DELEN
ruimteoorlog

Zo lang als dat mogelijk was hebben de grootste landen in de wereld ervoor gezorgd dat ze niet openlijk over een militarisering van de ruimte spraken, maar dat ze er toch mee bezig waren. Maar de maskers zijn dan toch eindelijk gevallen. De wapenwedloop in de ruimte is een feit.

De strijd om de militaire dominantie van de ruimte is losgebarsten”, verklaarde Götz Neuneck van het Hamburger Institut für Friedensforschung und Sicherheitspolitik (IFSH) onlangs.

Als eerste gingen de VS in het offensief en zoeken nu de NAVO, Frankrijk – en mogelijk zelfs Duitsland – in de ruimte hun kansen bij een nieuwe, aanstaande oorlog, door het officieel tot een potentieel slagveld te verklaren. Ter voorbereiding daarop worden overeenkomstige commando’s opgezet. Tegelijkertijd torpedeert het Westen al jaren pogingen van China en Rusland om een contract tégen ruimtewapens te lanceren, alleen om die twee landen in dezelfde adem de schuld te geven van het feit dat zijzelf moeten streven naar vergroting van hun machtspositie in de ruimte.

Het zelfingenomen optreden van het Westen doet fataal denken aan de slechts enkele jaren oude B-filmklassieker “Iron Sky”, hoewel zelfs sommige van de meest belachelijke scènes nu zijn ingehaald door de realiteit.

“I De Verenigde Staten

Zoals gezegd is de tijd van geheimhouding kennelijk voorbij – al in januari 2019 rechtvaardigde de Amerikaanse president Donald Trump het geplande ruimtecommando: “Het zal een belangrijk onderdeel zijn van ons defensief, maar ook ons offensief.” In dezelfde toonaard uitte zich ook Jay Raymond, die op 27 juni 2019 werd benoemd tot eerste commandant van het Space Command in aanbouw, tijdens zijn eerste hoorzitting van de Senaat: “We hebben niet langer de luxe om in een vriendelijke en vredige ruimte te verblijven. En we hebben niet het voordeel dat we de suprematie in de ruimte als vanzelfsprekend beschouwen.”

De activiteiten van Rusland en China zouden de Verenigde Staten ertoe hebben gedwongen hun ruimtecommando op te zetten – en in bepaalde zin kan dat waar zijn. Al decennia lang zien de VS superioriteit in militaire technologie, vooral in kerngebieden, als de sleutel tot het behouden van hun dominante positie. Daarom vereist de dreiging van verlies van ruimtedominantie vanuit het oogpunt van Washington méér militaire inspanningen om deze situatie te stoppen of, in het beste geval, om te keren.

Tegen deze achtergrond vinden er Amerikaanse inspanningen plaats om een ruimtecommando op te bouwen. Momenteel heeft de VS tien “Combat Commands”, zes regionale en vier functionele. In juni 2018 beval president Trump de oprichting van een nieuw ruimtecommando, dat tegen 2020 moet zijn voltooid. Onafhankelijke kostenramingen bedroegen aanvankelijk $ 13 miljard, slechts $ 2 miljard kost het volgens het Pentagon in de eerste vijf jaar en een personeelsbestand van 15.000 medewerkers.

Dit was de eerste stap die de dreiging van een wapenwedloop in de ruimte enorm verhoogde – vervolgens was het de NAVO die zich als eerste hierin liet meeslepen – niet verwonderlijk omdat de NAVO het wapen- en militairenarsenaal van de Amerikanen is voor de komende strijd op het (midden- en oost)europese continent.

II De NAVO

Al in 2012 (!) publiceerde het Joint Air Power Competence Center (JAPCC), een NAVO-expertisecentrum dat zich onder meer bezighoudt met toekomstige concepten voor luchtoorlogvoering, een onderzoek (PDF) naar de mogelijke inhoud van een ruimtestrategie van de alliantie. Het document “Filling the Vacuum: Framework for a NAVO Space Policy” liet geen twijfel bestaan over het belang van het gebied: “commando en controle van militaire troepen, precieze luchtaanvallen, raketbegeleiding, troepenbewegingen, milieuverkenningen en raketwaarschuwingen zijn inmiddels allemaal grotendeels afhankelijk van informatie die van satellieten afkomstig is. Daarom zou het nodig zijn het “concept van collectieve verdediging uit te breiden tot ruimtecapaciteiten” om “een geloofwaardig afschrikmiddel in de ruimte” te krijgen.

