverdediging in te zetten in Noord- en Zuid-Amerika – dergelijke acties zijn nooit door Rusland overwogen, en zouden natuurlijk nooit aanvaardbaar zijn voor de Verenigde Staten.
Maar volgens het document wordt gelijkwaardige acties in Oost-Europa en Centraal-Azië wè door de NAVO uitgevoerd om Rusland te verzwakken. Dit is de reden waarom de integratie van Georgië in de NAVO “de Russische invasie van Zuid-Ossetië in 2008 en het eerste gebruik van nucleaire dwang door het Kremlin heeft teweeggebracht.” (pagina 87)
Op basis van deze analyse bepleit de studie meer gezamenlijke inspanningen van het Westen om Rusland constructief te betrekken, met het oog op “een gedeeld begrip van de situatie te ontwikkelen voordat het tot een patstelling leidt.” Dit kan “spanningen verminderen zonder acties te ondernemen die door het Kremlin als bedreigend kunnen worden beschouwd. ”
Deze aanbeveling heeft echter de volgende duidelijke waarschuwing:

Without dialogue, the risk of another Cold War and possible nuclear confrontation is high.

Er is, aldus de Amerikanen, een andere context voor Poetin’s paranoïde nucleaire uitspraken – de gerechtvaardigde angst voor westerse pogingen om de Russische politiek vorm te geven.

Jammer genoeg gaat de sobere en zelfreflecterende analyse in sommige hoofdstukken van de studie van het Amerikaanse leger gepaard met een agressieve houding, die probeert een actief beleid  van Amerikaanse inmenging in economische en politieke zaken in Rusland te rechtvaardigen. Toch is dit van groot belang, juist omdat het bevestigt in hoeverre de VS bereid zijn zich te bemoeien met de interne aangelegenheden van alle landen in de wereld, dus ook Rusland.

De toonaangevende cultuuranalist Dr. Ibrahimov van het Amerikaanse leger wijst erop dat na de ineenstorting van de Sovjetunie de Amerikaanse regering “een programma heeft ontwikkeld met als doel de democratie en de vrije markten in de republieken van de voormalige USSR te verbeteren.” Het programma werd van kracht door de Vrijheid Support Act van 1992, waarbij $ 12 miljard werd vastgelegd in het Internationaal Monetair Fonds (IMF) om de voormalige Sovjetstaten en Rusland te helpen zich te verplaatsen naar “het pad van democratische en vrije markthervorming”.

Hoewel het een van de redenen was om bedreigingen van “mogelijke toekomstige totalitaire regimes” te vermijden, was de andere zelfverzekerd:

… an economically open and growing FSU would likely have significant trade and investment benefits for the United States.

Ibrahimov merkt verder op dat de VS via dit beleid actief hebben gepoogd specifieke Russische politieke leiders te koesteren die geschikt werden geacht voor Amerikaanse belangen:

… reliance on personalities, rather than basic principles, in US dealings with Russia tied the future of American interests to the political viability of certain Russian politicians. (pagina’s 13–14)

Een deel van studie co-schrijver Gustav A. Otto, Distinguished Chair for Defence Intelligence bij het gecombineerde legercentrum van het Amerikaanse leger en hoofd van de opleiding bij het Defense Intelligence Agency (DIA) van het Pentagon, gaat in op hoe deze Amerikaanse strategie van politieke inmenging zich vandaag de dag afspeelt, met verschillende verwijzingen naar een actieve strategie om heimelijke regimes op te zetten tegen Poetin.
Otto twijfelt tussen het afwezig zijn van de haalbaarheid van een dergelijke strategie en het erkennen van de noodzaak ervan in een of andere vorm, en komt uiteindelijk tot de conclusie dat hoewel een directe militaire inspanning om Poetin te verdrijven niet mogelijk is, heimelijke mechanismen wellicht meer aanvaardbaar zijn.

