28 september 2021

SDB

dagelijks nieuws en blogs

Geen van jullie

niet-gevaccineerde

Bij het proberen om niet-gevaccineerde mensen te beschermen tegen discriminatie, wordt één ding vaak vergeten: ook gevaccineerde mensen worden blootgesteld aan uitsluiting.

Allereerst: ik ben ingeënt! Tweemaal. Met het mRNA-vaccin heb ik een wettelijk bindende “G” gekregen: de QR-code die het bewijs van mijn gehoorzaamheid op de mobiele telefoon heeft gegenereerd. Mijn besluit om me te laten vaccineren was niet een krachtig besluit uit persoonlijke verantwoordelijkheid. Integendeel, ik bezweek voor het schuldmechanisme. Ik schaamde me wekenlang voor mezelf. Intussen heb ik mezelf vergeven en veel geleerd – over het gevoel noch tot het een noch het ander te behoren en wat verantwoordelijkheid is.

Toen in februari 2020 in Duitsland de eerste virusgevallen bekend werden, heb ik nauwelijks geluisterd. Toch omhelsde ik mensen en cultiveerde contacten. “Een heel normaal griepvirus!” dacht ik. Maar op een gegeven moment was er geen ontsnappen meer aan. Iedereen had het over Corona, het verdubbelingsgetal, de R-waarde, dan de foto’s uit Italië, de eerste lockdown in Duitsland. Al heel lang zeggen mensen niet meer “Dag”, maar “Blijf gezond!” Toen ze afscheid namen. Beetje bij beetje werd ik meegezogen in een neerwaartse spiraal van weerstand tegen angst en angst voor mijn eigen weerstand. Niches zoeken, hiaten vinden in de plotseling alomtegenwoordige regels en verboden, dat deed ik, al was het maar voor de kinderen.

De pure paniek heeft me nooit gepakt. Ons huis werd een informele shisha-bar voor de vrienden van mijn 19-jarige zoon en de jongste mocht meerdere kinderen tegelijk ontmoeten. Maar ik merkte al snel dat vrienden, kennissen, andere ouders, zelfs mijn eigen familie, zich aan de regels hielden volgens de regels. Mijn onvoorzichtigheid beledigd. Ga gewoon één voor één de bakkerij binnen, draag een mondkapje en altijd en overal de herinnering voor meer afstand.

Ik realiseerde me dat ik begon te bukken. Ik keek naar de rij bij de kassa voor de markering die me aan mijn stoel toewees – niet uit overtuiging, maar uit conformiteitsdruk.

En dan was er ook nog het schuldig geweten dat uiteindelijk elke weerstand verlamde: mijn ouders, allebei rond de tachtig en ziekelijk, mijn beste vriend midden in de chemotherapie en ikzelf in een “masker-vrij” baantje met ontmaskerde kinderen elke dag. Wat als ik besmet raak en het virus doorgeef? Wat als mijn onvoorzichtigheid of ongehoorzaamheid mensen van wie ik hou in gevaar brengt? Als verantwoordelijke van een grote lokale muziekgroep moest ik plotseling de juiste beslissingen nemen, de regelgeving kennen en uiteindelijk de operaties stopzetten. Wat is hier gebeurd

Mijn leven lag stil, de ene dag was als de vorige. Achteraf was de eenzame lockdown-winter een zegen. Omdat hij me weer bij mezelf bracht. Rond de jaarwisseling merkte ik dat het gebrek aan afleiding de blik naar binnen opende. Plots waren de oude demonen er weer: begraven angsten, oude pijn, knagende zelftwijfel. Was het leven buiten niet al moeilijk genoeg? Waarom kon ik mezelf niet zoals anderen met Netflix verdoven of in ieder geval de zolder opruimen? In plaats daarvan gooide de weerspiegeling van mijn eigen verlatenheid me letterlijk op de grond.

Ik zocht en vond professionele hulp van een coach in mijn woonplaats. En ik begon te leren voelen, voelen. De eerste weken waren een enorme pijn. De “schoppen” die in deze tijd vielen, waren gewoon een must.

Vandaag, na acht intense maanden van innerlijk werk, weet ik dat de verantwoordelijkheid voor mijn leven vandaag volledig in mijn handen ligt.

Ja, ik was slachtoffer: slachtoffer van narcistisch gestoorde ouders, slachtoffer van een schoolsysteem dat aangepaste, gestroomlijnde objecten vormt, slachtoffer van een kapitalistische consumptiemaatschappij met een “Haast what, biste what” mentaliteit, slachtoffer van eigen eisen, slachtoffer van iemands eigen onbevredigde behoefte om ervan te houden, geliefd en gewaardeerd te worden.

Maar geen actie, geen echt leven is mogelijk vanuit de positie van het slachtoffer. En het was tijd om volwassen te worden.

Toen ik wakker werd, ontwaakte ook mijn dorst naar kennis. Wat is vaccinatie precies en het systeem erachter? Ik ging op zoek naar informatie op andere kanalen, vond verklaringen en begreep verbanden. Wat ik helaas ook vond, was vijandigheid en laster aan “beide kanten”. Er zijn Facebook- contacten die me waarschijnlijk van hun vriendenlijst zouden gooien als ze wisten dat ik was ingeënt. En slapende schapen en lemmingen zouden nog steeds de onschuldige titels zijn.

Ik deed het omdat ik dacht dat het mijn plicht was jegens mijn buren. Ik was het niet waard om aan mezelf te twijfelen of weerstand te bieden! Zou je, die al lang beweerde voor jezelf wakker te zijn, dit antwoord accepteren of me een schildburger of zelfs een “willekeurige vaccinworst” noemen en wensen dat mijn lichaam wraak zou nemen?

Ik ben een van jullie! Ik sta op tegen elke vorm van uitsluiting en tegen chantage en laster. Mijn verzet is tegen degenen die nu de duimschroeven willen aandraaien en echte waarden zoals solidariteit willen misbruiken voor hun veroordeling.

Het feit dat we het anders nogal beschamende patriottisme nu moeten vertegenwoordigen met een vaccinatie maakt me net zo boos als jij, die zegt: “Mijn mouw blijft naar beneden!”

Mijn kinderen vaccineren zou voor mij nooit een optie zijn geweest en ik aanbid geen enkele partij of systeem. Kortom: ik ben geen fascist.

Maar ik hoop dat wij burgers van dit land elkaar kunnen ontmoeten – ook in onze diversiteit. We weten nooit waarom de ander ergens voor of tegen heeft gekozen. Maar zij aan zij staan ​​voor de vrijheid van onze eigen mening, dat kunnen we toch.

SDB is al meer dan 10 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun SDB via PayPal veilig en simpel.