islamfobie

De terroristische aanslag in Christchurch vond niet plaats in een vacuüm en is een weerspiegeling van decennia van het andere en ontmenselijken van moslims.

Na de massamoord op islamitische aanbidders in een moskee in Christchurch door een islamofobe fascist, moeten we nu beginnen om islamofobie niet alleen als een wereldwijd fenomeen te beschouwen, maar als een fenomeen dat nauw verbonden is met het huidige tijdperk – een tijdperk dat wordt bepaald door bewegingen tegen egalitarisme en liberalisme. Een tijdperk waarin genocide en de door de staat geleide massamoord en vervolging van moslims is genormaliseerd.

In Brenton Tarrant, de fascistische moordenaar die verantwoordelijk is voor het bloedbad in Chirstchurch, zien we islamofobie, of anti-moslim onverdraagzaamheid, voor wat het is – een ideologie die nauw verbonden is met genocide en massamoord. 

Het begint met mensen die zeggen bezorgd te zijn over de ‘radicale islam’, maar dit zijn slechts codewoorden wanneer ze worden toegepast op moslimgemeenschappen in het algemeen – codewoorden die het feit verbergen of verdoezelen dat de bezorgdheid niet ligt bij het vermeende ‘radicalisme’ van de islam , maar met de aanwezigheid van moslims in het Westen.

Voor al het materiaal dat zal worden geschreven over de waargenomen motivaties van Tarrant, en veel Britse kranten hebben gekozen voor een bizar verhaal over een ‘gewone blanke man ging slecht’, hij was niets, zo niet op voorhand over zijn directe doelen. Hij noemt niet alleen moslims, maar alle niet-blanken ‘indringers’ die de zogenaamde inheemse bevolking dreigen te ‘vervangen’. Maar volgens de ideologie van islamofobie zijn moslims boven alle anderen de voorhoede van deze samenzwering of bewegen ze zich naar blanke mensen toe te eigenen.

In de schaduw van de ‘oorlog tegen het terrorisme’ en de opkomst van het moderne ‘islamitische terrorisme’ worden moslims voortdurend afgeschilderd als ‘niet integreren’ en ‘westerse waarden afwijzen’. Dit is niet alleen het discours van extreemrechtse onruststokers, maar is te vinden in de pagina’s van reguliere liberale kranten of in de toespraken van reguliere centristische politici. 

In feite vormen deze verhalen vaak de eerste lijn van westerse samenlevingen na gevallen van ‘islamitische terreur’ – ze beschouwen het probleem altijd als een gemeenschappelijk probleem dat moslims als de anderen plaatst , waar, impliciet of expliciet, hun ‘islamitisme’ is de schuld van de daad van radicalisering. 

Dit veroorzaakt de bekende absurde oproepen van niet-moslims voor een ‘hervorming binnen de islam’, of voor oproepen voor moslims om hun moslimidentiteit op de een of andere manier te verwateren of te hervormen volgens de onverdraagzame eisen van islamofoben. 

De pony mainstreamen

Nou, wat was het precies dat ‘geradicaliseerde’ Tarrant om mannen, vrouwen en kinderen genadeloos uit te roeien om de enige reden dat ze moslims waren? Het was zeker niet omdat zijn vader was overleden aan een terminale ziekte, zoals The Daily Mail zo bizar impliceerde in een van de krantenkoppen. Hoewel men terecht kan kijken naar de alomtegenwoordigheid van negatieve verhalen over moslims in de media als bronnen van radicalisering voor mensen als Tarrant, heeft dit een veel breder aspect. 

En het is het globale aspect van islamofobie in dit tijdperk.

Terwijl Tarrant tekeer ging tegen het ‘multiculturalisme’, prees de zelfverklaarde fascist ook de Volksrepubliek China als de staat die het meest overeenkomt met zijn principes en als een bron van navolging. Het is nauwelijks moeilijk te begrijpen waarom een ​​fascist de huidige Chinese staat zou verafgoden.

De vervolging van voornamelijk Oeigoerse moslims in de regio Xinjiang roept zowel een terugkeer naar het beleid van het 20ste-eeuwse fascisme op als de verdere achteruitgang van de toch al afbrokkelende egalitaire wereldorde. Het bewijst zeer acuut en wreed dat bezorgdheid over de ‘radicale islam’ slechts een dekmantel is voor de ware islamofobe vastberadenheid dat moslims eenvoudigweg niet gewenst zijn. 

Maar liefst 1 miljoen moslims worden vastgehouden in ‘heropvoedingskampen’ waar het hele project is bedoeld om de Oeigoeren van hun islamitische geloof te bevrijden, terwijl er ook door China stappen zijn ondernomen om de voortplanting van moslims te remmen.

Daarnaast is China een fervent en vocaal verdediger van het regime in Birma geweest, omdat het genocide pleegt tegen Rohingya-moslims.

Wat deze met elkaar verbindt, is in elk geval de ideologie van de islam en moslims wordt afgeschilderd als een buitenaardse en destructieve kracht die een zogenaamd ‘geciviliseerde’ status-quo probeert te vernietigen. 

Zelfs in moslimlanden kan de ideologie van islamofobie worden aangesproken door tirannen die goedkeuring vragen aan westerse leiders die de moslimimmigratie willen beperken – we hebben gezien dat dit het meest effectief werd gebruikt door Bashar al-Assad en Abdel Fattah el-Sisi , evenals de tirannen van de VAE en Saoedi-Arabië.  

