rutte

De driedaagse top van de Europese staatshoofden en regeringsleiders van de Europese Unie (EU) in Brussel vond plaats tegen de achtergrond van een nieuwe verspreiding van de corona-pandemie over het hele continent. De terugkeer naar werk en scholen, geïnitieerd door regeringen en vakbonden sinds de sluiting in mei eindigde, creëert een nieuwe besmettingsgolf die de gezondheidsstelsels dreigt te overbelasten. Een artikel met achtergronden en informatie.

De NRC meldde vanmiddag het volgende:

De opstelling van de ‘zuinige vier’, waaronder Nederland, leidt op de EU-top in Brussel tot veel discussie. Inmiddels maakt men zich op voor een lange nacht onderhandelen.
De stapjes zijn klein, maar de vooruitgang is nog voldoende om door te gaan. Halverwege de derde dag onderhandelen over de Europese meerjarenbegroting en een herstelfonds nemen de irritaties tussen regeringsleiders toe, maar is er nog altijd de wil om een akkoord te bereiken. De kans slinkt dat dat op zondag lukt, en in Brussel gaat men inmiddels al uit van een lange nacht onderhandelen.


De NOS meldde aan het begin van de avond:

De vermoeidheid en irritaties onder de leiders bij de Eurotop neemt toe. De Hongaarse premier Orbán vraagt zich hardop af waarom de Nederlandse premier Rutte hem haat. De Finnen gaan nu voorop in de strijd tegen subsidies die uit het nog op te richten herstelfonds moeten worden uitgekeerd. Finland en Zweden willen dat landen vooral geld kunnen lenen, dat moet worden terugbetaald.
Nederland is bereid om subsidies te geven als er maar in ruil daarvoor hervormingen in landen als Italië en Spanje worden doorgevoerd. Hervormingen die in beton gegoten moeten zijn, omdat de ervaringen uit het verleden niet al te goed zijn met beloftes die werden gedaan om te hervormen. Nederland wil daarom de hulp aan een land kunnen blokkeren, wat in Brussel de noodremprocedure wordt genoemd.

Maar na drie dagen onderhandelen is langzamerhand het punt bereikt waarop de leiders niet meer terug kunnen. Geen akkoord zou een blamage betekenen voor niet alleen de Europese Unie, maar vooral voor de Duitse bondskanselier Merkel en de Franse president Macron. Ze hebben de afgelopen maanden alles in de strijd gegooid om de 27 landen op één lijn te brengen. Het zou betekenen dat de macht van de as Parijs-Berlijn, die in het verleden altijd voor oplossingen zorgde, afgenomen is.

De Corona-pandemie

In Spanje – waar het aantal nieuw besmette mensen op 16 juli met 1.361 gevallen voor het eerst sinds mei op meer dan 1.000 lag – vroeg de gemeenteraad in Barcelona gisteren de inwoners van de vijf miljoen grootstedelijke regio om in hun appartementen te blijven. De regio met de meeste nieuwe gevallen (647) is Catalonië. Woordvoerster van de regionale regering, Meritxell Budó, zei dat dit “de laatste kans was om maatregelen te vermijden die de hele bevolking beperken”.

Er waren donderdag 583 nieuwe infecties in Duitsland en 157 in Oostenrijk – het hoogste aantal sinds 10 april. In België stegen de corona-infecties met 32% tot gemiddeld 115 per dag. Zowel in Duitsland als in België is de reproductiesnelheid van het virus hoger dan 1, wat aangeeft dat het aantal nieuwe gevallen opnieuw exponentieel toeneemt. “Gezien deze gegevens”, zegt de Belgische viroloog Marc Van Ranst, “moeten we zeggen dat we het begin van een tweede golf zien.”

