De strijd tegen het virus en terrorisme – waarom zo ongelijk?

De strijd tegen het virus en terrorisme – waarom zo ongelijk?

13 november 2020 0 Door Redactie SDB

Ik herinner het me nog alsof het gisteren was toen mevrouw M. sprak. In mijn toenmalige baan hadden we een uitgebreide, verder best vervelende, maandagbijeenkomst met constante trainingsbijdragen. En mevrouw M. was een collega. Slechts een paar dagen eerder stuurde de islamitische terreur met zijn moordenaarsteam  120 mensen  naar Frankrijk. Dat liet de collega niet alleen onverschillig, ze leek ook last te hebben van de berichtgeving in de media. Duizenden mensen zouden omkomen in het verkeer, dat zou geen debat waard zijn. Terreur gebeurt nu. Zoals overstromingen, aardbevingen en slachtoffers bij ongevallen met auto’s. Ze vroeg zichzelf en ons af waarom terrorisme een serieus probleem zou moeten zijn.

Los van het feit dat er bijna wekelijks debatten zijn over de snelheidslimiet en er uiteraard voldoende berichtgeving is bij aardbevingen: deze uiterst harteloze vergelijkingen zijn niet nieuw en typerend voor bepaalde groepen. En zelfs vandaag, in verband met Covid-19 en de groeiende kracht van islamitisch terrorisme in Europa, worden oude analogieën door nieuwe slangen gefloten, in de hoop dat men zelf slim en slim overkomt. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: nee, deze redenering lijkt niet slim. Het is verraderlijk en zegt veel over de constitutie van degenen die het gebruiken.

Verschil tussen opzettelijke opzet en nalatigheid

Allereerst is het interessant om te weten over welke vorm van fout we het hebben tijdens de gebeurtenissen. Wanneer een terrorist een andere persoon neerschiet, handelt hij  opzettelijk . Hij voert de daad willens en wetens uit. Het vaste doel is de dood van mensen. De overgrote meerderheid van verkeersdoden is nalatig , als er überhaupt een duidelijk identificeerbare dader kan worden gedefinieerd  Fout, waarbij ook hier de ernst van de verantwoordelijkheid wordt ingedeeld in “grove” en “lichte” nalatigheid. In dat geval ontbrak het de dader aan de nodige zorg, aandacht of voorzichtigheid. Als gevolg hiervan was er een ongeval. Als iemand willens en wetens tegen een menigte aanrijdt, praten we niet meer over verkeersdoden, maar over slachtoffers van terrorisme of slachtoffers van rampage. Ik zou deze verschrikkelijke, illegale straatraces uitdrukkelijk willen noemen, waarbij omstanders omkwamen en de daders zwaar werden gestraft. 

Het onderscheid tussen “nalatig” en “opzettelijk” is buitengewoon belangrijk voor het classificeren van handelingen. Het is natuurlijk buitengewoon tragisch en moeilijk te vergeven als iemand die oververmoeid is een dodelijk ongeval veroorzaakt. Het is echter absoluut onvergeeflijk wanneer een persoon die zijn mentale vermogens ten volle bezit, mensen vrijwillig doodt. Want hoe erg verkeersongevallen ook zijn: in het wegverkeer en in het leven zelf, wanneer mensen andere mensen ontmoeten, komt het voor dat mensen fouten maken. Technische vooruitgang helpt deze fouten te minimaliseren, vooral als het om de auto gaat. Overheidsinterventie kan ook helpen, maar het bereikt snel de grenzen van zijn capaciteiten. En op de grenzen van evenredigheid. Theoretisch zou de politie elke vijf kilometer van de snelweg automobilisten kunnen testen op alcohol en drugs. Maar dat zou verder gaan dan budget en logica, en burgerrechtenactivisten zouden zich terecht afvragen in welke politiestaat we woonden.

De stilte van de burgerrechtenactivisten

Dit jaar is er voor het eerst een virus in Duitsland zo aanwezig dat de regeringen vonden dat ze er actie tegen moesten ondernemen. Met beroepsverbod, contactbeperkingen en demonstratieverboden proberen de heersers Corona kwijt te raken. Ik hoor bijna elke dag de luide stilte van burgerrechtenactivisten. Een beangstigend niets kwam van degenen die anders een nieuwe bewakingsstaat vermoedden achter elke antiterreurwet. Dus het nieuwste project van de EU zal dat zijn vanwege  de terroristische dreiging veilige versleuteling die door de wet onmogelijk is gemaakt, is fel bekritiseerd op sociale media. En zeker niet zonder reden: omdat het werk van journalisten en informanten van de waarheid het onderzoeken van bijvoorbeeld schandalen over hun eigen regering bemoeilijkt. Iemand zou met hen mee kunnen lezen. 

Ik begrijp de zorgen. Maar ik zou graag een soortgelijke toezegging zien als het gaat om contactbeperkingen, zoals reisverboden. Het doel lijkt de middelen te heiligen. De strijd tegen het virus is blijkbaar zo relevant dat bijna alles mogelijk is. Rechtbanken  krijgen beperkingen , en bijna geen burgerrechtenactivist gaat daadwerkelijk naar de barricades. Niemand vraagt ​​naar de evenredigheid die ze in hun beroep verdedigen, bijvoorbeeld gegevensbescherming, tot op het bot. Politieke beslissingen worden door de rechtbanken als nooit tevoren tegengehouden omdat de beperkingen van rechten niet in verhouding staan ​​tot de effectiviteit van de maatregelen. Een klassiek onderwerp voor burgerrechtenactivisten. Werkelijk. 

Virussen maken deel uit van het leven – terreur niet 

Een virus kan niet opzettelijk handelen. Een virus werkt helemaal niet. Omdat acteren een keuze betekent. Het virus heeft maar één doel – en dat is zijn eigen voortplanting. En sterfgevallen als gevolg van een virale ziekte sterven ook niet opzettelijk. Niet zelden hebben ze al ziekelijke eerdere ziekten. Het kan zijn dat de een of de ander aan Covid overlijdt of is overleden doordat anderen nalatig hebben gehandeld. Maar willen we dan een staat die alle mogelijke bronnen van risico’s in een mensenleven elimineert? Het dagelijkse leven is een enkel risico. We lachen en we laten virussen en bacteriën los. We hebben seks en zo nu en dan raken we besmet. We gaan naar evenementen en met nieuwjaar omhelzen we vreemden. We bezoeken onze lieve oude mensen in bejaardentehuizen. 

In sommige opzichten lijken terroristen op virussen. Je hebt een sterfte van 100 procent in gedachten. Maar in tegenstelling tot infectieziekten, die bij het leven horen, is het afslachten van terroristen een opzettelijke, vermijdbare daad.Als veiligheid nog steeds een waarde is in tijden dat politici banaal worden, dan is het bestrijden van het ontwijkende in plaats van de proportionaliteit van maatregelen volledig out of the box Oog verliezen. 

Het is belangrijk om islamitische terreur de ruimte te geven die het verdient. Veel media lijken dit te hebben begrepen. Uiteindelijk zijn de belangrijkste doelwitten van de terroristen marginale groepen die niet passen in hun onverdraagzame wereldbeeld. Groepen die sowieso met vijandigheid moeten leven vanwege hun anders-zijn. Deze worden tweemaal gestraft. Door de terreurdaad zelf en door de onwetendheid van de meerderheid van de samenleving, die liever virussen opspoort dan de meest prominente gevaren, de opzettelijke daden, te bestrijden.

Reacties

Reacties