DELEN
assange
Julian Assange tijdens zijn gloriedagen 2009, vlak voordat de Zweedse valkuil weer toesloeg. Foto: Flickr / New Media Days / Peter Erichsen.

De oprichter van Wikileaks, Julian Assange, werd in Londen gearresteerd in de ambassade van Ecuador – op zich is alleen dat al een twijfelachtige actie. Maar nu wordt aangekondigd dat er – naast het Britse aanhoudingsbevel – een Amerikaans uitleveringsverzoek bestaat. De EU zwijgt in alle talen. Waarom wil de Trump-regering zich zóveel toestanden op de hals halen, terwijl er (blijkt uit de documenten) sprake is van een relatief klein vergrijp? Of zit er méér achter?

Zes jaar lang zat Julian Assange opgesloten in de ambassade van Ecuador in Londen, en in die zes jaar heeft de Europese Unie daar met geen woord over gesproken. Het Verenigd Koninkrijk heeft daar al die tijd de verantwoordelijkheid gedragen, en May’s bezoek aan Brussel was bij uitstrek DE gelegenheid deze zaak aan de orde te brengen. Maar waar het gaat om politieke gevangenen binnen de Europese Unie, of ze nu in Londen zitten of in Barcelona, daarover hoor je de politieke lafaards in Brussel en Straatsburg niet.

Gisteren hebben we een artikel geschreven (link hier) over de aanklacht tegen Julian Assange, waarbij wij opmerkten dat die aanklacht was gericht op CAFA- en samenzweringsargumenten, in plaats van (wat veel mensen verwachtten) vervolging middels de spionage-wetgeving.

De beschuldiging van de CFAA (om te proberen een versleuteld CIA-wachtwoord te hacken en dat Assange aan Chelsea Manning opdracht gaf om dat te doen) werpt enkele echte juridische vragen op. Zoals we echter opmerkten waren er nog steeds een aantal belangrijke persvrijheidsoverwegingen in verband met de zaak (en we gaan ervan uit dat die bezorgdheid zal toenemen naarmate de onvermijdelijke “nieuwe” aanklacht zal worden vrijgegeven).

Eén van de vele zorgen is dat uit de oorspronkelijke aanklacht blijkt dat het Amerikaanse ministerie van Justitie in feite volkomen normale, redelijke en wettelijke stappen presenteert die veel journalisten nemen om bronnen te raadplegen en te beschermen, en dat de VS die nu als bewijs van de “samenzwering” opvoeren.

We citeren uit de aanklacht:

Het maakte deel uit van de samenzwering dat Assange en Manning de online chat-service “Jabber” gebruikten om samen te werken bij het verkrijgen en de verspreiding van de geclassificeerde gegevens en om de overeenkomst te sluiten om het wachtwoord te kraken dat was opgeslagen op de computers van het Amerikaanse ministerie van Defensie die verbonden waren met het Secret Internet Protocol Network.

Het maakte deel uit van de samenzwering dat Assange en Manning maatregelen namen om Manning te verbergen als de bron van de openbaarmaking van geclassificeerde gegevens aan WikiLeaks, inclusief het verwijderen van gebruikersnamen van de openbaar gemaakte informatie en het verwijderen van chatlogboeken tussen Assange en Manning.

Het maakte deel uit van de samenzwering dat Assange Manning aanmoedigde om informatie en gegevens van afdelingen en agentschappen van de Verenigde Staten te verstrekken.

Het maakte deel uit van de samenzwering dat Assange en Manning een speciale map op een cloud drop-box van WikiLeaks gebruikten om geclassificeerde gegevens te verzenden die informatie bevatten met betrekking tot de nationale verdediging van de Verenigde Staten.

Nogmaals, de CAFAbeweert  dat een mislukte poging om een wachtwoord daadwerkelijk te kraken, problematisch zou kunnen zijn voor Assange (zelfs als de maximale straf voor dergelijke dingen minder is dan de tijd die Assange al heeft opgesloten gezeten in de Ecuadoraanse ambassade in Londen). Dat gaat evenwel verder dan de standaard journalistieke praktijken. Maar eigenlijk zijn alle andere zaken die hierboven zijn beschreven als bewijs van de “samenzwering” in werkelijkheid zeer standaard journalistieke praktijken rond het onderhouden en beschermen van bronnen.

Veel persvrijheidsorganisaties hebben hun bezorgdheid geuit. De “Freedom of the Press Foundation” heeft de volgende verklaring afgelegd:

Jarenlang overwoog de regering-Obama de uitgever van WikiLeaks, Julian Assange, aan te klagen, voordat de Obama-regering terecht concludeerde dat zij dit niet kon doen zonder inbreuk te maken op de persvrijheid. Nu, bijna negen jaar later, heeft de Trump-administratie dezelfde informatie gebruikt om een ​​dunne en pretextuele aanklacht te maken, met een “samenzwering” om de Computer Fraud and Abuse Act te schenden, volledig gebaseerd op vermeende gesprekken tussen een journalist en een bron.