In Frankrijk, waar er 184 actieve clusters zijn, is het reproductietempo gestegen tot 2,62 in Bretagne, 1,5 in het Loiredal en 1,55 aan de Rivièra. Het is meer dan 1 in een aantal regio’s, waaronder de regio Parijs. Omdat in ons land het outbreakmanagementteam kennelijk grotendeels met vakantie is, zijn de verstrekte gegevens – zoals gebruikelijk – minimaal. Het schijnt dat we nog net onder het reproductiegetal 1 zitten, officieel dan hè.

En opnieuw is gebleken dat de EU niet in staat is om gezamenlijk en gecoördineerd op het groeiende gevaar te reageren. Nogmaals, elk land doet wat het wil. En nogmaals, hulpeloze oproepen komen van een Europese Commissie die haar eigen mislukking niet eens heeft doorstaan. En dat ongekozen samenraapseltje zwaait de scepter over de hele EU….. wat een armoe.


Het geld

Desalniettemin lag de focus van de eerste fysieke EU-top sinds het uitbreken van de corona-pandemie niet op het stoppen van de nieuwe infectiegolf. In plaats daarvan maakten de verzamelde staatshoofden en regeringsleiders ruzie over hoe miljarden euro’s in reddingspakketten voor banken en grote bedrijven kunnen worden gestopt, terwijl ze tegelijkertijd bezuinigingsmaatregelen en massale ontslagen organiseerden die miljoenen banen in heel Europa zouden vernietigen. De Europese heersende elite voert geen oorlog tegen het coronavirus, maar tegen de bevolking van de EU!

Terwijl de Europese Centrale Bank (ECB) 1,25 biljoen euro drukte voor Europese banken, bereidde de EU een door Berlijn en Parijs voorgesteld reddingsplan van in eerste instantie 750 miljard euro voor. De EU-landen hebben al tientallen miljarden toegekend aan grote bedrijven zoals Siemens, Airbus, Renault en verschillende nationale luchtvaartmaatschappijen – waaronder “onze” KLM. Met de hulp van de vakbonden organiseren dezelfde bedrijven uitgebreide herstructureringsmaatregelen en massale ontslagen. De schade die die biljoenen aanrichten zijn het probleem voor de komende generaties, als de huidige politici allang weer van het toneel zijn verdwenen.

In de mainstream media werd veel aandacht geschonken aan de “Vrekkige Vier” (waarbij zich overigens ook Finland had aangesloten). Deze kleine landen stelden steeds weer nieuwe eisen. Zelfs kanselier Merkel speelde een kleine bijrol in het machtsspel – of is er een stilzwijgende overeenkomst dat zij in werkelijkheid achter de dwarsligger staat?

Het was de bedoeling van Brussel dat alles om Angela Merkel zou moeten draaien. De Duitse bondskanselier, die sinds 1 juli het EU-voorzitterschap leidt, wilde optreden als tussenpersoon op de financiële top in Brussel, die tevoren al historisch was genoemd. Met de geconcentreerde ervaring van 14 jaar als kanselier werd van Merkel verwacht dat zij snel overeenstemming zou bereiken over het controversiële financiële pakket van bijna 2 biljoen euro en een uitweg zou vinden uit de corona-crisis.

