le pen

In mijn vorige bijdragen over de Franse verkiezingen schreef ik dat Macron de kandidaat van het ‘establishment was, en favoriet voor de eindzege. Maar dat datzelfde ‘establishment‘ als de dood was dat Mélenchon met een eindspurt roet in het eten zou kunnen gooien. Voor het ‘establishment‘ was een tweede ronde met als keuze Le Pen of Mélenchon een regelrechte nachtmerrie. Maar Mélenchon kwam uiteindelijk een krappe twee procent van de stemmen tekort om de eindronde te halen, en Macron won met een ruime meerderheid, vóór Le Pen.

Twee kandidaten die het niet haalden, Fillon en de ‘socialist‘ Hamon, riepen vervolgens hun kiezers op om op Macron te stemmen. Dus dat was dan ‘kat-in-het-bakkie‘. Waarom ik nu alsnog twijfel, is omdat Macron net iets  enthousiast reageerde, en ook zijn ‘establishment‘-aanhang in Frankrijk, en daarbuiten, de huid van de beer al aan het verkopen zijn. Waarbij nogal onverbloemd nu naar voren komt dat Macron niet veel meer is dan ‘oude wijn in een nieuwe zak‘. Ongetwijfeld bedoelde Hollande het niet zo, maar zijn oproep om te kiezen voor Macron is in menig opzicht een ‘doodskus‘.

De manoeuvres die Macron moesten verzekeren van een plek in de ‘finale‘ waren, politiek-strategisch gezien, briljant. Ongeacht of hij het allemaal zelf bedacht had, of dat anderen op de achtergrond het zo voor hem hadden geregeld. ‘Toeval‘ komt op mij echter ongeloofwaardig over. Fillon werd te drogen gehangen met onthullingen over betalingen aan zijn vrouw en kinderen voor ‘werk‘ dat ze nooit hadden verricht. Dat moest er voor zorgen dat zijn kiezers overliepen naar Macron, de enige kansrijke kandidaat met een duidelijke Russofobische agenda. En Hamon moest kiezers weghouden van Mélenchon, de enige serieuze ‘linkse‘ kandidaat.

Het heeft er veel van weg dat iedereen in het kamp van Macron er zo van overtuigd was dat de beslissing eigenlijk in de eerste ronde zou vallen, dat ze voor de laatste veertien dagen geen echt plan hebben. Sterker nog, Macron handelt al ‘presidentieel‘, wat hem in zijn eigen woonplaats Amiens duur kwam te staan. Terwijl Macron achter gesloten deuren sprak met de ‘bonzen‘ van de vakbond over de sluiting van ‘Whirlpool‘, dat de productie overbrengt naar het met EU-geld afgevulde Polen, stond Le Pen de werknemers bij de fabriek te woord. En tegen de tijd dat Macron besefte dat dat een strategische fout was, en hij zijn gezicht liet zien bij de arbeiders die ontslagen dreigen te worden, werd hij live‘ uitgefloten voor de camera’s.

Wat ik bedoel te zeggen, is dat het hierdoor niet denkbeeldig is dat Macron dezelfde fout maakt als Hillary. In het team dat Hillary op het pluche wilde hijsen wilde men expliciet Trump als tegenstander, omdat het een ‘walk-over‘ zou zijn. Nadat ze Bernie Sanders opzij hadden geschoven middels frauduleuze praktijken, dachten ze dat ze er al waren.

Het verschil tussen Trump en Le Pen is echter dat Le Pen wel écht is. Maar hoe je het ook wendt, of keert, haar armslag is beperkt, áls ze het al wint.

Trump won, door de stemmen uit dat wat ze in de Verenigde Staten ‘Fly-over-country‘ noemen. Het is een cynische benaming voor het overgrote deel van de Verenigde Staten, gelegen tussen de metropolen aan de westkust, en die aan de oostkust. De grote landbouwgebieden, de industriële centra, en de mijnbouw liggen in ‘Fly-over-country‘. In een degelijk stuk laat Raúl Ilargi Meier zien dat er sprake is van een serieuze tweedeling in grote delen van de westerse wereld. En hoe die de politieke keuze beïnvloedt. Als zodanig niet écht nieuw. Er zijn in de wereld binnen landen en ‘economische gemeenschappen‘ altijd delen geweest die welvarender waren dan andere delen. Iets wat zich vertaalde in onvrede in het deel waar het niet goed ging, met de bijbehorende keuze voor (extreem) linkse, of (extreem) rechtse politieke leiders.

