vr. dec 2nd, 2022
opruiing

De federale overheid in Duitsland heeft artikel 130 van het Wetboek van Strafrecht (StGB) uitgebreid tot opruiing van het volk, waardoor onder meer het “ontkennen van oorlogsmisdaden” strafbaar wordt gesteld – zelfs tijdens vergaderingen. Wie heeft nu de bevoegdheid om te definiëren? Burgers of politiek?

Opruiing van het volk vanaf nu strafbaar, Kortom, om even duidelijk te maken waar we hier mee te maken hebben: naast Holocaust-ontkenning zijn publieke ontkenning en “grove” bagatellisering van andere genociden evenals misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden strafbaar. De nieuwe wet werd bij de koffie aangenomen en de vervelende burgers zomaar voorbij.

We moeten weten: dit heeft natuurlijk niets te maken met de oorlog in Oekraïne, zeggen ze. Op de een of andere manier was de juridische situatie niet echt compleet, maar nu, na de gevoelige aanpassing, is alles geregeld.

Laten we het dan eens heel praktisch bekijken. De taz  schrijft :

“Er staat wel in dat de uitlating ‘in staat’ moet zijn om de openbare orde te verstoren en aan te zetten tot haat of geweld. Maar uiteindelijk is het het OM die beslist welke uitlatingen voor zulke vage termen worden vervolgd. van het genereren van haat kan uiteindelijk gemakkelijk worden vastgesteld in deze verhitte tijden.”

Dat weten we tenminste sinds Corona de planeet dreigde uit te roeien. Alles wat niet overeenkomt met wat is afgesproken, is haat, haatzaaien, ontkenning. De indeling wordt gemaakt door politici, maar ook journalisten, wetenschappers of Boheemse mannen kunnen suggesties doen. U zult zeker gunstig beoordeeld worden.

Het toppunt van het absurde

Als dit hele nummer over “Hate Speech” behoorlijk absurd was, wordt het nu echt groot. Wat haat is en wat niet, is al lang bepaald door grillige wakkerschrijvers. Vrij borderline trouwens, want de emotie haat is niet verboden. Dan zou je ook rouw, liefde of hulpeloosheid kunnen verbieden. Maar het grote publiek is allang in het reine met het feit dat haat op zich verboden is, tenzij het bijvoorbeeld uit Annalena Baerbock borrelt, die haar emotie uit voorzorg beschrijft als een gevoel van verlangen naar vrede. Het feit dat hierdoor wereldoorlogen kunnen ontstaan, is de prijs die men moet betalen voor vrede.

Maar zoals ik al zei, het wordt nu echt groot. Stel dat ik zou beweren dat het Russische auteurschap van Bucha’s acties onbewezen is. Aangezien het al lang politiek en in de media is “besloten” dat Rusland de misdaden in Bucha heeft begaan, zou mijn niet-gezaghebbende kijk op de situatie gerechtvaardigd zijn.

Om deze reden kan ik niet langer beweren dat, voor zover ik weet, tot op de dag van vandaag niet is bewezen dat Rusland verantwoordelijk is voor de wreedheden in Bucha. Het werd anders beslist – zonder rechter, zonder beul.

Of laten we de explosies op de Nord Stream-pijpleidingen nemen. Net zoals uitgesloten is dat de VS hier iets mee te maken heeft, zo wordt aangenomen dat Rusland zijn eigen pijpleidingen heeft opgeblazen. We zouden door kunnen gaan met Syrië of de MH17-crash, en we zouden zeker nog tal van andere voorbeelden kunnen bedenken die nooit zijn bewezen maar die wild zijn beweerd.

Verboden: de leugen noemen

In dit artikel beweer ik niet dat Bucha of een ander geval onbewezen is. Ik ga er ook niet vanuit dat er in dit land bijna elke dag wordt gelogen dat de balken doorbuigen. Ik zou nooit vermoeden dat, bij gebrek aan enig bewijs, Rusland de schuld krijgt van dingen die niet eens in de verste verte bewezen zijn.

Gisteren zou ik het gedaan hebben, vandaag is het strafbaar. Mogelijk in ieder geval. Vanaf nu mag ik geen oorlogsmisdaden meer ontkennen waarvan het auteurschap onduidelijk is. Ik kan niet doen alsof bij onbewezen misdaden iemand anders betrokken is dan de gebruikelijke verdachten.

Of heb ik iets fundamenteel verkeerd begrepen?

Geef een antwoord

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.