De stiekeme invasie

merkel

Duitse Kanselier Angela Merkel (links) heeft de kritiek op haar keuze van vorig jaar om meer dan een miljoen – voornamelijk islamitische – migranten Duitsland binnen te laten afgewezen. "We kunnen onze historische taak aan... we kunnen het aan. ... "Angst en vrees mogen geen leidraad zijn voor onze politieke besluiten" zei ze tijdens een persconferentie op 28 juli, en voegde hier later aan toe: "Ik kan jullie niet beloven dat we nooit meer nog een vluchtelingengolf zullen moeten ontvangen."

Liegen en bedriegen is een eigenschap die politici aangeboren lijkt. Niet alleen in ons land, gewoon overal. Vooral in Duitsland kunnen ze er wat van, als we zien wat er vóór de meest recente verkiezingen is beloofd en wat er van terechtgekomen is. Het heikele punt: gezinshereniging van migranten. We hebben trouwens niet de illusie dat het in ons land beter gesteld is, wat dat betreft.

Met het probleem van gezinshereniging hebben Duitse politici voor en tijdens de laatste verkiezingen van alles geprobeerd de stem van de kiezer te winnen. Het debat over gezinshereniging werd kunstmatig opgehemeld in de media. Vooral de CSU, die de aandacht trok met uitspraken als “bovengrens” en dat de “islam niet tot Duitsland behoort” veroverde hierdoor nogal wat stemmen.

Het blijken – zoals altijd met politici – gewoon leugens te zijn geweest.

De toen gevoerde discussie over het vluchtelingenplafond en de “uitgestelde” gezinshereniging van asielzoekers is een grote zwendel gebleken. De CDU vertelde dat het maximum aantal nieuwe apothekers, raketgeleerden en fysici migranten zou gelden vanaf augustus 2018 en dat de gezinshereniging zou worden opgeschort tot juli 2018. Deze aankondigingen zouden de Duitsers tevreden moeten stellen. Maar komen de verklaringen van de federale regering overeen met de realiteit, en waren de uitspraken de waarheid?

Zoals we al zeiden: niet dus. De Duitse federale overheid heeft talloze wettelijke voorschriften opgesteld die opzettelijk de “geschorste” gezinshereniging omzeilen. Dat betekent dat in Duitsland alle poorten voor migranten wagenwijd zijn opengezet. Het is niet de eerste keer dat bondskanselier Merkel zich niets aantrekt van gedane beloften, en gewoon haar eigen plan trekt: het vernietigen van de Duitse cultuur en dito autochtone bevolking.

De wettelijke bepalingen bieden migranten het recht op gezinshereniging. Dit betekent dat alle gezinsleden van asielzoekers zijn uitgenodigd om toch vooral naar Duitsland te komen. De migrant heeft geen enkele verplichting tot het aantonen van een woonadres, of dat er voor na te komen gezinsleden adequate huisvesting zal zijn.

In feite is het zo: migranten aan wie asiel is verleend, leven van sociale bijstand en krijgen huisvesting en inboedel, die wordt betaald door de lokale autoriteiten. Hoe meer kinderen ze hebben, hoe meer kinderbijslag daar bovenop komt. De na te komen gezinsleden hoeven geen asiel aan te vragen. Ze mogen zo binnenkomen en tot in lengte van dagen blijven.

Met andere woorden, het aantal familieleden van asielzoekers komt bewust in statistieken nergens voor. Toch kunnen we redelijk goed inschatten hoeveel nieuwe Duitsers er straks bij onze oosterburen geplaatst worden. We beginnen met de officiële aantallen asielzoekers, en kunnen dan eenvoudig extrapoleren hoeveel migranten daadwerkelijk naar Duitsland komen. Volgens officiële cijfers waren er in 2016 280.000 asielzoekers en in 2017 186.000. Of deze cijfers correct zijn, is uiteraard ook een open vraag – en het zijn er vermoedelijk veel meer.

De officiële cijfers worden door de federale regering namelijk opzettelijk gemanipuleerd.

We hebben mainstream mediaberichten en schattingen over het gemiddelde aantal gezinsleden dat volgt, genomen, en de schattingen komen uit op vier tot acht (per migrant). De mainstream media rapporteerden ook over een intern overheidsdocument waarin een “potentieel” genoemd wordt van het aantal Syriërs wiens familieleden recht hebben op gezinshereniging.