Maar het pakte anders uit, totaal anders. Aan het begin van de eerste dag van de Brusselse topbijeenkomst sinds de start van de corona-pandemie op vrijdagochtend was Merkel allesbehalve zeker van haar overwinning. “Ik verwacht zeer moeilijke onderhandelingen”, zei ze. De verschillen waren nog steeds erg groot. “We moeten hard werken”, zei de kanselier. Maar daarna hoorde en zag je weinig van de zelfbenoemde “eerlijke makelaar”. Een hoofdrol was wel weggelegd voor Mark Rutte, die één van Merkel’s naaste EU-partners is sinds het Verenigd Koninkrijk wijselijk (en precies op tijd) de stekker uit de EU-jukebox trok. Rutte en zijn vrienden van de “Vrekkige Vier” (Nederland,  Oostenrijk, Denemarken, Zweden en inmiddels ook Finland) speelden tegenover de Belgische gastheer Charles Michel en de Duitse bondskanselier kennelijk een keihard powerplay.
ç
Het getuigt van enorme politieke en menselijke armoede van wat er weer gebeurt aan het hof van de Europese regeringsleiders in Brussel. Het is niet langer een idee van een toekomstig Europa dat zichzelf wil laten gelden met zijn deugden en waarden. Onderhandelen is de inhoud van de eindeloze gesprekken onder veel ogen, onderhandelen over geld om de eigen belangen te dienen. De Europese Unie is in werkelijkheid de portemonnee die u tevoorschijn moet halen om hùn dromen te verwezenlijken. Een Europees idee, geboren op de vele slagvelden in Europa, in Frankrijk, Duitsland, België, Nederland, Polen, Rusland, om oorlogen te vervangen door vrede, vreedzaam en vriendelijk met elkaar te leven en niet om ons hoofd non-stop te breken het Vierde Rijk, zo’n idee staat niet op de agenda van EU 2020.
Bijna geen enkele politicus denkt aan de belangen van de burgers, iedereen kijkt naar het geld dat ze mee naar huis willen nemen om daar te laten zien hoe belangrijk Europa is en hoe goed zij het hebben gedaan.

De Duitse mainstream media zeggen al dat bondskanselier Merkel de Europese Unie zal redden – wensdenken natuurlijk omdat het gaat over het Duitse voorzitterschap. Maar uit wat wij aan informatie binnen krijgen blijkt Merkel óók korting te krijgen op de prijs van de “redding” – en dat is – gezien wat de mainstream media steeds weer beweerden, namelijk dat Duitsland juist op de lijn van Italië en Frankrijk zat – opmerkelijk. De voorzitter van de Raad, Michel, heeft voorgesteld de premieverlaging de komende zeven jaar maar liefst 3,671 miljard euro te laten bedragen. Daar is geen geldige reden meer voor; de historische Britse korting is immers van het toneel verdwenen.
Ons land zou op de tweede plaats staan met 1,576 miljard euro. Zweden, Oostenrijk en Denemarken kunnen uitkijken naar een verhoging van hun kortingen. Ze groeien naar resp. 823, 287 en 222 miljoen euro. Dat zijn logischerwijs de grootste netto-bijdragers, zou je kunnen zeggen, maar zo eenvoudig is het niet: Italië en Frankrijk zijn ook netto-bijdragers in de EU. Parijs en Rome moeten dus ook wat in de buidel tasten om de kortingen te financieren (maar dat kan er wel van af, bij de te ontvangen subsidies). En dan te bedenken dat het corona-crisis de zuidelijke landen veel harder heeft geraakt dan de “vrekkige” landen en Duitsland.
O ja, nog een klein probleempje: Merkel eist dat de terugbetaling van EU-schulden voor de wederopbouw in de komende begrotingsperiode begint, waarschijnlijk in 2026.

De Europese gedachte

Ze hebben onderhandeld over het geld om aan nationale verlangens te voldoen – want vaak zijn er verkiezingen in aantocht waar rekening mee gehouden moet worden. Ondertussen kijkt Brussel de andere kant op waar mensenrechten worden geschonden, en men met lede ogen kan toezien hoe de Hongaarse premier Orban de onderhandelingspartners onder druk zet om alles te boycotten als niet aan de belangen van zijn land wordt gedacht. Hongarije en Polen, het zijn voor Brussel de molenstenen om hun nek die zij zelf hebben uitgezocht – maar desondanks leren zij niets uit het verleden nu men bezig is Oekraïne op te nemen.


De kracht van de wet, niet het recht van de sterkste, behoort de stelregel tezijn voor een Europese Unie dat zich zou moeten concentreren op de omstandigheden van minderheden in haar rechtsgebied. Immers: daar zijn de waarden niet altijd en overal zoals we zouden willen. Denk bijvoorbeeld aan de arbeiders uit Polen, Bulgarije en Roemenië die in ons land werken, slecht betaald en ellendig gehuisvest in krotten of veelal bij elkaar in een flatje gedrukt en die daarna nog steeds door werkgevers of uitzendbureau’s worden uitgeperst. Autochtone burgers die een zelfstandig bestaan, een eigen huisje, wel op hun buik kunnen schrijven. Ja, schaamt dan geen enkele politicus zich hiervoor die daar aan meedoet?

