De ‘Regime Change’-operatie in Wit Rusland verloopt niet voorspoedig

De ‘Regime Change’-operatie in Wit Rusland verloopt niet voorspoedig

19 augustus 2020 0 Door Redactie SDB

Nadat Loekasjenko belde met Poetin, liet hij de eerder opgepakte demonstranten weer huiswaarts keren. Wat resulteerde in een grote demonstratie in Minsk, waar in de westerse pers volop over werd geschreven, terwijl tal van regeringen in ‘westerse’ landen meenden Loekasjenko te moeten adviseren om het veld te ruimen. Inmenging in binnenlandse aangelegenheden, en bemoeienis met de verkiezingen, is geen principieel bezwaar voor ‘westerse’ landen. En de sancties worden alweer voorbereid.

Nou is Wit Rusland één van die landen waar ik nog nooit ben geweest, en mijn kennis van de politieke en economische realiteit in dat land is bescheiden. Uiteraard ben ik bekend met de reputatie van Loekasjenko in ons deel van de wereld, en de geostrategische positie van Wit Rusland nu, en in het verleden.

In 1919 probeerden ‘westerse’ landen via Wit-Rusland de Sovjets, middels een ‘Pools-Russische’-agressieoorlog, uit het zadel te wippen, wat mislukte. Zoals het twintig jaar later de Duitsers onder Hitler ook niet lukte. Wel legde Polen, dat ook steun kreeg van de eveneens piepjonge Oekraïense Volksrepubliek, bij de ‘Vrede van Riga’, beslag op grote stukken van het grondgebied van Wit-Rusland. Tevens lijfde het expansionistische Polen een flink stuk van het grondgebied van hun Oekraïense vrienden in. En zo begon het overwegend Katholieke, en antisemitische Polen, dat in Versailles als zelfstandige staat uit de grond was gestampt, niet als ‘goede buur’. Wat tot op zekere hoogte ook verklaart waarom Loekasjenko beducht is voor de ambities van ‘Warschau’, nu Polen de lieveling is van de Amerikanen in Europa, met flinke militaire versterkingen aan de grens, die onmogelijk te verklaren zijn als een antwoord op dreiging vanuit Minsk, of Moskou.

NRC meldde dat Poetin mogelijk te hulp zou schieten, waar Loekasjenko vóór de verkiezingen nog had uitgehaald naar het ‘Kremlin’, dat commando’s naar zijn land gestuurd zou hebben om hem te wippen. Wat de ‘kwaliteitskrant’ uiteraard ‘vergeet’ te vermelden, dat is dat het een opzetje bleek te zijn van de Oekraïense geheime dienst, die daarmee ook de eigen gekozen president in verlegenheid brengt. Daarbij zag ik in de krant een collage van protestborden, uitgestald op de grond, met het onvermijdelijk aandoenlijke ‘kleine meisje met ballon’ in een platvloerse propaganda-collage, waarbij opviel dat nagenoeg al die borden in het Engels waren.

Die demonstranten zijn écht, net als de demonstranten die Loekasjenko mobiliseerde voor een tegendemonstratie. Maar hoe zit het nou met die verkiezingsoverwinning? Ik kan u daar niks met zekerheid over zeggen. Dat Loekasjenko zijn positie als ‘Sterke Man’ benut om politieke oppositie op onfrisse wijze te ‘ontmoedigen’, daar ga ik niet tegenin. Maar dat een meerderheid van de Wit-Russen op zijn visieloze vrouwelijke uitdager gestemd zou hebben, lijkt mij extreem onwaarschijnlijk. Ik heb getracht te achterhalen wat haar programma was, maar ben niet wijzer geworden. Ze is getrouwd met een ‘video-blogger’, die de ambitie had zich kandidaat te stellen, maar door de ‘kiescommissie’ werd uitgesloten, waarop zijn vrouw, werkzaam voor één van die vele schimmige ‘westerse NGO’s‘, het stokje overnam.

Ook andere opponenten die meenden een beter verhaal te hebben dan Loekasjenko kregen problemen. Een steenrijke bankier verdween achter de tralies wegens belastingontduiking. En een succesvolle zakenman met uitgebreide internationale connecties in de ICT werd eveneens de voet dwars gezet. Hij nam de benen naar Rusland. De vrouw van de ‘populaire blogger’, die volgens ‘westerse’ commentatoren gewonnen zou hebben, week uit naar Litouwen, van waaruit ze de bevolking van Wit-Rusland opriep de uitslag van de verkiezingen te respecteren, en bloedvergieten te voorkomen. Er is wel iets aan de hand, en Loekasjenko is niet vies van het gebruiken van zijn macht, zoveel is wel duidelijk.