Volgens dat document zouden 267.500 asielzoekers het recht moeten hebben om hun familieleden op te laten halen. Vanaf maart 2018 zal het “potentieel” toenemen met nog eens 120.000 geluksvogels. Uiteindelijk zouden dan 387.500 asielzoekers hun familie kunnen laten ophalen naar Duitsland. Met vier tot acht gezinsleden zou dat uitkomen tussen de 1.550.000 en 3.100.000 migranten die naar Merkelland mogen komen.

Met het concept van “uitgestelde gezinshereniging” bedriegt de federale overheid opzettelijk de bevolking. Dat is onder andere vanwege het feit dat de “uitgestelde gezinshereniging” sowieso alleen van toepassing is op degenen die subsidiaire bescherming genieten. Deze “begunstigden van subsidiaire bescherming” hebben geen status va bescherming of asiel ontvangen. Het aantal van deze groep is verwaarloosbaar in vergelijking met asielgerechtigden.

In gewoon Nederlands gaat het dan om vluchtelingen die niet worden vervolgd in hun eigen land, maar vluchten omdat de veiligheidsomstandigheden daar zijn verslechterd. Tot een paar jaar geleden bestond in Duitsland het begrip “subsidiaire bescherming” niet eens. De onenigheid tussen de regeringspartijen (GroKo) over de gezinshereniging ging simpelweg over de vraag of “subsidiaire” en “reguliere” vluchtelingen gelijk behandeld moesten worden.

De GroKo kwam uiteindelijk overeen 1.000 “achterblijvers” per maand te importeren, vanaf augustus 2018. Echter alleen in het geval van “subsidiaire besherming”. Dit cijfer verdoezelt het feit dat het aantal werkelijke “nakomelingen” van “gewone” vluchtelingen tussen één en drie miljoen zou kunnen liggen. En dit zijn alleen diegenen die recht hebben op asiel vanaf 2017 en tot maart 2018. De feitelijke gezinshereniging draait al de hele tijd op volle snelheid, verborgen voor het publiek.

De politieke partij FDP had gevraagd hoeveel gezinsleden waarschijnlijk zullen volgen – en toen is de grote misleiding van het publiek al begonnen. Van 2015 tot 2017 zijn volgens de federale overheid slechts 289.000 familieleden binnengekomen. Dat zou een gemiddelde zijn van 8.000 mensen per maand. Daarnaast zullen er vanaf augustus 1000 mensen per maand “subsidiaire bescherming” nodig hebben. De federale regering reageerde op het verzoek van de FDP dat er geen definitieve aantallen waren over hoeveel nakomertjes er verwacht kunnen worden of zelfs maar kunnen worden voorspeld.

Als wordt gekeken naar het geschatte aantal personen dat recht heeft op asiel en hun familieleden, wordt pas duidelijk welke dimensie de  migratie in Duitsland zal aannemen. Qua antal en kosten. Want volgens de asielwetgeving hebben asielzoekers recht op sociale bijstand en hebben zij eveneens recht op Hartz IV. Ouders ontvangen daarnaast in aanvulling op de betaalde huur elk 374 euro van Hartz IV. Voor elk kind komt daar nog tussen 237 en 311 euro sociale uitkering bij. Ja, in Duitsland zijn asielzoekers, hoe zullen we het zeggen…. spekkopers.

De politieke partij AfD vroeg aan de federale overheid waarom subsidiair kwetsbare mensen uit Syrië niet naar hun land hoeven terug te keren nu de oorlog grotendeels voorbij is. De redenering van de federale regering suggereert het ergste: het verval van militaire conflicten betekent niet het einde van het conflict. Pas als de Syrische president Assad omvergeworpen is kan gezocht worden naar een politieke oplossing en kunnen de “kwetsbaren” terugkeren (als ze dat willen, theoretisch gezien).

Terwijl de GroKo nog steeds “ruzie” maakte over een akkoord over het asielprobleem, heeft de EU in Brussel al lang een nieuw asielplan voorbereid: de opheffing van het Dublin-accoord. Daarom zullen migranten waarschijnlijk asiel krijgen in alle landen waar ze “verwanten” en kennissen dichtbij of veraf hebben. Migranten hoeven dat dan niet aan te tonen, het uitspreken van de bewering is al voldoende. Het aantal “asielzoekers” in Duitsland zou door die Brusselse regelgeving dan exploderen.

 

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.