De Europese Unie was ooit het idee, de overtuiging dat de burgers hier in goede handen waren. Maar meer dan tweederde van de Italianen staat nu sceptisch tegenover dit gedrocht. Hoe zouden ze zich anders moeten voelen als veel jongeren geen toekomst meer voor zichzelf zien in Europa?

De economie moet mensen ten dienste staan en niet andersom. Maar hoe past dat in elkaar als ziekenhuizen kapot worden bezuinigd, als er overal een tekort is aan artsen en verpleegkundigen, die we prijzen voor hun grote inzet in de strijd tegen corona, maar die  met zeer bescheiden lonen en salarissen worden afgescheept. Meer sociale rechtvaardigheid in plaats van nog meer miljarden euro’s naar het handjevol vermogende mensen. We hebben meer Europese democratie nodig. Een EU als model van uitgeoefende menselijke waardigheid, als model van vrijheid en gelijkheid, als model met een sociale markteconomie die iedereen kansen biedt, een EU dat iedereen het recht op onderwijs geeft op basis van zijn kansen. Het zal er nooit van komen: alleen daarom al is een Nexit het overdenken waard.


Het Wederopbouwfonds

Maar goed, het ging volgens de dames en heren politici bij de top over de “wederopbouw” van de economie nà corona (let wel: niet tijdens de coronacrisis) en de toekomstige EU-begroting. Voor Rutte geldt natuurlijk dat in ons land er verkiezingen plaatsvinden in het voorjaar van 2021 (tenzij het huidige kabinet tegen die tijd een “nodmaatregel” uit de hoge hoed tovert en het wordt uitgesteld). De conservatief-liberale partij VVD van Rutte zal zich moeten verdedigen tegen de harde anti-Europese en populistische concurrentie. De “topchef” Michel had een document gepresenteerd waarmee hij nog verder richting de “Vrekkige Vier” dacht te gaan. Het gaat daarin om de zogenaamde “governance” van het wederopbouwfonds (wat het in feite natuurlijk niet is). Voor het verlenen van EU-steun gelden aanvullende voorwaarden, bij twijfel komt de Europese Raad bijeen.
Rutte wilde dat de steun voor Italië, Spanje of Frankrijk onder een algemeen voorbehoud zou worden geplaatst. Net geen trojka, maar op die manier zouden hervormingen in die landen kunnen worden doorgevoerd – op papier althans, want de realiteit blijkt altijd weerbarstiger te zijn. Hij riep zelfs op tot een vetorecht voor de lidstaten – dat wil zeggen unanimiteit in de Europese Raad. Den Haag zoudan dan een verzoek om hulp van Rome alléén kunnen blokkeren. De Bulgaarse premier Borissow verweet Rutte politieagent te willen spelen.

Brussel haalde van alles uit de kast om tot een resultaat te komen. Oostenrijk, Denemarken en Zweden kregen hogere premiekortingen aangeboden, met name kritieke EU-landen werden door de Europese Commissie omver gepraat om de inningskosten die zij inhouden op EU-tarieven – naar 15 te verlagen in plaats van 20. Hard play spelen is de moeite waard.

Tot in detail staat nog weinig vast, maar het wordt duidelijk dat de EU blijft zoals ze was, een multiculti-markt. Als de Oostenrijkse Sebastian Kurz en de Mark Rutte daadwerkelijk bereiken wat zij tevoren wilden, zou dat een grote verrassing zijn. Zelfs als uiteindelijk het zes maanden durende presidentschap van Angela Merkel zal worden opgevoerd als een groot succes in de politiek, zal de waarheid zijn: behalve enorm hoge uitgaven was er niets bereikt. Maar wat zou het: het is het geld van de belastingbetaler. Het wordt pas serieus als de lidstaten zonder geld komen te zitten.

