trump

De Trump kater

Mijn stelling hier, de afgelopen vier jaar, was dat zelfs velen die Trump aan het presidentschap hielpen, niet wisten waar ze aan begonnen.

Ze werden niet gemotiveerd door hun bewondering voor de briljante ideeën van Trump, en velen pasten qua moraliteit en zedelijkheid totaal niet bij de niet bijster moralistische, of om zijn zedelijke gedrag bekend staande kandidaat. Sterker nog, de spanning tussen de ‘vastgoedmagnaat’ die zijn fortuin maakte in ‘Atlantic City’, na Las Vegas één van de meest immorele steden in de Verenigde Staten, was voor veel critici een waar enigma.

Je zag het terug in de campagne van Hillary, die dacht eenvoudig te kunnen scoren door de ‘verloedering’, die Trump als een geuzennaam eerder consequent benadrukte, al vér voor zijn gooi naar het presidentschap, eenvoudig te gelde te kunnen maken. Geheime ‘Tapes’ van Trump die in een bus ‘Grab them in the Pussy’ had geroepen, lichtekooien die het bed met hem hadden gedeeld, en ‘sappige’ details vertelden over de eigenaardige vorm en afmeting van Trump’s geslachtsdeel. En tot slot uiteraard ook de door (voormalig) ‘MI-6’ agent Christopher Steele en zijn ‘bronnen’ verzonnen excessen in een Russisch hotel, waar hij zich zou hebben ingelaten met anonieme lichtekooien in een ‘plassex-orgie’. Maar het maakte op de kiezers geen enkele indruk. Alleen zijn immorele tegenstanders beten zich er in vast.

Uiteraard zal een deel van de kiezers die in 2016, en nóg massaler in 2020 opnieuw, vóór Trump stemden, gehoorzaam zijn geweest aan de ‘partijlijn’. Eens een ‘Republikein, altijd een Republikein’, en met een knijper op hun neus, peterselie in de oren, en een blinddoek voor op Trump hebben gestemd. Anderen zagen aan de ‘Democratische’ kant, en bij zijn ‘Republikeinse‘ tegenstanders, een nog véél grotere verdorvenheid, waar het wemelde van de verhalen over leidende ‘Democratische’ politici die ‘het’ deden met jong grut, van ‘I did not have sex with that woman’ Bill Clinton, die tevens af en aan vloog naar het pedoparadijs van Jeffrey Epstein, met diens ‘Lolita Express’, via tal van leidende politici in die hoek die zich overgaven aan vergelijkbare excessen, tot en met de minder heldere ‘Complot Theorieën’ rondom een pizzabakker.

Hoewel Trump, net als Hillary, volop gratuite leuzen en standpunten verkondigde, waarvan je op je klompen kon aanvoelen dat er niets van terecht zou komen als het puntje bij het paaltje kwam, was er één ‘meme’ dat uiteindelijk het verschil maakte. En dat was het beeld van het ‘Moeras’, de ‘Elite’, de ‘Warparty’, de ‘Deep State’. Geen nauw omschreven entiteit, maar veel Amerikanen waren klaar met het ‘gebemoei’, en de perfide verplichtingen jegens andere landen, zoals het hen werd verkocht. Al dat ‘gebemoei’ kostte hen een arm en een been, en wat kregen ze ervoor terug? Stank voor dank!

In die vorm was het een oud refrein, van wat in de Verenigde Staten zelf wordt aangeduid als ‘isolationisme’, wat in die vorm aansluit bij de wens van China en Rusland, met name, om terug te keren naar een ‘multipolaire wereld, zonder afscheid te nemen van een ‘geglobaliseerde economie’. Het waren de (Atlantisch georiënteerde) Europeanen die het daar moeilijk mee hadden, met het Verenigde Koninkrijk voorop, dat hun Amerikaanse ‘vrienden’ nodig had, en ‘post-Brexit’ meer dan ooit nodig heeft, om continentaal Europa te bewerken. Het ‘Latijnse’ deel van Europa zag echter mogelijkheden, aangevuld met landen als Hongarije, in het ‘duistere hart’ van Europa dat blij was met de bevrijding na decennia geknecht te zijn in het ‘Warschau-Pact’, maar met heimwee naar de grandeur van de ‘Hongaars-Oostenrijkse Dubbelmonarchie’ omkeek, waar een eind aan kwam door een curieuze oorlog waar ze ingerommeld werden door een moord op aartshertog van Oostenrijk-Este, Frans Ferdinand. Met de genadeslag toen ‘snorremans’ in de jaren dertig het heft in handen kreeg in het revanchistische, en fel anti-communistische Duitsland, met als fatale droom de verovering van de Sovjet-Unie, waar ‘de Joden’ een communistisch bewind uit de grond hadden gestampt. ‘Snorremans’ werd in dat streven gesteund door de Britten, maar het liep anders.

