19 september 2021

SDB

dagelijks nieuws en blogs

Frankrijk: leven met en zonder Sanitair-paspoort

frankrijk

Na nog twee demonstratiezaterdagen en op dag 10 van de introductie van de “Pass Sanitaire”, volgt een nieuw verslag met persoonlijke impressies uit Frankrijk.

Van Marie Dufond.

Op 7 augustus was ik voor de vierde zaterdag op rij in Montpellier voor de demonstratie. Daar stond voor het eerst de CRS klaar, de Compagnies Républicaines de Sécurité, een vereniging vergelijkbaar met de Duitse oproerpolitie. Net als de voorgaande zaterdagen ging de politie niet mee met de demonstratie, ze stonden op drie plaatsen te wachten, met grotere aantallen voor de prefectuur. De CRS-officieren waren gewapend met borden en wapenstokken. Ze droegen maskers, sommige een beetje van de stoel af. Sommigen speelden met hun schilden, anderen leunden ze tegen de auto’s. De mars ging voorbij, ik zag en hoorde niets van incidenten.

Een demonstrerende vrouw droeg een bord met een portret van een jonge man waarop stond: ‘Maxime, 22 jaar oud, dood na vaccinatie met Pfizer.’ De vrouw die het bord droeg is de moeder van Maxime. Een groep van zo’n 16 brandweerlieden liep met hen mee, zij hadden rood-wit afzetlint met “sapeurs-pompiers” erop gedrukt, omdat ze niet in hun uniform mogen demonstreren. Een brandweerman vertelde me dat 80 procent van de Franse brandweer vrijwilligers zijn. Zo verplicht de Franse regering ook burgers om zich te vaccineren die, naast hun fulltime werk in een breed scala van beroepen, beschikbaar zijn als vrijwillige brandweerlieden en missies.

Omgekeerd moet nu duidelijk zijn over wat er zou of zal gebeuren als degenen die nog niet zijn gevaccineerd ondanks druk van de Franse regering niet-gevaccineerd willen blijven. Er werd aangekondigd dat al het medisch personeel dat zich niet wil laten vaccineren met onbetaald verlof wordt gestuurd en, na twee maanden van gebrek aan inzicht, een ontslagprocedure zou starten. Onder “medisch personeel” wordt verstaan: Artsen, verpleegkundigen en schoonmakers in ziekenhuizen en bejaardentehuizen, verplegend personeel in stacaravans, verzorgers in gehandicaptenvoorzieningen, mantelzorgers en vrijwillige wijkwerkers.

Als er momenteel zo’n 30 of 40 procent niet-gevaccineerd is in deze beroepsgroepen en ze worden daadwerkelijk weggegooid, rijzen de vragen: hoe moeten de ziekenhuizen blijven werken? Onder welke personeelsomstandigheden moet de brandweer kelders leegpompen en branden blussen?

Demonstreren in een kleine stad van 40.000

Zaterdag 14 augustus demonstreerde ik in het kleine stadje Alès. Ik heb daar een groep verpleegkundigen gesproken, ze zijn erg boos dat ze “in het algemeen moeten worden ingeënt” zonder vooraf getest te worden om te bepalen of ze hersteld zijn en of ze de vaccinatie niet nodig hebben. En dat ze worden teruggevonden, is immers het duidelijkst in hun werk.

De demonstranten toonden een bewonderenswaardig uithoudingsvermogen tijdens het lopen, de afstand was lang, we zaten 36 graden in de schaduw. Oude dames zwaaiden vanaf hun balkons, applaudisseerden, een van hen zwaaide met trillende hand een wit nachthemd. De demonstranten wierpen vijandige blikken toe vanaf de schaars bezochte terrasjes van de restaurants, maar een bistro-eigenaar schreeuwde naar de passerende demonstranten: “Vandaag hier zonder Sanitaire-pas! Kom gezellig met mij iets drinken, vandaag zonder controle, zonder paspoort sanitaire !! Ja, natuurlijk is het anders verplicht… dus alleen vandaag zonder!” En hij lachte ondeugend.

Er waren ook veel mensen uit andere regio’s in Alès. “Eigenlijk zijn we op vakantie en op rondreis, maar elke zaterdag kijken we waar en wanneer de dichtstbijzijnde demonstratie is en gaan dan daarheen.” Vier politieagenten reden langzaam achter de demonstratie aan in een auto. Hij bleef aan de rand parkeren, de chauffeur typte op zijn smartphone, twee andere agenten kletsten met elkaar. Een agent zag kennissen in de politieauto tijdens de demonstratie en stapte uit, omhelsde verschillende mensen, lachte en deelden kusjes. Overigens droeg niemand een masker, hoewel de prefect van de regio Occitanië de dag ervoor opnieuw een maskervereiste had opgelegd voor buiten wanneer veel mensen samenkwamen.

Pass Sanitaire en Gastronomie

Op maandag 9 augustus, dag 1 van de introductie van de Pass Sanitaire, wilde ik met een vriend op een terrasje uit eten. Je moest binnen bestellen. De receptionist vroeg om de Pass Sanitaire voordat hij onze bestelling opnam. Mijn vriend, op bezoek uit Duitsland, hield haar smartphone met haar QR-code voor, hij scande het met zijn smartphone. Ik zei toen dat ik geen Sanitaire-paspoort had. Hij antwoordde dat hij toen helaas alleen afhaalmaaltijden kon aanbieden. Ik heb toen geantwoord dat we helaas niets bij hem willen bestellen. 100 meter verder kwamen we bij een Arabische snackbar met tafels en stoelen ervoor. Twee van de drie medewerkers werkten zonder masker, de derde gebruikte zijn masker om het strottenhoofd te beschermen. Geen bericht van Pass Sanitaire, geen vragen, na het bestellen van een warme “Gaat u zitten,

Op dinsdag 10 augustus, dag 2 na de introductie van de Pass Sanitaire, hebben we gegeten in een falaf restaurant gerund door hippe midden jaren dertig. Er was een verzoek om de Pass Sanitaire aan het einde van de bestelbalie te scannen, die moeilijk toegankelijk en gemakkelijk te missen was. Het was erg druk, we wachtten meer dan 20 minuten op ons eten, ik zag geen enkele gast de getoonde QR-code gebruiken. In de middag was de dorst naar koffie erg groot. Achter het grote plein met veel restaurants, waar we de avond ervoor door dat restaurant waren weggestuurd, gingen we een zijstraat in, gingen zitten en genoten van koffie en cake in samenzweerderige onwetendheid van de regels, inclusief een goed humeur en kletsen met de gastheer en andere gasten.

Vandaag is er een klein festival op de jeu de boules baan in mijn 400 inwoners tellende dorp. Het tonen van de Pass Sanitaire is verplicht. U kunt ook deelnemen met een negatief testresultaat. Hiervoor zou ik 27 km enkele reis naar een teststation moeten rijden, daar maximaal 2 uur in de rij moeten staan, dan 27 km terug en na mijn vijf uur voorbereiding zou niets de vrolijke lunch op het dorpsfeest in de weg staan. Is dat niet fijn.

 

 Na 27 jaar in Zuid-Duitsland, vijf jaar in Zwitserland en 14 jaar in Noord-Duitsland, woont Marie Dufond sinds februari 2020 in Zuid-Frankrijk. Ze is een getrainde expert in communicatie, stem en taal.

SDB is al meer dan 10 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun SDB via PayPal veilig en simpel.