De duistere kant van de EVP een Nazi dictatuur binnen Europa

EVP

OPINIE – Spanje heeft voor de harde aanpak gekozen in de Catalaanse kwestie en gooit gewoon de hele regionale regering in de cel. In Europa durft bijna niemand Spanje hiervoor op de vingers te tikken, en de ministers worden zelfs geen politieke gevangenen genoemd. De macht van de EVP is heel groot.

Nicola Sturgeon, de Schotse eerste minister, en Geert Bourgeois (N-VA), de Vlaamse minister-president: het zijn zowat de enige Europese leiders die hun mond opendoen om Spanje te bekritiseren. Geen leiders die aanschuiven bij het hoogste clubje regeringsleiders dus, maar ‘oude’ bondgenoten van de Catalanen, die al jaren zelf strijden voor meer onafhankelijkheid.

Bij de rest van de Europese leiders heerst oorverdovende stilte. In Berlijn, het informele machtscentrum van Europa, waar kanselier Angela Merkel kantoor houdt, geen spoor van kritiek. In Parijs en Londen spraken de Franse president Emmanuel Macron en de Britse minister van Buitenlandse Zaken Boris Johnson al eerder hun onvoorwaardelijke steun uit voor Spanje en diens premier Mariano Rajoy. Rajoy en Merkel maken deel uit van dezelfde Europese familie: de EVP (Europese volkspartij) of EPP, (European People’s Party).De Europese Commissie, waar voorzitter Jean-Claude Juncker in het verleden regelmatig op het gaspedaal ging staan over grondrechten en democratie, voelt zich totaal niet geroepen iets te zeggen. Ook Juncker is prominent lid van de EVP. De andere grote held van de vrije meningsuiting, vice-voorzitter van de Commissie Frans Timmermans, zwijgt in alle talen.

In het Europees parlement eenzelfde fenomeen. Geen enkele grote fractie piept. De EVP uiteraard niet. Maar ook de socialisten of liberalen, die met Guy Verhofstadt (Open Vld) toch een activistische fractieleider hebben als het op sommige thema’s aankomt, zwijgen als vermoord. De enige ‘grote’ fractie die haar afkeur uitdrukte: de groenen, waar Ska Keller reageerde door te stellen “dat opsluiting geen antwoord is” en “dat dit een politieke crisis is, geen juridische”.

Duidelijk politiek proces

De Spaanse justitie toonde de afgelopen dagen hoezeer ze het meent: de Audiencia Nacional, een speciale rechtbank in Spanje, gooide zonder pardon negen leden van de afgezette Catalaanse in de cel. Reden: rebellie, opruiing en misbruik van overheidsgeld. De negen zitten nu in voorlopige hechtenis.

Rechter Carmen Lamela wijst erop dat de Catalaanse politici zich anders “opnieuw schuldig maken aan dezelfde feiten”. Ze bestempelt het politiek protest in Catalonië ook als diezelfde “rebellie en opruiing”: “Ze spoorden de burgers aan tot verzetsdaden, daden van ongehoorzaamheid, collectief verzet tegen de Spaanse staat en tot de bezetting van kruispunten, straten en openbare gebouwen. De leden van de Catalaanse politie intimideerden ze onophoudelijk”. Dat ze geen berouw toonde, maakte het volgens Lamela allemaal nog erger. “Als de verdachten een andere politieke mening hadden gegeven, was de zaak wellicht anders gelopen.”

Een bijzonder politiek gemotiveerde zaak dus, waarbij de Spaanse regering van Rajoy steeds diezelfde lijn heeft bewandeld: het is een juridisch conflict, waarbij de Catalanen gewoon de wet overtreden. Op geen enkele manier is er ingegaan op de Catalaanse vraag om in dialoog te gaan, en de gesprekken tussen de deelstaat en de centrale regering op te starten.