Zo gezegd, zo gedaan: op de NAVO-bijeenkomst in juni 2019 in Brussel is over een dergelijke ruimtestrategie onderhandeld, waarbij niet al te veel details werden onthuld. In de mainstream media werd bijvoorbeeld gezegd: “De NAVO bereidt zich dus voor op oorlog, bijvoorbeeld door strategisch belangrijke satellieten aan te vallen of wapens in de ruimte in te zetten. […] Daarvoor zouden extra middelen worden uitgetrokken en mogelijke aanvallen daar (in de ruimte) worden afgeslagen, zoals dat op de grond of in de lucht, op zee of cyberspace plaatsvindt.”

Er werd ook gemeld dat aangenomen moest worden dat tijdens de vergadering in december 2019 over een afzonderlijk NAVO-ruimtecommando zal worden beslist. Als gevolg hiervan zou het gebied in de toekomst aanzienlijk belangrijker zijn en dus ook daarvoor de middelen zou moeten krijgen. De grondgedachte achter deze verreikende beweging werd geciteerd door voormalig NAVO-woordvoerder Jamie Shea, als volgt: “Je kunt oorlog alleen tot de ruimte beperken, maar wie de ruimte beheerst, bepaalt ook wat er gebeurt op het land en in de lucht.”

III Frankrijk, Duitsland en de EU

In het geval van deze VS- en NAVO-oorogsverklaringen, waarvan laatstgenoemde haar ruimtestrategie alleen met behulp van Frankrijk kan realiseren, aarzelde president Emmanuel Macron niet om in het offensief te gaan. Ingelijst door een enorme militaire parade zei hij in zijn toespraak in verband met de vieringen op 14 juli dat de ruimte een “nieuw gebied van confrontatie” was, en daarom wordt in september in Frankrijk al een ruimtecommando gelanceerd: “Om de ontwikkelingen en versterkingen van onze capaciteiten in de ruimte te waarborgen, zal in september een groot ruimtecommando binnen de luchtmacht worden opgezet “, aldus Macron.

Voor de Duitse politicoloog Thomas Jäger is deze aankondiging een uitdrukking van de Franse ambities binnen de EU-macht: “De Franse president Emmanuel Macron kondigt zijn voornemen aan om een militair ruimtecommando op te bouwen. […] Het commando moet zijn gevestigd in Toulouse en 200 mensen tellen. De locatie symboliseert een claim van Frans leiderschap. Omdat Toulouse ook het hoofdkantoor van Airbus is. Het Europese bedrijf wordt momenteel geleid door een Fransman. […] Het Franse initiatief om een militair ruimtecommando op te zetten, is complexer dan de mogelijkheden van het land uit te bouwen, en met name groter dan zijn economische middelen. En het is niet de enige activiteit. […] Met deze nieuwe militaire maatregelen claimt de Franse president leiderschap in de Europese Unie. Buitenlands beleid en diplomatieke strategieën moeten in de toekomst door hen kunnen worden gewaarborgd ”

Tegen deze achtergrond denken delen van de “strategische gemeenschap” in Duitsland hardop na of dit ook voor hun land geen gelegenheid is om de bewapeningstrein te springen en zelfs de Europese Unie terloops hierin mee te nemen. Eén van hen is Christian Fischbach, een medewerker van BwConsulting, een bedrijf dat zichzelf als volgt omschrijft: “BwConsulting is het adviesbureau van de Bundeswehr: wij adviseren de strategische projecten van het ministerie van Defensie en zijn daarom de motor voor de continue ontwikkeling van de hele Bundeswehr.” Hij, Fischbach, tweette kort na de aankondiging van de Franse president: “@ EmmanuelMacron, zullen we dit samen doen? Het is van toepassing op de EU en de NAVO. We hebben ook al iets: het Weltraumlagezentrum in Uedem. Misschien moeten we dat doen als een #PESCO-project? Of als een #FNC-project. Dan kunnen de VS ook meedoen.”

Van officiële zijde was tot nu toe niets te horen in deze richting. Het Weltraumlagezentrum, dat in 2011 in Duitsland werd opgericht en momenteel door investeringen in infrastructuur en meer personeel wordt geüpgraded naar een Weltraumführungszentrum, zou in aanmerking kunnen komen voor een dergelijke samenwerking. Aan het begin van het centrum werd van de zijde van de Duitse strijdkrachten gezegd: “Een veilige ruimtesituatie is een basisvoorwaarde voor een veilig gebruik van de ruimte. Met de groei van het Weltraumlagezentrum in Uedem bij Kalkar krijgt het de contouren van een prioritaire taak van de luchtmacht. […] Voor moderne strijdkrachten is de veilige beschikbaarheid van satellietondersteunde diensten een steeds belangrijkere voorwaarde geworden voor het functioneren en de efficiënte uitvoering van missies.”