Dit is precies wat wordt bedoeld met de globalisering en normalisatie van islamofobie. De Arabische lente zag de potentiële sociale, culturele en politieke emancipatie van enorme groepen moslims – de contrarevolutie, doordrenkt van het idee dat moslims niet geschikt zijn voor democratie of vrijheid en geregeerd moeten worden door tiran, heeft niet alleen het mondiale autoritarisme versterkt , maar het rechtvaardigt al lang bestaande westerse oriëntalistische en racistische ideeën over ‘de moslimwereld’ en de vermeende inherente wreedheid van de islam, gecompliceerd door de opkomst van Daesh.

Wat we sinds 9/11 hebben zien opkomen, is een los, maar snel samenvloeiend netwerk van islamofobe bewegingen, samen met een meer algemene opkomst van etnnonationalisme, autoritarisme en anti-egalitarisme op het wereldtoneel.

Of het nu zijn verering is van Venetiaanse commandanten van de Middeleeuwen die Ottomaanse moslimlegers versloeg of Servische krijgsheren die zich schuldig maakten aan de genocide van moslims in de jaren negentig, Tarrant is doordrenkt van de wereldwijde mythos van islamofobie. 

De conclusie is dat blanke niet-moslims moslims met geweld moeten vernietigen, anders worden ze zelf toegeëigend of ‘vervangen’.

Dit is de wereldorde waar Tarrant naar hunkert en hoewel het hyperbolisch zou zijn om te zeggen dat dit om de hoek ligt, blijft het een feit dat moslims over de hele wereld te maken krijgen met toenemende omstandigheden van genocide, zuivering en vervolging. Meer in het algemeen worden minderheden bedreigd door etnonationalistische populisten en autoritairen, van Bolsonaro tot Trump.

Een wereldwijde golf 

In heel Europa zijn we getuige geweest van de opkomst van extreemrechtse bewegingen die de nadruk leggen op islamofobie – in Polen, Hongarije, Italië en Oostenrijk hebben ze de staatsmacht verworven, terwijl ze een grote verkiezingsvertegenwoordiging hebben in Duitsland, Frankrijk en Spanje. 

In het VK overheerst momenteel de Brexit, wiens triomf werd ingegeven door angst voor immigratie in het algemeen en de islamofobe leugens van de Turkse toetreding tot de EU en het VK dat wordt overspoeld door Syrische moslimvluchtelingen. 

Hoewel electoraal islamofoob extreemrechts het bloedbad misschien zwak aanklaagt, is de realiteit dat het niet alleen dient, maar feitelijk een gevolg is van hun agenda om onenigheid onder de blanke meerderheid tegen moslims en immigranten te zaaien. 

Dit is het tijdperk waarin Brenton Tarrant is geboren – het tijdperk van genocide in Bosnië, Syrië, Birma en de massamoord op vluchtelingen in de Middellandse Zee, gevoed door de opkomende islamofobe extreemrechts in Europa. Het tijdperk waarin een Amerikaanse president een ‘moslimverbod’ kan invoeren en ermee weg kan komen.

We hebben 60.000 fascisten zien marcheren door de straten van Warschau die opriepen tot een ‘islamitische holocaust’, terwijl een paar nachten geleden moskeeën in Birmingham werden aangevallen door racisten met voorhamers. 

Na het bloedbad waarschuwde Jacinda Ardern terecht dat de strijd tegen racisme een wereldwijde strijd is die geen nationale grenzen mag kennen, maar gezien de manier waarop degenen die beweren egalitarisme, mensenrechten en liberale democratie te steunen, hebben getracht het fascisme te sussen en te negeren, men kan alleen maar concluderen dat haar waarschuwing aan dovemansoren gericht zal zijn.  

Of het nu gaat om luchtaanvallen, gifgas of kogels, of in concentratiekampen, belegerde steden of moskeeën, moslimbloed is nooit goedkoper geweest. Wie weet tot welke nieuwe verschrikkingen het zal leiden?

Reacties

Reacties

One thought on “De wereldwijde banden die islamofobie binden”
  1. Islamofobie is een gevolg van de verbreiding van het salafisme/ wahabisme. Daarnaast is er het anti-migranten standpunt, veroorzaakt door het neoloberale EU beleid van geforceerde en gefaciliteerde migratie (en door de oorlogen van regime change). Dat dit weinig met de islam te maken heeft blijkt uit de soortgelijke xenofobie in de VS, die tegen de RK latino’s is gericht. Deze takfiri -nazi’s die zich moslim of sunni noemen brengen een heel geloof in diskrediet. Deze kanker heeft zich binnengedrongen bij de Uygurs, en bij de ‘gematigde terroristen’ die aan de zijde van de VS en Erdogan tegen de Syrische staat vechten.

    Het is dan ook vreemd dat dit artikel een gematigd moslim als Assad als de kwaaie dictator schetst, terwijl de salafistische koppensnellers die yazidi, christenen en gematigde, meer seculiere moslims martelen en onthoofden als slachtoffer worden geschetst.

    Een andere oorzaak van de islamofobie is gepropageerd door geradicaliseerde zionisten zoals Geller en Wilders. Veel neocons zien ook graag een moslim vijandbeeld, alhoewel China tegenwoordig meer en meer die rol van Iran en Rusland lijkt over te nemen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.