De EVP: waar Berlusconi en Orban thuis zijn

Tegelijk wijzen waarnemers erop hoeveel druk Spanje achter de schermen uitoefent op de rest van Europa, om zich toch maar niet te moeien met die “interne Spaanse aangelegenheid”. De Partido Popular is een groot, sterk blok binnen de EVP. Talloze telefoontjes gingen vanuit Madrid naar dat netwerk van regeringsleiders, en die strategie werkt duidelijk goed. Ook in België pasten de Spanjaarden die techniek toe: regeringsbronnen wijzen erop dat CD&V de afgelopen dagen de hete adem van Madrid in de nek had.

Europa wordt steeds meer gedomineerd door die grote ideologische machtsblokken. En die hebben vaak lak aan de interne situatie in een lidstaat, zolang de zetels van de partij in dat land maar bij hun groep aansluiten. Silvio Berlusconi is al jaren lid van de EVP-fractie, ondanks de bedenkelijke manier waarop hij z’n land en z’n zaakjes heeft geleid.

Hongarije is een ander notoir voorbeeld. Regeringsleider Victor Orban heeft er een regime geïnstalleerd waarin het voor de pers bijzonder moeilijk werken is, en waar de oppositie nauwelijks kan functioneren. Maar de man is lid van diezelfde familie van de EVP. En dus krijgt hij af en toe wel wat kritiek vanuit de Europese Commissie, maar nooit kwam het tot échte Europese actie. Want je politieke bondgenoten afvallen, dat doe je niet bij de EVP.

De duistere kant van de EVP

De Europese Volkspartij (EVP) omvat naast de klassieke christendemocratische partijen van Europa ook enkele partijen die in Vlaanderen toch de wenkbrauwen doen fronsen. In april 1991 veroorzaakte de voorzitter van de Europese Volkspartij, Wilfried Martens, onrust in de rangen. Hij zocht openlijk toenadering tot de Europese Conservatieven. Daarin maakten de Britse Conservative Party en de Spaanse Partido Popular de wacht uit. Die laatste is de erfgenaam van de Alianza Popular, gesticht door Manuel Fraga Iribarne, oud-minister tijdens de dictatuur van Franco.

De erfgenamen van Franco

In 1999 steunde de leider van de PP en Spaans premier, José-Maria Aznar, openlijk de kandidatuur van Martens voor het lijsttrekkerschap van de Europese CVP-lijst. Men dacht er zelfs even aan om Martens op de Spaanse lijst te plaatsen om hem vooralsnog in het Europese Parlement te krijgen. De oud-premier kon zich niet verzoenen met het feit dat niet hij, maar Miet Smet de lijst voor de christendemocraten trok. Aznar was niet vergeten dat de Belg de PP had opgenomen. Vandaag staan weinigen nog stil bij de aanwezigheid van de PP, dat nog altijd het erfgoed van de vroegere dictatuur probeert te beschermen. José-Maria Aznar, ondertussen zelf oud-premier, was als jongeling lid van een falangistische (quasi fascistische) beweging die kritisch stond tegenover het beleid van ‘caudillo’ Franco. Vooral omdat de oude Franco te ‘Westers’ werd en te veel afweek van het falangistische ideaal. Regelmatig duiken er vandaag in de Spaanse media berichten op van lokale PP-mandatarissen die deelnemen aan franquistische manifestaties. Ook heeft de huidige regering van Mariano Rajoy (PP) de herbegrafenis van Franco uit het monumentale mausoleum stilgelegd. Meer zelfs, het vatte een restauratie van het graf aan. Het zou echter misplaatst zijn om over brede extreemrechtse tendensen in de PP te praten. De partij is heden weldegelijk een klassiek centrumrechtse vereniging. Met haar verzet tegen het homohuwelijk (net als het Franse UMP van Nicolas Sarkozy , ook lid van de EVP) en abortus is de partij de Iberische evenknie van de Poolse partij Recht en Rechtvaardigheid (PiS). Nadat de PP opnieuw aan de macht kwam in 2011 zette de partij de aanval in tegen de door socialisten ingevoerde abortuswet. Sinds begin 2014 is abortus opnieuw uitsluitend toegestaan na verkrachting of wanneer de vrouw haar gezondheid in gevaar is. Haar strijd tegen het homohuwelijk (ook ingevoerd door de socialisten van José Luis Zapatero) mislukte nadat het grondwettelijk hof van Spanje in 2012 duidelijk stelde dat het niet in strijd is met de grondwet.