“Proberen om van Poetin af te komen is waarschijnlijk niet het antwoord”, constateert het Amerikaanse leger. “We hoeven niet verder te kijken dan de afstamming van zijn voorgangers, of we kunnen kijken naar de case-studies van Irak of Libië. De koning van zijn troon stoten is leuk in sprookjes, maar lijkt niet te werken in de echte wereld. ”

En toch merkt het document op dat Rusland:

… may soon feel the pressure of the domestic downturn. They will become increasingly vulnerable as the ruble weakens and the purchasing power at home erodes. Are the West and the US poised to take advantage of this, or will we miss another opportunity? (pagina 103)

Wat betekent “profiteren” eigenlijk? Het document lijkt interferentie te suggereren in de komende verkiezingen in Rusland:

With the 2018 Russian presidential elections, watch for a fourth-term bid by Putin, then look for possible changes to allow more. How to start thinking about it — be deviant and do not forget the old ways. The key is creating a strategy of one’s own, not an ‘anything but’ strategy as Russia appears to have. It will be reactive to a degree, but should focus on putting Putin off balance, without becoming too defensive… The US and the West need to determine what they want Russia to look like, how they want it to behave and if they care if Vladimir Putin is president. (pagina 106)

Op geen enkel moment erkent Otto de keizerlijke ironie bij westerse leiders omdat die geloven dat ze enig recht hebben om te bepalen hoe Rusland eruit moet zien. In plaats daarvan zegt hij:

As the US and the West wrestle with what they want Russia to look like, they would be well served to pursue a tiered strategy of appeasement, persuasion, and deterrence without seeking to escalate already bloody friction points.

Hij lijkt niet helemaal te begrijpen dat de veronderstelling dat de VS de Russische politiek en economie vorm zou kunnen geven door middel van een “gelaagde strategie”, een belangrijke oorzaak kan zijn van het escaleren van die “wrijvingspunten”. In deze zin erkent het document openlijk dat het Amerikaanse beleid al actief intervenieert in de Russische politiek.

Wijzend op een mogelijke strategie om “Poetin” aan de kant te zetten, via een geheime politieke campagne, in plaats van de een of andere openlijke interventie, merkt de studie van het Amerikaanse leger ook op dat deze strategie al in uitvoering is bij de VS, en, intrigerend genoeg, ook bij andere westerse landen:

Another possible strategy option for the US would be to seek to dethrone Putin, in hopes of a more cooperative successor. Rather than Iraq-like military ousting, the US and the West could drive a cohesive information, economic and diplomatic campaign helping Putin’s supporters choose a new leader… This strategy seems to have fits of starts and stops by the US and several others in the West. Putin is a master at navigating these kinds of threats, and almost seems to invite them, knowing this is a game he excels at. An anti-Putin campaign probably isn’t what the US and the West really want. Rather, it is to minimize new aggression and mitigate behaviors to date.

Met dat in het achterhoofd geeft het document ook meer verzoenende gebaren om Rusland gunstig te stemmen, bijvoorbeeld door “onderhandelingen over een van de voortdurende conflicten waar de VS, het Westen en Rusland bij betrokken zijn … een optie kan zijn een grotere rol te spelen met Iran, Syrië of zelfs Turkije. ”
Dit lijkt inderdaad het zelfingenomen Amerikaanse beleid te zijn dat is uitgevoerd in Syrië, waar de VS actief plannen maakt voor een definitief verblijf bij Bashir al-Assad. In de woorden van Otto van de DIA “moet er een begrip zijn dat sommige landen kunnen lijden als gevolg van onze acties. Een strategie van gedeeltelijke terugtrekking uit Syrië of de Oekraïne kan feitelijk betere toekomstige onderhandelingen mogelijk maken. Het in de lente terugtrekken uit Syrië door Moskou maakt onderhandelingsruimte mogelijk voor Poetin en zelfs Assad.”

Ondanks dit voegt het document een amper versluierde dreiging toe temidden van deze meer diplomatieke taal:

Putin is rational and he isn’t weak… yet. However, the recent economic turmoil, the frailty of the petrol industry, and a struggling domestic agriculture may eventually force him to address some of these issues. Bread lines in Russia are growing and shelves are becoming barer. We should be ready to strike when that time comes, and it is coming. (pagina 107)

Reacties

Reacties

SDB en nieuwsreporter.com brengt u nationaal en internationaal nieuws

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.