DELEN
catalonie

Zelfs als Spaanse politici en bijna alle mainstream media het de burgers wil doen geloven: de rechtszaak in Madrid is geen normale procedure zoals zovele voor het Hooggerechtshof. Er zijn twaalf aanhangers van de Catalaanse onafhankelijkheid van Spanje in de rechtszaal aanwezig – waaronder veel van de voormalige Catalaanse regering en de Voorzitter van het Parlement. Het is de aftrap voor een maandenlang durend politiek (show)proces.

In het Spaanse hooggerechtshof te Madrid is vandaag het “Spaanse proces van de eeuw” tegen twaalf Catalaanse separatistenleiders die deelnamen aan de onafhankelijkheidsdemonstraties in 2017. In Barcelona – en eigenlijk de hele wwereld – zijn er twijfels over de legaliteit van de procedure en de onpartijdigheid van de rechterlijke macht – maar ook in dit geval kijkt Brussel een andere kant op en zwijgt het in alle talen.
catalonie

Voor dit showproces is de hele trukendoos opengemaakt, aangezien het in Spanje ook vandaag de dag geen overtreding is “als een regionaal parlement de scheiding of onafhankelijkheid van zijn grondgebied verklaart”, zoals Adolfo Prego, de voormalige rechter van het Hooggerechtshof, nogmaals benadrukte, en daarom is er gekozen voor het “misdrijf” van een opstand en rebellie.

De openbare aanklager beschuldigt de beklaagden van rebellie, rellen en verduistering van publieke middelen. Zelfs dàt is twijfelachtig – in de meeste EU-landen is er eenvoudigweg geen wetsovertreding bekend onder de naam rebellie. En als er iets is wat daar op lijkt dan zou het een gewelddadige poging tot omverwerping of afscheiding moeten zijn – maar de onafhankelijkheidsbeweging in Catalonië was vreedzaam, geweld kwam bijna exclusief van de zijde van de politie (en Brussel stemde er mee in).

Bovendien vormt het de kern van een politiek probleem dat ook politiek moet worden opgelost – b.v. door meer autonomie toe te staan, zoals bijvoorbeeld op het gebied van belastingen.

In plaats daarvan is het tot een politieke proces gekomen. Dat negen beklaagden nog zolang in hechtenis zitten, is allesbehalve normaal. En dat een rechts-extremistische partij als Vox, die rouwt om de dictatuur van Franco, een vaste plaats als eiser heeft in het proces, is ook niet vertrouwenwekkend.

Bij het grote publiek wordt de procedure ook met argussogen bekeken. De beschuldiging van rebellie is absurd, schrijft bijvoorbeeld de krant NZZ, het hele proces is politiek gemotiveerd. Het proces kan worden gezien als een vat buskruit, en de vraag is waar de vonk vandaan komt om het tot ontploffen te brengen. Vooral de dreiging om deelnemers aan protestmarsen en aanhangers van een onafhankelijkheidsideaal voor tientallen jaren in de gevangenis te stoppen, roept grote twijfels op. Tot 25 jaar gevangenisstraf hangt hen boven het hoofd. Degenen die niet in het beklaagdenbankje zitten – zoals voormalig premier Carles Puigdemont – in het buitenland.

Als dit niveau van repressie in de oostelijke lidstaten van de EU of in Rusland zou plaatsvinden, zouden europese politici in de rij staan om de regeringen van die landen te veroordelen en de onmiddelijke vrijlating van alle politieke gevangenen te eisen. Maar kennelijk denken ze in Brussel dat in Spanje generaal Franco nog aan de macht is, en wil de Europese Commissie niets van dit alles weten. Commissaris Juncker heeft, net als bondskanselier Merkel, besloten dat het een interne aangelegenheid van Spanje is. Dat het ook over de rechtsstaat zou kunnen gaan – zoals in Polen of Hongarije – komt niet in de botte hersenen van de EU-elite op – nog niet zo lang geleden waren ze goede vriendjes met de conservatieve regering.

Juncker en Merkel namen ironisch genoeg de criminele ex-premier Rajoy in bescherming. Vandaag de dag kijken ze zwijgend toe hoe die conservatieve partij zaken doet met rechtsextremisten.

Het geeft in ieder geval aan dat de EU hier weer haar hypocrysie ten toon spreidt – net zoals bij de extreem gewelddadige aanvallen door de politie op de Gele Hesjes in Frankrijk of in het geval van Assange in het Verenigd Koninkrijk.
catalonie

De Europese Unie zou een stuk geloofwaardiger zijn geweest als Brussel de centrale regering in Madrid in een vroeg stadium had gewaarschuwd om zich aan de rechtsstaat te houden en aandrong op een politieke oplossing. Juncker heeft zelfs een eigen commissaris, onze eigen rechtsstaat-deskundige Timmermans, daarvoor beschikbaar, maar die is veel te druk met zijn populistische optredens als kandidaat van de sociaal-democraten voor de Europese verkiezingen. Zijn Duitse rivaal Weber is trouwens van hetzelfde laken een pak.

Als de EU er niet in slaagt om redelijke regels af te dwingen in politiek gemotiveerde processen, dan mag er bijvoorbeeld ook geen kritiek worden geleverd tegen Turkije. In dit land zitten mensen al meer dan een jaar in hechtenis voor absurde beschuldigingen, en waren zij in hechtenis genomen voordat er zelfs een aanklacht ingediend werd. Dit leidt tot de conclusie dat er geen vrijspraak kan zijn, zodat de detentie achteraf gerechtvaardigd is. En om die volgelingen van Franco (die nu de echte rebellen zijn) hier als mede-aanklager op te voeren, is een sterk staaltje. Je vraagt je echt af wat er allemaal (on)mogelijk is in de EU.

De in ballingschap verkerende separatistenleider Puigdemont heeft in ieder geval wèl van zich laten horen. Hij bekritiseert de EU en zegt dat die liever voor de situatie in Venezuela zorgt dan voor een eigen lidstaat.

Volgens velen zijn de voorvechters van de Catalaanse onafhankelijkheid door het uitroepen daarvan te ver gegaan, maar vergeet niet: het is een politieke beweging. En politieke bewegingen vragen om politieke reacties in plaats van strafrechtelijke vervolging. De rechterlijke macht – vooral het zeer gepolitiseerde hooggerechtshof – wordt door politici in Madrid beschouwd als een gemakkelijke manier om “de onafhankelijkheidsbeweging te onthoofden”, zoals de toen conservatieve regering onder Mariano Rajoy het noemde. En zelfs de nu heersende socialisten onder Pedro Sánchez hebben niet de moed om een echte dialoog te voeren, zonder taboes – bijvoorbeeld een referendum in onderlinge overeenstemming, zoals eens in Québec, Canada of in Schotland is gebeurd.

Wie denkt dat de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging zal worden verzwakt door harde oordelen, houdt zichzelf enorm voor de gek. Precies het tegenovergestelde zal het geval zijn.

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Become a Patron!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.