In de EU zijn er nog steeds bittere meningsverschillen over hoe kan worden gegarandeerd dat de reddingspakketten zullen dienen om draconische bezuinigingsmaatregelen uit te voeren, zoals in Griekenland na de crash in Wall Street in 2008, en om het mondiale concurrentievermogen van de Europese economie te versterken. Angela Merkel, wiens regering het roterende EU-voorzitterschap bekleedt, zei – zoals we al kort schreven – bij aankomst in Brussel dat ze “zeer, zeer moeilijke onderhandelingen” verwachtte. De verschillen in de standpunten van de lidstaten zijn nog steeds “heel, heel groot” en “echt bereid tot compromissen sluiten” is nodig. Je kunt dus “nog niet voorspellen … of we dit keer tot een resultaat zullen komen”.

Al op de eerste dag van de top spraken verschillende kleinere landen zich uit tegen het voorgekookte Frans-Duitse initiatief. De Hongaarse premier Viktor Orban dreigde met een veto tegen een verordening die staten verplicht om de “kernwaarden” van de EU te respecteren om geld te ontvangen van het noodfonds. Onze minister-president Mark Rutte riep (zoals gezegd) op tot een veto op alle uitgaven van het EU-reddingsfonds.
De Italiaanse premier Giuseppe Conte zag het voorstel van Berlijn en Parijs, dat voorziet in bezuinigingsmaatregelen die niet mogen worden opgelegd tijdens EU-besprekingen zoals in Griekenland, wel zitten, maar hij vindt dat bezuinigingsmaatregelen moeten worden uitgewerkt in onderhandelingen in achterkamertjes tussen de grote EU-machten (Frankrijk, Italië en Duitsland – de rest heeft niets in de melk te brokkelen). “We werken aan… een economische en sociale reactie voor al onze Europese burgers in het gemeenschappelijk belang van de waarden die we delen”, zei Conte. Als hij de toegezegde miljardengift maar krijgt.

Het Fiscal Compact

En nu we het toch over geld hebben: laten we het eens hebben waar geen politicus zich vooralsnog aan waagt: de gevreesde terugkeer van de verplichting om de overheidsbegrotingen weer in evenwicht te brengen, het beruchte Fiscal Compact, het begrotingspact.

Volgens het optimistische scenario van de Europese Commissie bedraagt​​de gemiddelde overheidsbegroting van de eurozone in 2020 -8% van het totale bbp van de eurozone. Van dit zal volgend jaar het ontluikende – gehoopte – herstel ten hoogste 4% kunnen wegnemen, waardoor de eurozone gemiddeld met een begrotingstekort van -4% voor 2021 overblijft. Aangezien dit een gemiddelde is, kampen sommige landen (bijv. Italië en Griekenland) in 2021 met een begrotingstekort van meer dan -8% (tegen een verwachte -15% in 2020). Dat betekent dat de eurozone, om terug te keren naar een evenwichtige begroting, zichzelf gemiddeld een begrotingsbesparing van ongeveer 4% van haar totale bbp zal gaan opleggen, met landen als Italië en Griekenland die te maken krijgen met een bezuinigingsnachtmerrie van meer dan 8% van hun ingezakte bbp.

Als dit scenario werkelijkheid wordt, wordt de jaarlijkse begrotingsstijging van 1% van het Herstelfonds gecompenseerd door een fiscale bezuinigingsgolf van 4%. Nu Europa zachtjes aan begint te herstellen van de rampzalige gevolgen van de pandemie (hoewel de cijfers daarvan een ongewenste ontwikkeling laten zien), zal Brussel onze economieën met een voorhamer op de kop slaan. En toch, met dit simpele vooruitzicht, zullen politici weigeren om deze onheilspellende olifant in de kamer te bespreken, en zijn ze in plaats daarvan uren bezig geweest in eindeloze onderhandelingen over de 1 % fiscale “boost”, en of het moet worden verlaagd of hoe het zal moeten worden gecontroleerd.