De vereiste inbedding van de Frans-Duitse samenwerking in de EU en mogelijk ook de NAVO is ook vanuit militair perspectief volgens deze landen zinvol, aangezien Uedem belangrijke functies voor beide organisaties heeft met betrekking tot militaire operaties: “Het ruimtesituatiecentrum heeft de missie, de kernfuncties van een inzetbare multinationale luchtmachtcommandopost om de luchtmacht te leiden, te versterken. […] Dit zogenaamde Joint Force Air Component Headquarters (JFAC HQ) plant en leidt de inzet van luchtstrijdkrachten die door verschillende landen zijn samengesteld, zoals bijvoorbeeld de NAVO Response Force (NRF) of de European Battle Group (EU BG).”

Zoals reeds beschreven is de NAVO al druk bezig zich met de ruimte te bemoeien, maar ook voor de EU is dit niet langer onontgonnen terrein. Sinds 2001 is er bijvoorbeeld een satellietcentrum van de Europese Unie in Torrejón, Spanje, met als functieprofiel: “Het centrum werkt nauw samen met het Europees Defensieagentschap en het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid.”

Bovendien zal aan het einde van het jaar de laatste van in totaal 30 satellieten van het Galileo-systeem in een baan om de aarde zijn gebracht. Alleen al voor dit systeem is tussen 2014 en 2020 ongeveer 7 miljard euro vastgesteld, het zou onder meer militaire verkenningsgegevens moeten opleveren en is dus een van de belangrijkste componenten van het toekomstige Europese militaire beleid.

Op deze wijze heeft het Westen zich al voorbereid op een nieuwe wapenwedloop in de ruimte, die volgens de huidige toestand grotendeels aan elke contractuele wapenbeheersing zou onttrekken. Zo zegt de reeds geciteerde expert Götz Neuneck: “De VS forceren met Trump’s aankondiging en miljarden investeringen, de angsten van China en Rusland. […] Trump opent de deur naar een nieuwe, dure en gevaarlijke offensief-defensieve wapenwedloop met Rusland en China.”

En nu?

Helaas zal het ruimteverdrag dat in januari 1967 is overeengekomen weinig kunnen uitrichten om een nieuwe wapenwedloop in de ruimte te voorkómen. Met een ratificatie verplichten de staten zich dan wel voor het inzetten van het algemene doel om bij te dragen aan het vreedzame gebruik van de ruimte, er zit echter wel een addertje onder het gras (PDF): volgens artikel IV mogen staten geen massavernietigingswapens in de ruimte installeren. Er zijn echter geen andere regels in het verdrag met betrekking tot andere categorieën wapens. Hoewel de staten verplicht zijn de Maan en andere hemellichamen uitsluitend voor vreedzame doeleinden te gebruiken is er geen sprake van wat er met de tussenliggende ruimte kan en mag gebeuren.

Nee, we zullen het toch moeten hebben van de pogingen om een verdrag te maken om een wapenwedloop in de ruimte te voorkómen (PAROS, Prevention of an Arms Race in Outer Space – Preventie van een wapenwedloop in de ruimte). De onderhandelingen daarvoor zijn al lang aan de gang, maar in 2008 dienden Rusland en China een ontwerpverdrag in bij de Ontwapeningsconferentie van de Verenigde Naties (PDF), waarin onder meer werd bepaald dat alle ondertekenaars afzien van het plaatsen van objecten in een omloopbaan waarin om het even welk wapen wordt vervoerd.

De tekst in artikel IV komt op het volgende neer: “De ondertekenende staten verklaren in een omloopbaan boven de aarde geen voorwerpen te platsen, die wapens dragen, om dergelijke wapens niet op hemellichamen te installeren en op geen enkele andere manier wapens in de ruimte te stationeren; geen gebruik te maken van de dreiging of het gebruik van geweld tegen objecten in de ruimte; en andere staten of groepen van staten of internationale organisaties om hen niet te helpen of aan te zetten tot handelingen die dit verdrag schenden. ”

Artikel XIII van het PAROS-Verdrag bepaalt ook dat het Verdrag in werking treedt als het wordt ondertekend door 20 staten “inclusief alle permanente leden van de VN-Veiligheidsraad”. Zoals verwacht werden de plannen Moskou en China in het Westen terzijde geschoven, evenals een versie die door beide staten enkele jaren later werd bijgewerkt, zoals Götz Neuneck nogmaals benadrukt: “Er zijn al tientallen jaren plannen voor een PAROS-verdrag. […] ‘De realisatie kreeg een impuls toen China en Rusland een nieuw ontwerp presenteerden op de VN-ontwapeningsconferentie in 2014’, zei het hoofd van de onderhandelingen in Genève, de Braziliaanse ambassadeur Guilherme de Aguiar Patriota. De westerse landen hebben het ontwerp verworpen.”

We krijgen een vieze bijsmaak wanneer de westerse landen met hun beschuldigende vinger wijzen naar Rusland en China wat betreft hun bewapeningsinspanningen, terwijl zij zelf tegelijkertijd niet eens proberen een verdrag te sluiten dat mogelijk de naderende wapenwedloop ten minste tot op zekere hoogte zou kunnen beperken.

