28 oktober 2021

SDB

dagelijks nieuws en blogs

Europa na Angela Merkel: is het Atlantische tijdperk voorbij?

merkel

Welke vorm de Duitse regeringscoalitie zal aannemen, is nog steeds onduidelijk in de nasleep van de verkiezingen van 26 september, waarbij de sociaal-democraten (SPD), onder leiding van minister van Financiën Olaf Scholz, met iets meer dan een kwart van de  stemmen wegkwamen, namelijk 25,7 procent. . De machtsverhoudingen in Duitsland zijn nu in handen van de Groenen en de Vrije Democraten, die samen meer stemmen kregen dan de zegevierende SPD of de Christen-Democratische Unie, de partij van de vertrekkende bondskanselier van Duitsland Angela Merkel.

Het enige dat zeker is, is dat Merkel na 16 jaar aan de macht binnenkort het toneel zal verlaten. Dus de vraag die nu rijst is: welke vorm zal het post-Merkel Europa aannemen?

Elk antwoord moet beginnen met het oog op het Élysée-paleis, aangezien de Franse president Emmanuel Macron de belangrijkste partner zal worden in het Frans-Duitse partnerschap dat de EU sinds de oprichting in 1993 aanstuurt.

Er kunnen grote veranderingen op til Should Macron, ingegeven door de belediging door de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en Australië aan hem overhandigd met AUKUS-een nieuwe trilaterale veiligheid  alliantie -pursue zijn oft-verklaarde verlangen naar Europese strategische autonomie. Zoals voormalig ambtenaar van het ministerie van Buitenlandse Zaken Max Bergmann onlangs opmerkte, diende AUKUS  om “belanghebbenden in Parijs die pleiten voor een veel koelere relatie met Washington en – gebruikmakend van de gaulistische  traditie van buitenlands beleid – een bondgenootschap met de Verenigde Staten te willen hebben, maar niet noodzakelijkerwijs op één lijn over belangrijke kwesties met betrekking tot Rusland en China.”

Frankrijk neemt   op 1 januari 2022 het roulerend voorzitterschap van de EU over, maar de steun voor nauwere militaire integratie binnen de EU lijkt al te groeien. Op 2 september merkte EU-buitenlandchef Josep Borrell  op : “Het is duidelijk dat de behoefte aan meer Europese defensie nog nooit zo duidelijk is geweest als vandaag – na de gebeurtenissen in Afghanistan.” Ondertussen zijn er voorstellen gedaan voor de oprichting van een snelle reactiemacht van 5.000 soldaten.

Amerikaanse functionarissen hebben lang geprobeerd elke stap naar een autonoom Europees defensievermogen af ​​te remmen. En Macron heeft een geschiedenis kritiek op de Atlantische alliantie en wat hij heeft indringend  aangeduid  als de “geïmporteerde neoconservatism” van zijn directe voorgangers, Nicolas Sarkozy en François Hollande. Macron merkte ooit beroemd  op  dat de NAVO een “hersendood” onderging en benoemde de voormalige Franse minister van Buitenlandse Zaken Hubert Védrine om de Franse zetel te bezetten in   een NAVO-commissie die in 2020 werd opgericht om de toekomst van het bondgenootschap te overwegen. Védrine heeft  beschreven  “de Amerikaanse wens om te vergroten NAVO Oekraïne” als “ongelukkig.”

Mocht Macron erin slagen een onafhankelijke Europese defensiemacht op te richten, dan zou dit het belang van de NAVO op het continent verminderen en de Verenigde Staten de kans geven om hun verplichtingen in de EU opnieuw te beoordelen, vooral als de Amerikaanse president Joe Biden een politiek van politiek isolement en militaire inperking tegen China.

Een grotere autonomie van de EU zou een goede zaak zijn voor de Verenigde Staten en de wereld. Het zou zelfs een obstakel kunnen zijn voor de nieuwe koude oorlog die het Anglo-Amerikaanse nationale veiligheidsinstituut van plan lijkt te zijn tegen Rusland. En dus moet het worden toegejuicht. De voormalige Amerikaanse president Dwight ‘Ike’ Eisenhower, naast andere architecten van de naoorlogse wereld, heeft immers nooit gewild dat de VS de Europese defensieparaplu permanent zouden subsidiëren. Verder is er onder het Europese publiek weinig enthousiasme voor een nieuwe koude oorlog van de Verenigde Staten tegen zowel Rusland als China, zoals een recent  onderzoek  van de European Council on Foreign Relations bevestigt.

Mocht Marcon als winnaar uit de bus komen bij de Franse presidentsverkiezingen in het voorjaar van 2022, dan zou het niet onredelijk zijn om te verwachten dat hij zijn gaullistische oppositie tegen het atlanticisme verdubbelt. In het verrassende geval dat hij verliest van Marine Le Pen,  zou men  een nog radicalere breuk met de Anglo-sfeer mogen verwachten .

Zoals de zaken er nu voor staan, lijkt het erop dat Europa na Merkel eindelijk de Europeanen op eigen benen ziet staan.

Ike zou het goedkeuren.

SDB is al meer dan 10 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun SDB via PayPal veilig en simpel.