Behalve dat relatief onbelangrijke (in macro-economische termen) zogenaamde “Herstelfonds” eens kijken waar onze leiders zich echt zorgen over maken. Het gaat in feite om vijf kwesties. De eerste drie klinken belangrijk, maar het zijn eigenlijk de laatste twee die echt brandende problemen vormen.
De drie minder grote problemen zijn:
1. De totale omvang van het pakket (te financieren met schulden die de Europese Commissie namens de lidstaten uit de particuliere markten zal halen) en de verdeling van deze gelden tussen subsidies en leningen. Hoewel het waar is dat leningen niet relevant zijn (aangezien lidstaten en EU-bedrijven met insolventie worden bedreigd, en niet met illiquiditeit), is dit in werkelijkheid voor onze regeringsleiders niet een belangrijk knelpunt probleem geweest – ondanks het feit dat men het ànders doet voorkomen. Het uiteindelijke doel van de EU is immers een transferunie, en linksom of rechtsom, hoe lang het ook duurt, die moet en zal worden gerealiseerd. En dan hebben we punt
2 De verdeling van de gelden tussen verschillende lidstaten. Hier had Rutte een goed punt: het was gek voor de Europese Commissie om te specificeren hoeveel geld elk land zou krijgen voor achterwaarts gerichte statistieken, zonder rekening te houden met de (nog onbekende) effecten van de pandemie op de economieën en de gezondheidsstelsels van de EU-lidstaten.
3. Het stemmechanisme waarmee betalingen worden geautoriseerd of geblokkeerd: hoe is het in detail geregeld met het vetorecht? Wordt stemmen met gekwalificeerde meerderheid gebruikt om betalingen mogelijk te maken? Of om ze te blokkeren?
Maar zoals gezegd zijn er twee veel grotere problemen:
4. De voorwaarden: de “Vrekkige Vier” (en anderen die zich bij hen aansloten – Finland – of zich achter hen verborgen – Duitsland) wilden voorwaarden voor uitbetaling – bijv. voor de Italiaanse regering om wetgevend pensioenverlagingen vast te stellen vóórdat zij geld ontvangt. Het heeft natuurlijk veel weg van het politiek slopende proces van de trojka dat Griekenland en andere landen goed kennen: de vraag naar voorwaarden is een blokkade (vooral voor Italië, maar ook Frankrijk en Spanje) door iedereen die erop aandringt.
5. Kortingen: een manier om regeringen tevreden te stellen die niet door hun kiezers willen worden gezien dat zij toegegeven hebben aan mutualisering (bijv. Mark Rutte), of lidstaten die zich niet in de eurozone bevinden en niet inzien waarom ze zouden moeten betalen voor het slechte ontwerp van de eurozone (bv. Zweden), is door hen kortingen op te betalen gelden toe te zeggen. Dit betekent echter dat landen als Duitsland, Frankrijk en, ja, Italië, meer moeten uitkeren om de omvang van het Fonds in tand te houden.


Het gepeupel

Zo zal het ons inziens gegaan zijn. Nogmaals, langdurig onderhandelen in Brussel, te midden van een verlammende crisis, richten de regeringsleiders zich op de mindere kwesties en vermijden zij vooral te praten over de werkelijke problemen. Hier komt de werkelijke aard van de heersende elite naar boven: Europa’s “natuurlijke” en zelfvernietigende neiging tot bezuinigingen voor iedereen, behalve de financiers en de ceo’s die worden getrakteerd op de meest extravagante socialismen.

In werkelijkheid reageert de EU op de grootste economische neergang in het wereldkapitalisme sinds de jaren dertig door haar imperialistische belangen agressief te handhaven. Deze strategie, die de hele last van de crisis op de werkende klasse legt, is gebaseerd op nauwe samenwerking met de vakbonden, allang geen vertegenwoordigers meer van de arbeiders maar “minions” van de heersende elite, die de groeiende sociale oppositie proberen te onderdrukken.