De erfgenamen van Mussolini

Zeven jaar na de toenadering tussen de EVP en de EC, veroorzaakte Martens opnieuw ophef. 20 europarlementsleden van Forza Italia, de partij van Silvio Berlusconi, sloten zich aan. Hiermee tackelde de voormalige Belgische premier de pogingen van onder meer Berlusconi om een nieuwe centrumrechtse fractie te organiseren in het Europees Parlement. In 2009, ondertussen was de Forza Italia als 10 jaar officieel lid van de EVP, kwamen de neofascisten van Gianfranco Fini via de achterdeur binnen bij de EVP door een nieuwe politieke alliantie o.l.v. Berlusconi (Il Popolo della Liberta). Fini en de zijnen zijn de rechtstreekse erven van Benito Mussolini. Hoewel, de partij omschreef zichzelf als ‘postfascistisch’. Dat hield in dat ze niet antisemitisch was en de democratie aanvaardde (maar de ‘orde’ moest heersen en antisemitische uitspraken waren nooit helemaal weg bij Fini’s Alleanza Nazionale). Het was ook een uitgesproken rooms-katholieke partij en daardoor tegen homoseksualiteit en abortus. Vandaag bestaat de alliantie van Berlusconi en Fini niet meer. Maar de partijen van beide heren, Forza Italia en Futuro e Libertà per l’Italia zijn nog altijd lid van de EVP, hoewel de laatste geen verkozenen meer heeft. Nog een afscheuring van Il Popolo della Liberta, Fratelli d’Italia, is een kind van de neofascisten van Fini en was tot mei 2014 gewoon lid van de EVP. Ook deze partij heeft geen zitjes meer in het Europees Parlement. Een andere telg uit het versplinterde Berlusconi-project, de Nuovo Centrodestra, stuurt opnieuw afgevaardigden naar de assemblée van Europa, samen met de herezen Forza Italia.
Berlusconi zelf is vooral omstreden omwille van zijn strijd tegen de persvrijheid onder zijn premierschap, corruptieschandalen, seksschandalen en talloze misplaatste en aangebrande opmerkingen. Onder meer het goedpraten van het bewind van Mussolini.

De ‘Victator’

In het eerste decennium van deze eeuw realiseerde Martens een samenwerking met het Hongaarse Fidesz van Viktor Orban. Die partij groeide door de jaren heen uit tot de machtspartij van Hongarije. In 2010 behaalde de partij een volstrekte meerderheid (en een twee derde parlementaire meerderheid) in het land en buitte dat meteen uit door de pers en de centrale bank van het land aan banden te leggen. Orban jaagde honderden wetten door het parlement zonder enig debat, veranderde de grondwet en het legislatief stelsel in het voordeel van Fidesz en werd goede vrienden met Vladimir Poetin. In april 2014 won de partij opnieuw overtuigend door onder meer een anti-EU campagne te voeren. De EVP deed ondertussen of haar neus bloedde. Meer nog, Martens’ opvolger, Joseph Daul, juichte bij de overwinning van Fidesz, omdat ‘hij (Orban, nvda) altijd de waarheid heeft gesproken tegen de Hongaren en omdat hij moedige hervormingen doorvoerde (…) Ik ben ervan overtuigd dat de overwinning van Fidesz vandaag zich zal herhalen bij de Europese verkiezingen‘. Over de racistische en homofobe tendensen binnen Fidesz geen woord. Elk zitje telt immers in de strijd om de macht.

Lees ook:

De Europese volkspartij EVP – foute bedgenoten van het CDA

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.