DELEN
europa
Europa, met of zonder glans?

Slechter kan het niet meer in Europa. Wie had gedacht dat de Europese gedachte ook leeft bij de regeringsleiders is inmiddels wel van de koude Brusselse kermis thuisgekomen. Niks Spitzenkandidat als nieuwe voorzitter van de Europese Commissie. Een uitgerangeerde Duitse minister van defensie krijgt de meest prestigieuze baan in Brussel. Het enige dat de keuze voor Ursula von der Leyen misschien nog net verteerbaar maakt is het feit dat ze de eerste vrouw op deze post is.

En nu mag het Europaparlement het gesjacher van de afgelopen dagen afzegenen. Dat zal niet zonder slag of stoot gaan, de verontwaardiging is groot, maar de druk om dit onverteerbare brok toch maar te slikken is enorm. De consequenties zijn te groot. Als het parlement Von der Leyen afwijst, begint het hele gesodemier opnieuw. Leg dat maar eens aan de kiezer uit, voor zover die het schimmenspel nog volgt en niet allang is afgehaakt. En bovendien, wie wil het afserveren van de eerste vrouwelijke Euro-chef op zijn of haar geweten hebben?

Het is gebruikelijk om na zo’n koehandel de winnaars en verliezers aan te wijzen. Is Angela Merkel nu wel of niet de grote verliezer? Heeft Emmanuel Macron nu wel of niet aan het langste eind getrokken? En heeft Mark Rutte nu wel of niet gefaald als ‘kingmaker’. Dat is vooral een kwestie van ‘spinnen’. Het zou trouwens wel eens een futiele exercitie kunnen blijken. Enfin, we zullen het de komende jaren wel zien.

Eén verliezer staat hoe dan ook wel vast. Frans Timmermans ging ‘voor het allerhoogste’ en het blijft bij een pas op de plaats. Weer vice-voorzitter, niet slecht natuurlijk, maar het zal wel een optater voor zijn oh zo gevoelige ego zijn. Te veel vijanden gemaakt bij de Oost-Europese en Italiaanse collega’s en dan komt gegarandeerd de afrekening. Dat had Frans moeten weten. Er wordt nu wel gefoeterd dat de populistische broederschap de beste kandidaat de voet heeft dwarsgezet, maar dat is politiek. Je komt elkaar altijd weer tegen en helaas voor Timmermans op een voor hem uiterst ongelukkig moment.

In elk geval is weer eens bevestigd dat de nationale belangen bij de verdeling van de topbanen altijd de doorslag geven. Die Spitzenkandidat was een aardig gebbetje, het zou de democratische geloofwaardigheid van “Europa’ moeten oppoetsen, maar hij is nu dood en begraven. Of dat erg is, daar kun je over twisten. Heel veel had het sowieso toch niet om het lijf.

Europa zal vermoedelijk altijd een zaak van de achterkamertjes blijven. Dat komt omdat de EU in de eerste plaats een belangengemeenschap is. Een verenigd Europa, een ever closer union,  is een illusie, zinsbegoocheling. Van 28, binnenkort 27 na de Brexit, lidstaten valt nu eenmaal niet een niet eens zo ‘n hechte eenheid te maken. De verschillen tussen de lidstaten zijn veel te groot. Eeuwen van verschillen in geschiedenis, cultuur, en, niet te vergeten, nationale trauma’s, laten zich niet zomaar wegpoetsen. En wat we vooral niet mogen vergeten: de EU is altijd een project van de elites, van hullie van boven, geweest. En de elites staan er na het falen bij al die crises bij ‘het volk’ niet goed op.

Dat die gedroomde eenheid er vermoedelijk nooit zal komen, is overigens helemaal niet zo’n ramp. Wat tot nu toe bereikt is, is eigenlijk al mooi genoeg. Het belangrijkste doel van de grondleggers was 75 geleden na twee wereldoorlogen binnen 40 jaar, nooit meer oorlog. En Europa is geen slagveld meer, daarvoor mag die blauwe vlag met die gele sterren in top.

De rest, de succesvolle economische integratie, de open grenzen, is daarvan een afgeleide. Ook niet niks, maar daarmee zijn we redelijkerwijs wel aan het eind van de rit gekomen. Meer zit er niet in en het is niet verantwoord om de verwachtingen van nog meer Europa verder op te kloppen. Dan komt zoals we de afgelopen jaren hebben kunnen zien, de onvermijdelijke, populistische terugslag. Het nationale bloed is altijd dikker dan het Europese water.

En daarom zullen de regeringsleiders in de Europese Raad altijd de dienst blijven uitmaken. De Commissie zal nooit een Europese regering worden, het Europarlement nooit een echte vertegenwoordiging van het ‘Europese volk’. Het zal al een hele dobber worden om de boel met al die centrifugale krachten bij elkaar te houden. En verder in noeste arbeid de problemen aanpakken die alleen in EU-verband aangepakt kunnen worden: de euro, klimaatverandering en immigratie. Dat lukt alleen als de nationale leiders het eens worden. En dan maakt het echt niet zo gek veel uit wie in Brussel op de hoogste etage zit.

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Zoals u wellicht weet doen de Social Media sites zoals Facebook en Twitter er alles aan om ons bereik tot een minimum te beperken! We zijn daarom meer dan ooit afhankelijk van uw support om het woord bij de mensen te krijgen. Wanneer u bovenstaand artikel nuttig, interessant of leerzaam vond, like het dan en deel het overal waar u maar kunt! Alvast heel hartelijk bedankt voor de support!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.