Dat vakbonden steeds vaker door de mand vallen, kunnen we constateren als we de kranten lezen. Ons pensioenakkoord zal een ramp blijken te zijn – de partij 50plus was niet voor niets hiertegen. De zeggenschap van de werknemers die de premies inleggen zal voorgoed in andere handen berusten.

Of neem de Franse vakbonden: die hebben afgelopen week een ontmoeting gehad met de onlangs benoemde premier Jean Castex om het economisch beleid te plannen. Ze spraken af ​​om te wachten tot het einde van het jaar om belangrijke pensioensverlagingen door te voeren waarover ze eerder dit jaar met president Emmanuel Macron hadden onderhandeld. Castex werkt momenteel aan uitgebreide bedrijfsreorganisaties en plannen voor massaontslagen in heel Frankrijk. Desalniettemin verwelkomden vakbondsfunctionarissen allemaal Castex en zijn reactionaire plannen toen ze zijn kantoor verlieten. “We zitten midden in de stroom, maar wat er wordt gedaan, kan niet ongedaan worden gemaakt”. Ontevredenheid, protesten, hij moest ze in overweging nemen”, zei Philippe Martinez van CGT (de overkoepelende vakbondsorganisatie). Maar het is gewoon oplichterij – in werkelijkheid plant de EU massale aanvallen en houdt ze deze zorgvuldig in overleg met vakbonden voor het publiek verborgen om een ​​sociale explosie te voorkomen.

Wat de Europese Unie nog bij elkaar houdt, zijn niet zozeer gemeenschappelijke belangen, maar eerder de wanhopige poging om de Europese arbeidersklasse intern en haar grote rivalen tegenover de buitenwereld te confronteren. Dit omvat niet alleen traditionele NAVO-tegenstanders zoals Rusland, maar in toenemende mate ook de NAVO “bondgenoot” VS.


De Europeesche Militaire Unie

Wat in de mainstream media onderbelicht blijft is dat op de top EU-machten een nieuwe stap (willen) zetten om de EU om te vormen tot een militaire alliantie. De Duitse minister van Defensie Annegret Kramp-Karrenbauer en haar Poolse tegenhanger Mariusz Blaszczak pleitten woensdag tijdens een pre-meeting in Warschau voor hogere militaire uitgaven van de EU. In het huidige compromisvoorstel van EU-voorzitter Charles Michel is zeven miljard euro gereserveerd voor het EU-defensiefonds, dat gezamenlijke wapenprojecten ondersteunt. Nog eens 1,5 miljard euro is bestemd voor de aanpassing van het Europese vervoersnetwerk….. aan militaire eisen.

Dit agressieve beleid is gebaseerd op de diepste economische crisis sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog en op toenemende inter-imperialistische spanningen, met name tussen Duitsland en de Verenigde Staten. Afgelopen woensdag dreigde de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo de sancties tegen bedrijven die betrokken zijn bij de aanleg van de Nord Stream 2-pijpleiding tussen Rusland en Duitsland verder aan te scherpen. Sancties worden voorbereid in het kader van de Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act (CAATSA), die voorheen van toepassing was op Iran, Noord-Korea en Rusland. Ze zijn gericht op bedrijven uit minimaal vijf Europese landen. Vanuit Duitsland zijn Wintershall en Uniper betrokken bij de financiering van Nordstream 2, naast zijn er Royal Dutch Shell, Engie uit Frankrijk en OMV uit Oostenrijk.

De Duitse minister van Buitenlandse Zaken Heiko Maas ging donderdag helemal over de rooie vanwege de plannen van de VS. “Met haar aankondigingen van maatregelen die ook Europese bedrijven met sancties bedreigen, negeert de Amerikaanse regering het recht en de soevereiniteit van Europa om te beslissen waar en hoe we onze energie krijgen”, aldus een officiële verklaring van het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken. “Het Europese energiebeleid wordt in Europa gedaan en niet in Washington. We wijzen extraterritoriale sancties duidelijk af.” De Amerikanen willen gewoon hun eigen (schalie)gas (duur) verkopen aan de EU….. it’s all about money.”