Wat maakt dat het een hoodpijndossier is, is de snel stijgende groei van het aantal mensen dat buiten de boot valt. Nu nog blijft de welvaart enigszins op peil in de grote steden, en in Frankrijk ook in de met Europese subsidie overeind gehouden landbouwgebieden, door bergen ‘nieuw‘ geld, vers van de drukpers, ‘geleend‘ van toekomstige generaties. Maar een kind kan begrijpen dat die strategie eindig is. Trump gooit die groepen extra geld toe, door te snijden in de belastingen. Maar als je niks verdient, heb je ook niks aan lagere belastingen. En het grote probleem is, dat steeds meer werk wordt overgenomen door ‘robots‘, cq ‘automatisering‘. Met inbegrip van de beter betaalde-, en gesubsidieerde  overheidsbanen. Terwijl degenen die op jacht gingen naar diploma’s, omdat je daarmee een beter betaalde baan kon scoren, ook steeds moeilijker aan werk komen, en bovendien bedolven zitten onder de schuld. Een deel van die schuld in de vorm van een ‘naar-voren-gehaalde-erfenis‘, doordat de ‘babyboomer‘-ouders het geld leenden voor de studie van hun kinderen, met hun opgebouwde bezit (huis) als onderpand. En ondertussen strijken finaal geflopte CEO’s van grote bedrijven, omhoog gevallen door gebrek aan gewicht, nog steeds kapitalen op als ze uiteindelijk de Pijp-aan-Maarten geven.

Trump blijkt de Flipper-in-Chief‘. Niet anders dan Obama voor hem. En ‘Brexit‘ leidde ook niet tot een aardverschuiving. Maar Le Pen is andere koek! Volgens de meeste analisten kan Macron zich nog wel enige uitglijders permitteren, maar het is beslist te gemakkelijk om er vanuit te gaan dat de achterban van Hamon en Fillon ‘toch wel‘ op Macron zullen stemmen, en de teleurgestelde linkse kiezers van Mélenchon voor de finale thuisblijven. Macron won de eerste ronde met 23 procent van de stemmen. Om dat op te krikken tot 51 procent in de finale vergt wel wat anders dan ‘Euforie op Wallstreet‘. Sterker nog, feestvierende bankiers, aandeelhouders en ‘establishment‘-politici die hossend met Macron gezien willen worden, werkt niet in zijn voordeel.

Ook het ‘strategisch openbaren‘ van beschuldigingen aan het adres van Le Pen door de jachthonden van de EU, kan met gemak een ‘eigen doelpunt‘ worden. En het vertrouwen in de kritiekloos ‘heulende‘ pers nóg verder doen afnemen. De EU moet zich realiseren dat ze weinig krediet heeft in Frankrijk, en daar niet (langer) gezien wordt als de ‘hogere autoriteit‘. Dat onafhankelijke organisaties zoals Wikileaks, waar mensen serieuze persoonlijke offers brengen om de waarheid naar buiten te kunnen brengen, zoveel vertrouwen genieten in de wereld, betekent nog niet dat je maar lukraak enkele ernstige aantijgingen hoeft te publiceren om de kandidatuur van een kandidaat onherstelbaar te beschadigen. De lobbygroepen van de westerse pers, ‘Freedom House‘ en ‘Free Press Unlimited‘ huilen over een ‘sluipende oorlog tegen de pers‘, maar dat krijg je ervan als je je maatschappelijke taak verwaarloost, en opzichtig de hand van de baas likt.

Er staat meer op het spel dan het Franse presidentschap.

Reacties

Reacties

2 thoughts on “Gaat het er nog om spannen in Frankrijk?”
  1. Met Macron wordt Rothschild president van Frankrijk.

    méér Moslims, méér Sharia, méér EU, eigen Europees leger (VS draagt niet bij, zoals wel aan de NAVO; dus op kosten van de argeloze burgers – vooral in het voordeel van de enorme Franse wapenhandel).
    méér illegale ‘interventies (President heeft in Fr. veel bevoegdheid het Parlement en Senaat te passeren; per decreet regeren)
    méér begunstiging van de zakenwereld
    méér Amerikaanse toestanden qua deregulering – incl. de sociale verzekeringen plunderen en tevens schrappen

    méer (uitgaven aan) gluur- en afluister-organisaties, – methoden, bevoegdheden, e.d.
    De man komt net als Jessy Clover (GroenLinks) uit de klas van de Rockefeller Foudation
    Ook Justin Trudeau – Rockefellers Foundation’s
    ‘Global Young Leaders’ ;
    ‘Forza !’ ; ‘Voorwaarts !’, ‘Vooruit !’, ‘Move on’, ‘En Marche !’
    De revolutionairen worden weer over de hele wereld geplaatst

    Als het erop aan komt, ligt ook LePen in bed met de globalisten. (vgl. Trump in de VS). Volg het geld.
    Het is oorlog. De globalisten dirigeren beide kampen. Herrie in de tent; achter de schermen maken zij meters.

    Uiteindelijk is nagenoeg alle soevereiniteit al verkwanselt aan de nazi-EU. Bankiers trekken aan de touwtjes.
    Alleen echte EXIT kan het tij nog keren. Ook net als in de VS stuurt Soros getrainde relschoppers de straten op.
    Ook in Nederland krijgt de nazi alle ruimte van de regering en de policor troepen en nep oppositie.

    De (stille) instemming met Turkse toestanden spreekt boekdelen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.