Europese Commissie negeert schending mensenrechten Spanje

Europese Commissie negeert schending mensenrechten Spanje

31 oktober 2020 0 Door Redactie SDB

De Europese Commissie geeft blijk van een grote clementie jegens Spanje, waar mensenrechten met voeten wordt getreden, terwijl kritiek op bepaalde Oost-Europese landen niet van de lucht is. Kennelijk laat Brussel de keus aan Sanchez om te zien of hij bereid is de fundamenten van de Spaanse democratie op te offeren aan zijn ambitie om aan de macht te blijven.

De Europese Commissie publiceerde op 30 september 2020 een rapport over de situatie van de rechtsstaat in elk van de lidstaten van de Europese Unie. Dit initiatief beantwoordt aan de wens van de Europese instellingen om de kwaliteit van de rechtsstaat op het grondgebied van de Unie te meten, wat ertoe leidt dat de Unie met de vinger wijst naar de misstanden van onliberale democratieën….. in Oost-Europa.

Bij haar beoordeling heeft de Commissie vier criteria gehanteerd:
1. het wettelijk kader voor corruptiebestrijding;
2. mediavrijheid en pluralisme;
3. machtsevenwicht;
4. onafhankelijkheid van de rechterlijke macht.
Verrassend genoeg geeft de Europese Commissie blijk van een grote clementie jegens Spanje, die in tegenspraak is met de ernst van de legitieme kritiek op bepaalde Oost-Europese landen.

Terwijl Spanje een ongekende institutionele crisis doormaakt die tot uiting komt in een extreme druk op het gerechtelijk apparaat, beperkt de mededeling zich tot een rustgevende beschrijving van het huidige systeem en negeert ze de disfuncties en bedreigingen die het land sindsdien zwaar hebben belast. Zo kennen we Brussel weer.
De huidige regering kwam aan de macht door een coalitie van Pedro Sanchez en Pablo Iglesias. De huidige situatie verdient het dat we de Spaanse casus wat scherper onderzoeken.

Geïnspireerd door Frankrijk en zijn model van de Hoge Raad van de Magistratuur, vertrouwden de Spaanse kiezers de Algemene Raad van de Rechterlijke Macht (Consejo General del Poder Judicial – CGPJ) fundamentele taken toe zoals de bescherming van de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, de opleiding van magistraten, de toewijzing van nieuwe rechters, samenstelling van de belangrijkste rechtbanken van het land, enz.

De Algemene Raad telt 21 leden die zijn benoemd voor een termijn van vijf jaar, waarvan de voorzitter tevens voorzitter is van het Hooggerechtshof. Oorspronkelijk werden 12 van de leden gekozen door magistraten en 8 werden benoemd door beide parlementaire kamers met een gekwalificeerde meerderheid van drievijfde, waardoor de rechterlijke onafhankelijkheid en de democratische legitimiteit konden worden verenigd.

Het was de regering van de socialistische Felipe Gonzalez die in 1985 de procedure voor de benoeming van haar leden wijzigde: sinds die tijd zijn de twintig leden door de twee kamers benoemd met een meerderheid van drievijfde.

Hoewel de vereiste van een gekwalificeerde meerderheid in theorie een zekere consensus garandeert, heeft de implementatie van deze hervorming in een kader van sterke tweeledigheid tussen de PSOE en de Partido Popular geleid tot een politiek gekibbel tussen de twee hegemonische partijen. Alfonso Guerra, vice-president van de regering in 1985, wordt gecrediteerd voor een zin die zo beroemd is geworden dat hij zegt dat hij die nooit heeft uitgesproken: “Met deze wet is Montesquieu dood”.