We mogen dankbaar zijn dat de Amerikanen die oorlog ingerommeld werden door Franklin Delano Roosevelt, en dat hij tegen het eind van die oorlog zo verstandig was om de wens van Churchill, om het werk van ‘snorremans’ af te maken, en de Sovjet-Unie alsnog onder de voet te lopen, naast zich neer te leggen. Waar Amerikanen de Europeanen wantrouwen als een stel manipulatieve imperialisten die anderen de kolen uit het vuur laten halen, hebben ze zeker een punt, zoals recente ontwikkelingen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika nog onderstrepen. Al is de grootste, en meest invloedrijke manipulator, met grote afstand, de staat Israel. Niet ‘de Joden’, maar die staatkundige entiteit aan de Middellandse Zee waar al veel over te doen is geweest, en die nu haar oog heeft laten vallen op Iran.

De kiezers die aan Trump de voorkeur gaven, deden dat om de meest uiteenlopende redenen, maar zeker ook omdat ze genoeg hadden van die oorlogen-in-dienst-van-anderen, zoals zij het zagen. De ‘Warparty’ in de Verenigde Staten denkt daar nadrukkelijk anders over, en dat alleen al was genoeg om hen te mobiliseren tegen Trump. Trump was echter ‘getrouwd’ met Israël, en dat hij Iran slaafs aanmerkte als ‘erfvijand’ vergaven veel van zijn kiezers hem, zoals een verslaafde roker: ‘Nou, nog ééntje dan!’ Venezuela en Bolivia golden niet als imperialistisch conflict, want in die isolationistische doctrine is héél Amerika gewoon Amerikaans. Van Alaska tot Vuurland, en met inbegrip van Cuba en de Caraïbische eilanden.

In de praktijk werd Trump op het geopolitieke niveau ingekapseld. Waar aan de ‘Atlantische’ kant in Europa werd gevreesd dat hij zijn oor zou laten hangen naar DIT beslist niet onsympathieke geluid uit het pré-Trump tijdperk, kwam daar weinig van terecht. Ik zeg dat ook omdat Europa het gevaar loopt in haar eigen dolk te vallen, waar ze met man en macht geprobeerd hebben ‘Washington’ bij de les te houden. Het Europa van von der Leyen heeft potentie, maar moet nog wel wat ‘Atlantische’ vlekjes wegwerken.

De originele Trump-aanhang zit deels met een geweldige kater, en deels ‘hergroeperen’ ze zich in de aanval op ‘Wallstreet’, waarbij ze, hoe ironisch, velen aan de linker kant van de ‘Democraten’ als bondgenoten treffen. Die twee groepen vertrouwen elkaar niet, maar in de kern hebben ze vergelijkbare doelen, al is hun gedroomde vervolg ‘op papier’ anders. In de aanhang van Trump hoopt men nostalgisch op een herstel van een ‘orde en regelmaat’ die voorheen stond voor welvaart, terwijl de linker vleugel van de ‘Democraten’ ook geen vrienden zijn van de ‘Warparty’ en ‘Wallstreet’, maar hun zinnen hebben gezet op een stevige upgrade van het ‘gebemoei’. Daar lijkt een onoverbrugbare kloof tussen te zitten, en ‘Washington’ (‘Elite’, Warparty’, ‘Deep State’) investeert maximaal om dat gevoel aan te moedigen en uit te vergroten, omdat ze anders reddeloos verloren zijn.

Als ik dan teruggrijp op moraliteit en zedelijkheid, is het eigenlijk verbazingwekkend dat die groepen elkaar ‘op straat’ en in de media naar het leven staan. Mij komt het voor dat ze vergeten zijn naar elkaar te luisteren, en uitgekomen zijn bij representanten die weinig of niets met hen, en hun leven te maken hebben. De ‘Religious Right’ en Trump? Wat is dat voor een vreemde combi? ‘Antifa’, ‘BLM’, ’StopWallStreet’ en Joe Biden/Hillary? Hoe absurd wil je het hebben?

De oplettende lezer zal hierin de echo herkennen van mijn eigen ‘Europese’ geluid, waar ik zeker geen fan ben van het ‘gebemoei’ in Europa, en fel gekant ben tegen het imperialisme van de ‘Atlantische Broederbond’, maar tevens een fel vóórstander ben van ‘Europa’ als een speler in de multipolaire wereld die ons moet redden van de ‘Corporatistische Hel’ die dreigt als gewone mensen zich het hoofd op hol laten brengen door die ‘Atlantische Intriganten’. Als een zelfstandig, zelfbewust, en zelfvoorzienend ‘Europa’ kunnen we de Amerikanen helpen om af te kicken van hun verslaving aan wapengeweld, als een verlengstuk van onze imperialistische ambities. ‘Laat honderd bloemen bloeien!. En hou vol! Hou die enge ‘weduwe van Mao’, of ‘Big Tech’ met hun ‘Culturele Revolutie’ en ‘Orwellian Doublespeak’ buiten de deur.

Ga eens praten over wat je met elkaar deelt, inplaats van wat je verdeelt.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.