En dat suggereert op zijn beurt dat het het Westen niet echt gaat om zichzelf te verdedigen tegen mogelijke aanvallen vanuit Rusland en China, maar om de escalatiedominantie in de ruimte te verkrijgen of te behouden.

Iron Sky: Niets is bizarder dan de realiteit

Het feit dat de grootste landen in de wereld lange tijd schuwden om hun acties toe te geven om het universum te militariseren, werd opgepikt in de B-filmklassieker Iron Sky uit 2012, in een van de meest bizarre scènes van de film.

Nadat de nazi’s, die na het einde van de Tweede Wereldoorlog ongemerkt naar de Maan waren gevlucht, zich voorbereidden op een tegenoffensief, wendt de Amerikaanse presidente zich in het uur van de waarheid tot de VN-Veiligheidsraad: “Mijn vraag voor u luidt: hoe wilt u zich tegen hen beschermen? Hoe dan ook, we hebben in ieder geval nog een troef in handen. En ik weet zeker dat u ons daarvoor dankbaar zullen zijn. Ik presenteer u het Mars-verkenningsschip USS George W. Bush.”

Het zogenaamd civiele ruimteschip blijkt vervolgens een tot de tanden toe bewapende oorlogskruiser te zijn – het blijkt echter al snel dat de USS George W. Bush geen partij is voor de aanval van de nazi-hordes, waarna een aantal andere “civiele” gevechtsschepen van andere landen plotseling te hulp schieten.

De Amerikaanse presidente is echter behoorlijk furieus: “Dit is een schending van internationale verdragen voor het gebruik van de ruimte, die door elk van u is ondertekend. […] Jullie liegen allemaal. OK, wie heeft zijn [“civiele”] schepen niet bewapend?”

Als vervolgens alleen de vertegenwoordiger van Finland zijn hand opsteekt als antwoord op deze laatste vraag in de Veiligheidsraad, is de Amerikaanse presidente volledig verontwaardigd: “U heeft uw belofte gebroken”, is haar kritiek, waarop een ander lid van de Veiligheidsraad antwoordt: “U ook.” De scene wordt afgesloten met het Amerikaanse statement: “Dat doen we altijd, we zijn gewoon zo.”

<>De film liet dus heel treffend de situatie van het jaar 2012 zien – maar wordt nu ingehaald door de realiteit. Niet alleen doen de landen weinig moeite om te doen alsof ze de militarisering van de ruimte niet uitvoeren, die wordt in de praktijk zelfs opgevoerd.

Terwijl de makers van Iron Sky in 2012 de Republikeinse Sarah Palin als rolmodel voor haar fictieve Amerikaanse presidente gebruikten om hun satire tot het uiterste op te voeren, zit Donald Trump in 2019 in het Witte Huis, wat laat zien hoe moeilijk politieke satire in de huidige tijd geworden is.

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Zoals u wellicht weet doen de Social Media sites zoals Facebook en Twitter er alles aan om ons bereik tot een minimum te beperken! We zijn daarom meer dan ooit afhankelijk van uw support om het woord bij de mensen te krijgen. Wanneer u bovenstaand artikel nuttig, interessant of leerzaam vond, like het dan en deel het overal waar u maar kunt! Alvast heel hartelijk bedankt voor de support!

3 REACTIES

  1. Kan iemand deze Linkse auteur uitleggen dat Rusland en China al een tiental jaar extreem zwaar investeren in ruimte vaart, en verwacht deze linkse auteur nu werkelijk dat Rusland en het economisch agresieve China die beide in de gehele wereld opzichtig hun macht uitbreiden en zonder wanklank in het Westen actief zichzelf aan het uitbreiden zijn,want dan wel via militaire ondersteuning dan wel zoals China via economische macht door zich overal in te kopen en militair weer bezig is hun impwrialostosche gebied van overheersing uit te breiden. Is links echt zo achterlijk om te denken dat de tientallen miljarden per jaar opgaan aan wetenschappelijk ruimte onderzoek?? Hoe werlevreemd en naïef kan je zijn.

  2. [Kan iemand deze Linkse auteur uitleggen….]

    Kan u uitleggen waarom u denkt dat deze auteur Links (met hoofdletter!!!) is???

    Verder meent u dat Rusland en China imperialistisch zouden zijn (vanwege de vermeende ´linksheid´ van de auteur???). Heeft u vergeten te kijken naar het VK, de VS, Frankrijk, Saoedi en Israel???

    Kortom : u heeft heel wat te verklaren en te beargumenteren!

    Overigens denk ik dat die hele ´space war´ hype slechts dient om nog meer geld naar de wapenindustrie te sluizen, maar dat terzijde.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.