DENK

Het heeft even geduurd, maar de DENK-fractie heeft dan ook eindelijk besloten dat hun loyaliteit niet in het Midden-Oosten maar in Nederland ligt. Het werd eens tijd, hè?

Ik stel me even de partijburelen van DENK voor. Een secretaresse van de partij is daar nu druk bezig allemaal woedende mensen te woord te staan die allemaal hun lidmaatschap van DENK willen opzeggen, of tenminste op hoge toon uitleg eisen van Tunahan Kuzu en zijn partij. De hele DENK-achterban heeft namelijk gedacht te stemmen op een partij die opkwam voor mensen die in Nederland wonen, maar eigenlijk helemaal niet van Nederland houden. Mensen die willen dat ons land ook een beetje Turkije of Marokko wordt, zeg maar.

En daar heb je ze dan: de kornuiten van DENK. Op een zonnig Binnenhof verschenen ze ter ere van Prinsjesdag allemaal met een oranje stropdas en een oranje pochet. Ze toonden ermee hun liefde voor Nederland en voor de koning: van het huis Oranje-Nassau, welteverstaan.

Menig DENK-stemmer zal wel even met de ogen geknipperd hebben: staan daar echt mijn politici, een beetje te heulen met de vijand? Waarom dragen ze oranje, en geen rood met een witte halve maan? Dat kan toch niet zomaar, een beetje pleiten tegen integratie en voor ‘acceptatie’, maar dan vervolgens wél zelf integreren en er in het oranje bijlopen?

Ik wil er geen misverstand over laten bestaan, hoor: ik juich het toe. Maar juist daarom wens ik Kuzu en de zijnen dan ook veel succes vanwege de woede in de achterban die ongetwijfeld nu op gang gaat komen.

 

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.