In 2017 publiceerde het Poetin-hatende ‘Raam op Rusland’ al een soort voorbeschouwing. Litouwen, ooit hofleverancier voor de Waffen-SS, en nog steeds een land waar Neonazi’s openlijk blijk geven van hun weer oplaaiende sympathie voor de ‘Führer’, wordt ondertussen steeds beter zichtbaar als een ‘Kingmaker’ in de ‘westerse’ invloedssfeer aan de periferie van ‘Europa’, in de geostrategische strijd tegen Rusland en China.

Het heeft er alle schijn van dat Poetin Loekasjenko niet zozeer de hand boven het hoofd houdt, maar wel wil helpen om te voorkomen dat de NAVO-landen hem uitgummen, en het land vervolgens inlijven analoog aan de manier waarop ze dat eerder met Oekraïne deden. De aankondiging van Loekasjenko dat hij bereid is de grondwet te herzien, en de macht te delen, gaat de ‘Regime-Change’ voorvechters uiteraard niet ver genoeg. Maar het valt zeker niet uit te sluiten dat hij buiten de elite van rijke bankiers, succesvolle zakenlieden en populaire bloggers, elders in het land, een veel grotere aanhang heeft dan men ons wil doen geloven. En hij de verkiezingen wel degelijk gewonnen heeft. En dat de bevolking van Wit-Rusland weliswaar niet overloopt van enthousiasme voor hun president, maar daarmee nog niet wil dat het in hun land de kant op gaat van Oekraïne, Syrië, Libië en andere ‘succesvolle’ couppogingen uit de NAVO-koker. Het ‘westen’ heeft Wit-Rusland niks te bieden wat het niet beter kan halen in ‘Shanghai’, als het daar toegang toe krijgt.

Het punt is echter dat het Kremlin Wit-Rusland onder Loekasjenko is gaan zien als een bondgenoot van de EU, zoals het ‘Raam op Rusland’-artikel ook illustreert. Daarom valt niet uit te sluiten dat een toenadering tot de oppositie zal resulteren in een hechtere band met Rusland, en niet met de ‘westerse’ landen die zo enthousiast proberen Loekasjenko weg te krijgen, met sancties die ook de burgerbevolking zullen treffen, ondanks de pretenties dat ze alleen de machthebber en zijn omgeving op de korrel nemen. De aantrekkingskracht van het ‘westen’ op landen buiten hun directe invloedssfeer is niet zo groot meer als we zelf denken. En waar de media bij ons ijverig hun best doen om Loekasjenko en Poetin te verheffen tot bloedbroeders, is dat mijns inzien eerder een ‘westerse’ fantasie. Dat ‘RT’ minder vergevingsgezind rapporteert over de situatie in Belarus dan de Amerikaanse propagandazender ‘Radio Free Europe’, is in dit verband veelzeggend.

Interessant daarbij is, dat de NOS en andere Europese hele en halve staatszenders, een uitgebreid stuk publiceerden over de landen waar Rusland zich met de ‘interne aangelegenheden‘ bemoeid zou hebben. Waar RT ‘droog‘ verwees naar Poetin’s tekst in telefoongesprekken met Merkel en Macron die hem belden over de situatie, waarin de Russische president hen had verzocht zich nou eens niet met de interne aangelegenheden in een land dat geen EU-lid is te bemoeien. Een advies dat uiteraard tegen dovemansoren gericht is, want de EU-landen doen er alles aan om dat vuurtje aan te wakkeren tot een uitslaande brand. Schimpscheuten richting Macron over de ‘Gele Hesjes‘ in zijn land die toch ook de politie op hun dak krijgen, helpen niet onmiddellijk om de kou uit de lucht te halen, maar het zet Europese leiders, die in toenemende mate te maken hebben met ‘Covid‘-onrust in eigen land, wellicht ook aan het denken. Hoezo is het ‘democratie‘ als je een dreigende, gewelddadige minderheid hun zin geeft? Deze race is nog niet gelopen.

Reacties

Reacties