Hoewel de Trump-regering tot nu toe niet heeft geprobeerd de publicatie illegaal te verklaren, zou een kernonderdeel van dit argument veel gemeenschappelijke journalisten-broninteracties, waar verslaggevers voortdurend op vertrouwen, criminaliseren. Het aanvragen van meer documenten van een bron, het gebruik van een versleutelde chatboodschap of het anoniem houden van de identiteit van een bron zijn geen misdaden; ze zijn van vitaal belang voor het journalistieke proces. Of je Assange nu leuk vindt of niet, de beschuldiging tegen hem is een serieuze bedreiging voor de persvrijheid en er moet krachtig worden geprotesteerd door iedereen die geeft om het Eerste Amendement.

Het “Committee to Protect Journalists” is op een soortgelijke manier bezorgd over dezelfde zaken:

De mogelijke implicaties voor de persvrijheid van deze aantijging van samenzwering tussen uitgever en bron zijn zeer verontrustend (zei Robert Mahoney, adjunct-directeur van het Comité voor de bescherming van journalisten). Met deze vervolging van Julian Assange kan de Amerikaanse regering brede juridische argumenten uiteenzetten over journalisten die informatie zoeken of interactie hebben met bronnen die huiveringwekkende gevolgen kunnen hebben voor onderzoeksrapporten en de publicatie van informatie van openbaar belang.

Ook de “Electronic Frontier Foundation” uit zich over deze zaak:

Hoewel de aanklacht tegen Julian Assange gericht is op een vermeende poging om een ​​wachtwoord te kraken – een poging die blijkbaar niet succesvol was – is het nog steeds, in de kern, een aanval op de publicatie van gelekt materiaal en de meest recente actie in bijna tien jaar, van pogingen om een ​​klokkenluider en de uitgever van gelekt materiaal te straffen.


Verschillende delen van de aanklacht beschrijven zeer algemeen journalistiek gedrag, zoals het gebruik van opslag in de cloud of bewust ontvangen van vertrouwelijke informatie, of het opstellen van identificerende informatie over een bron. Andere delenvan de aanklacht maken gemeenschappelijke gratis softwaretools zoals Linux en Jabber verdacht.


En hoewel we opgelucht zijn dat de Amerikaanse regering er vandaag niet voor gekozen heeft om openbaarmaking van informatie tegen te gaann, als Assange inderdaad wordt uitgeleverd kan de regering vervangende aanklachten afgeven.
Dat zou niet mogen gebeuren. Lekken vormen een vitaal onderdeel van de vrije stroom van informatie die essentieel is voor onze democratie. Verslag doen van gelekt materiaal, inclusief meldingen doen over geheime informatie, is een essentiële rol van de Amerikaanse journalistiek.

Het Amerikaanse ministerie van Justitie had dus inderdaad verder kunnen gaan en deed het niet. Maar het feit dat het zóveel tijd voor deze zaak heeft uitgetrokken, en het beste dat het kon bedenken om Assange aan te vallen was een vermeende poging om een wachtwoord te hacken, is behoorlijk zwak.

De poging om zelfs dat op te pompen tot een “samenzwering” door het beschrijven van veel voorkomende journalistieke praktijken is een echte zorg, net zoals alles wat het ministerie de komende tijd besluit om op de stapel met toekomstige beschuldigingen te gooien.

Het argument dat wordt aangevoerd, is niet dat de pers illegale handelingen aanmoedigt – het is dat juridische acties die vaak door de pers worden uitgevoerd, worden behandeld als bewijs van een samenzwering om een illegale daad te plegen.

De grootste zorg is ons inziens dat als het argument van de regering op dit gebied wordt geaccepteerd door rechtbanken, de beschermingsmaatregelen die verslaggevers nemen om hun bronnen te onderhouden en beschermen allemaal als illegale handelingen worden beschouwd, als de verslaggevers ooit voor een rechtbank worden gesleept.

Zo’n precedent zou een huiveringwekkend effect hebben op allerlei vormen van journalistiek, maar vooral op dàt soort dat berichten over wangedrag door een overheid publiceert.

En wat betreft een rechtszaak in de Verenigde Staten…. hoe eerlijk zou dat gaan verlopen?  Het is naar onze mening geen toeval dat Assange zal worden berecht in Alexandria in het oostelijk district van Virginia. Een plek met een groot percentage gepensioneerde militairen en waar mensen in het militair-industriële complex werken: ideaal om een jury uit samen te stellen. Een plek waar ook Chelsea Manning vastgehouden wordt….

Een veroordelingspercentage van ongeveer 95%, en voor mensen die gebrandmerkt zijn als “vijanden van de Staat” misschien veel hoger.

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Become a Patron!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.