En in dit verband was er dan ook nog een verrassing: Duitsland, Frankrijk en Italië hebben de buitenlandse mogendheden in Libië met sancties bedreigd. In een gezamenlijke verklaring riepen Berlijn, Parijs en Rome “alle Libische partijen, evenals hun buitenlandse supporters, op om de vijandelijkheden en de militaire opbouw in het hele land onmiddellijk stop te zetten”. Maar over het feit op wie de sancties zijn gericht, bleven Merkel, Macron en Conte onduidelijk. Wèl is het duidelijk wie de meeste wapens gebruikt in dat land: NAVO “partner” Turkije. Sultan Erdogan droomt van een neo-Ottomaans rijk en stuurt niet alleen wapens, maar ook voormalige IS-strijders. Dit alles is goed gedocumenteerd; Frankrijk en Italië hebben onaangename militaire ervaringen met de Turken. Maar Duitsland wil niet tegen Turkije te hoop lopen – Erdogan is tenslotte één van de belangrijkste – en meest dankbare – kopers van Duitse wapens…

Een ander evenement dat wijst op de extreem gespannen transatlantische relatie is het arrest van het Europese Hof van Justitie (EHvJ) afgelopen donderdag. Het maakt de centrale overeenkomst inzake gegevensbescherming tussen de EU en de VS, het zogenaamde EU-VS-privacyschild, ongeldig. De officiële presentatie van het arrest als verdediging van de democratische rechten van Europese burgers is pure hypocrisie. De Europese geheime diensten bespioneren de bevolking net zo systematisch en uitgebreid als de Amerikaanse diensten, die op hun beurt weer de Russen en Chinezen van spioneren beschuldigen. Grappig dat niemand het dan heeft over de Oekraïense geheime dienst, één van de grote spelers op dit gebied.

De uitspraak van het EHvJ maakt deel uit van de escalerende handelsoorlog en de groeiende politieke confrontatie tussen Brussel en Washington. Nadat de EU haar grenzen voor Amerikaanse burgers heeft gesloten in verband met de catastrofale behandeling van de VS van de coronapandemie van neemt de EU verdere maatregelen tegen haar nominale “bondgenoot”.
Het belangrijkste doel van het Duitse voorzitterschap is het buitenlands beleid van de Europese Unie onder leiding van Berlijn te militariseren. In een interview dat donderdag werd gepubliceerd in het Duitse weekblad Die Zeit, riep Kramp-Karrenbauer op tot een massale bewapening van de EU om de belangen van het Duitse imperialisme internationaal te verdedigen – zelfs tegen kernmachten.

“Als NAVO- en EU-land dat midden in de actie staat, hebben we een 360-gradenbeeld nodig”, legde ze uit. “Als je kijkt naar wie zich binnen het bereik van de Russische raketten in Europa bevindt, dan zijn dit alleen de Midden- en Oost-Europese landen en wij. Dit is één van de redenen waarom veel van deze landen ons zien als een belangrijke partner om op te steunen, die hun belangen voor ogen heeft. Men “zou moeten werken aan een gezamenlijke dreigingsanalyse tijdens ons EU-Raadsvoorzitterschap. Omdat we verdedigingssystemen moeten ontwikkelen”. “Luchtverdediging” gaat bijvoorbeeld “steeds meer over drones, AI-gestuurde drone-zwermen of hypersonische wapens”.
Het door het Westen zorgvuldig opgebouwde plaatje van Rusland als kwade genius in de wereld past uitstekend in haar oorlogsrethoriek.


Tot slot

Welke partijen van de heersende klasse de overhand zullen krijgen in het “reddingsbeleid”-debat, één ding is duidelijk: de dramatische herbewapening- en herstructureringsplannen van de EU gaan gepaard met massale aanvallen op alle rechten van de burgers in de Europese Unie.

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.