Geeft Peking de voorkeur aan Biden of Trump?

Geeft Peking de voorkeur aan Biden of Trump?

21 oktober 2020 0 Door Redactie SDB

Wat voor Peking op het spel staat, is een ongelukkige keuze: nog vier jaar Trumps tirades verdragen of een Amerikaanse regering die de allianties van Amerika waardeert en van plan is ze nieuw leven in te blazen.

Er vinden nu maar weinig grote gebeurtenissen in de wereld plaats zonder dat China direct of indirect een aandeel heeft in de uitkomst ervan. Dat komt omdat Peking een kracht is geworden om rekening mee te houden, en zijn invloed is in veel delen van de wereld gaan wedijveren met of zelfs overtreffen die van de VS. Net zoals verkiezingen over de hele wereld historisch gezien een soort impact op Washington hebben gehad, begint de wereld er nu aan gewend te raken dat hetzelfde geldt voor Beijing.

De Amerikaanse presidentsverkiezingen vormen daar zeker geen uitzondering op. Een deel van de reden die voor Washington belangrijk is, is dat het, voor het eerst sinds Amerika een wereldwijde supermacht werd, nu een echte collega heeft. De voormalige Sovjet-Unie was misschien een militaire collega, maar geen collega op een ander niveau. Dat is niet het geval met China, dat nu in sommige arena’s de VS concurreert of op weg is om dat te doen. In sommige aspecten van wetenschap, technologie, de wereldeconomie, diplomatie en politieke invloed heeft Peking al meer gevolgen voor een groot deel van de rest van de wereld dan Amerika.

Gezien de eenduidige focus op het creëren van een alternatieve wereldorde naar het beeld van Peking, en de enorme middelen die het aan die taak besteedt, is er weinig reden om aan te nemen dat het traject van China in het komende decennium en daarna zal veranderen. Men zou in feite kunnen stellen dat de uitkomst van de verkiezingen voor Peking bijna net zo belangrijk is als voor Amerika, want het zal het soort en de omvang van de tegenwind bepalen waarmee Peking in ieder geval de komende vier jaar wordt geconfronteerd.

Een tweede Trump-termijn houdt natuurlijk meer van hetzelfde in: handelsoorlog, Peking bij elke gelegenheid uitdagen, de oorlog van woorden, en nergens een duimbreed aan toegeven. Maar het impliceert ook nog eens vier jaar van onenigheid en wanorde tussen Amerika en zijn vele bondgenoten. Zowel Amerika als China hebben een serieuze prijs betaald voor het hebben van Donald Trump in het Witte Huis, maar Peking heeft er zeker van geprofiteerd, terwijl Washington leed onder de lastige aard van de relatie van Amerika met zijn bondgenoten.

Onder een Biden-voorzitterschap zal dat waarschijnlijk aanzienlijk worden verminderd, wat Peking veel zou moeten bezighouden, want het heeft de Communistische Partij van China (CPP) in staat gesteld om virtueel straffeloos op te treden op het wereldtoneel terwijl Amerika en zijn bondgenoten passief toekijken. Dat heeft Peking in staat gesteld om de Spratly- en Paracel-eilanden te onteigenen en te militariseren, zich een weg te banen naar meer dan 70 landen zonder tegenstand via het Belt and Road Initiative, en zijn invloed in onder meer de multilaterale organisaties van de wereld aanzienlijk te vergroten. Die schade is al aangericht en in werkelijkheid is er relatief weinig Joe Biden of een latere Amerikaanse regering die er misschien iets aan kan doen.

Wat Biden kan doen, is die allianties herstellen en een poging leiden om de toekomstige reacties van het Westen op de acties van Peking te coördineren en te verenigen. Door eenstemmig te handelen, zal het Westen niet alleen de aandacht van Peking trekken, maar het tij beginnen te keren. Peking heeft weinig echte bondgenoten, en sommige van zijn “bondgenoten” hebben dubbele loyaliteit tussen Peking en Washington. Als het erop aankomt in een tijd van crisis, zal Saoedi-Arabië bijvoorbeeld niet in de richting van Peking draaien, ondanks de groeiende economische banden van China met het koninkrijk. Hetzelfde geldt voor een aantal andere bondgenoten waarvan China gelooft dat ze zich in zijn kamp bevinden, maar die Washington in de afgelopen decennia heeft ontwikkeld. Peking is een nieuwkomer op het feest.

Wat er dus op het spel staat voor Peking is een ongelukkige keuze: nog vier jaar Trumps tirades verdragen of (tenminste) vier jaar een Amerikaanse regering die de allianties van Amerika waardeert en van plan is ze nieuw leven in te blazen. Biden zal waarschijnlijk niet proberen de koers die Trump is ingeslagen met Peking om te keren. Dat schip is gevaren. Het Amerikaanse Congres is het eens met de bewering van Trump dat Xi Jinping en de CCP slechte actoren zijn en dat de Chinese regering Amerika’s grootste tegenstander is. Het buitenlands beleid van Biden is waarschijnlijk niet inhoudelijk anders georiënteerd.

In dat opzicht, hoewel dit ongetwijfeld de belangrijkste verkiezing van de meeste Amerikanen is, is het ook van cruciaal belang voor Peking. De handschoenen zijn aan beide kanten uit en worden niet meer aangetrokken. De vraag is: geeft Peking de voorkeur aan Trump of Biden? Hoewel het antwoord waarschijnlijk geen van beide is, wetende dat de bilaterale betrekkingen niet zullen terugkeren naar waar ze waren onder Barack Obama, zou Peking Trump eigenlijk verkiezen boven Biden in de hoop dat de schade die aan de Amerikaanse allianties is toegebracht, permanent wordt. In de tussentijd zal de CCP Trump blijven gebruiken om nationalisme thuis op te zwepen, wat natuurlijk past bij haar uiteindelijke doel om Xi en de greep van de CCP op de macht te versterken.

* [Daniel Wagner is de  auteur  van “The Chinese Vortex: The Belt and Road Initiative and its Impact on the World.”]

Reacties

Reacties