Drie decennia later maakte het uiteenvallen van de traditionele tweeledigheid plaats voor twee gefragmenteerde blokken (PSOE en Podemos aan de linkerkant gelieerd aan de nationalistische micropartijen en PP, Ciudadanos en Vox aan de rechterkant) die het niet eens konden worden over de samenstelling.van de CGPJ. Bovendien maakt de radicalisering van de socialisten, verbonden met de communisten en de Catalaanse en Baskische separatistische nationalisten, wier publieke agenda erin bestaat het overgangsregime van 1978 omver te werpen, de onderhandelingen bijzonder complex.

De Volkspartij (Partido Popular) heeft inderdaad een duidelijk standpunt ingenomen door te weigeren dat extremisten, wier minachting voor de rechtsstaat is bewezen, deelnemen aan de zetelverdeling. Onderhandelingen over de toekomst van justitie zijn tot op de dag van vandaag geblokkeerd, terwijl het mandaat van de leden van de CGPJ twee jaar geleden afliep.

De recente opening van Pedro Sanchez om de situatie te deblokkeren was de aankondiging van een mogelijke wijziging van de wet van 1985 in de zin van een benoeming van de leden van de CGPJ met absolute meerderheid!

Het valt nog te bezien of Sanchez een dergelijke verandering serieus overweegt of dat hij beweert de Volkspartij te chanteren met het oog op het verkrijgen van concessies om de nominaties te vergemakkelijken. Maar wat zijn ware bedoelingen ook zijn, er wordt onderhandeld over de grondslagen van de rechtsstaat. Zonder dat de Commissie het beseft, is het invasieve gedrag van de regering-Sanchez met betrekking tot het Spaanse rechtssysteem versneld door de geleidelijke voorlegging van het openbaar ministerie aan de regering.

Deze houding is niet verrassend gezien de verklaringen van Sanchez tijdens de verkiezingscampagne van 2019 naar aanleiding van een journalist die hem ondervroeg over de kwestie van de functionele onafhankelijkheid van de aanklager: “De vervolging hangt af van de regering”, antwoordde hij en stelde duidelijk vast dat er voor hem geen verschil is tussen de organische afhankelijkheid van het openbaar ministerie die door de uitvoerende macht is aangesteld, en de noodzakelijke functionele onafhankelijkheid ervan bij de uitoefening van zijn functies.

Deze verklaring werd snel in praktijk gebracht, aangezien de eerste politisering van het openbaar ministerie de benoeming was op de post van procureur-generaal op 26 februari 2020 van Dolores Delgado, voormalig officier van justitie die socialistisch plaatsvervanger werd en vervolgens minister van Justitie tot 2019 in de vorige Sanchez-regering. Sinds haar benoeming heeft de procureur-generaal de politisering van de vervolging aanvaard. De afwijzing van de 20 klachten die tegen de regering zijn ingediend wegens het rampzalige beheer van de pandemie is daar het perfecte voorbeeld van.

In het ontslagbesluit opgesteld door de plaatsvervangend aanklager, Luis Navajas – zonder de gebruikelijke raadpleging van de collegiale raad van aanklagers – oordeelde de officier van justitie dat deze verzoeken zonder follow-up moesten worden afgehandeld, waardoor ze zichzelf bevrijden in het proces van elke schijnneutraliteit in bijna enthousiaste lovende woorden over het bestuur van de overheid.

Gevraagd naar zijn weigering om de collegiale raad van openbare aanklagers te raadplegen, stak Luis Navajas de lont in het kruitvat aan door uit te leggen dat het volgens hem onmogelijk was om deze kwestie te behandelen in het gezelschap van enkele van zijn collega-aanklagers, omdat ze “slaven van hun ideologie” en “gehersenspoeld” zouden zijn. De echte reden kan worden gevonden in het feit dat onder hen twee onafhankelijke, ervaren en erkende aanklagers zijn, die pleitten vóór de opstand tegen de Catalaanse separatisten die schuldig waren aan de afscheiding in 2017.

Er bestaat nu weinig twijfel over dat het Openbaar Ministerie geleidelijk regeringscommissaris wordt.

Reacties

Reacties