Europees Parlement

De principes van de EU

Je zou het niet zeggen, maar de Europese Unie houdt er toch principes op na. Het vervelende is dat het hún principes zijn, en in deze wereld waar we hard op weg zijn het Vierde Rijk te realiseren, wordt er ten aanzien van de EU-principes geen water bij de wijn gedaan. Is de EU werkelijk een fascistisch monster geworden?

De EU heeft principes. BREXIT is een kwestie van principes. De principes die onbetwistbaar zijn, zoals onze premier in het nieuws in alle ernst probeert te laten zien, zijn volgens ons wat Jean-Claude Juncker kan proclameren met rode wijn en een beknelde heupzenuw: vrij verkeer van goederen, diensten, kapitaal en mensen.

Met het vrije verkeer van mensen is de Duitse bondskanselier Merkel te creatief omgegaan en heeft zij op eigen houtje Schengen buiten werking gezet. Maar dat was voor de EU geen pincipiële kwestie.

Griekenland heeft het vrije betalingsverkeer met zijn eigen leningen een beetje te ruim geïnterpreteerd. Nogmaals, geen principiële kwestie voor de EU.

Spanje interpreteert het vrije verkeer van Catalanen als zeer beperkend als er politieke consequenties aan verbonden zijn, en gooit mensen die gebruik hebben gemaakt van de vrijheid van meningsuiting in de gevangenis. Dat is ook geen principiële kwestie voor de EU.

Wat voor de EU wèl een principiële kwestie is, is de wil van Jean-Claude Juncker en zijn Brexit-onderhandelingsafwijzingsteam, of het nu om rode wijn gaat en een beknelde heupzenuw of niet.

Principes zijn in principe een goede zaak, hoewel ze, zoals we net hebben laten zien, tegenwoordig altijd hand in hand gaan met onverdraagzaamheid. Maar tijdens onderhandelingen zijn principes een probleem voor zover, als je principes hebt, je niet eens onderhandelingen hoeft aan te gaan. Want zelfs het tegenovergestelde in de onderhandelingen heeft zeker principes. En als je niet de absurde veronderstelling aanhangt dat de andere persoon simpelweg zijn principes opgeeft om zijn eigen principes te accepteren, moet men niet onderhandelen over de eigen principes.

Vorige generaties politici, diplomaten en zelfs journalisten hebben dit probleem onderkend met de term “compromis”. Vandaag de dag klagen dezelfde journalisten over vermeende rechten die elk compromis afwijzen, en laten ze zien hoe rechtschapen ze zijn, in andere contexten, om over de compromisloze aanpak van de EU te spreken, zoals Mark Rutte doet.

Rutte is niet iemand die opvalt door veel kennis van zaken, en uit zijn eurofiele standpunten kunnen we afleiden dat hij zelf persoonlijk nog nooit een tekst heeft geschreven zonder er wat van af te weten en onderzoek te hebben verricht, en waar het er alleen maar om gaat reclame vte maken oor de compromisloze positie van de EU. De meeste mensen weten niet wat deze compromisloze positie inhoudt en zelfs onze premier doet niets om zijn informatieverplichtingen na te komen. Dus laten we het zelf eens uitzoeken.

Stel je voor dat Nederland de EU wil verlaten en de EU stelt de voorwaarde dat in geval van een Groningen, Drente, Overijssel, Gelderland, Brabant, Limburg, en Zeeland in de EU moeten blijven, om een harde buitengrens tussen de EU en Nederland te voorkómen. Dit is het gekke standpunt dat de EU inneemt tegenover Groot-Brittannië met betrekking tot de buitengrens met Ierland. Of rode wijn en een beknelde heupzenuw hier een rol hebben gespeeld, weten we niet.

Het tweede twistpunt tussen de EU en het Verenigd Koninkrijk is of het Verenigd Koninkrijk na de Brexit deel moet blijven uitmaken van een gemeenschappelijke markt die onder het EU-regime valt. Zo’n lidmaatschap betekent inderdaad dat het Verenigd Koninkrijk de EU-regels aanvaardt, dat het die besliuiten van Brussel blijft uitvoeren, maar dat het land niet langer inspraak heeft. Wie zou zich verbinden aan dergelijke regels?

Om haar goede wil te tonen riskeerde Theresa May met haar Chequer‘s Plan een breuk met haar eigen partij en bood zij aan om op de gemeenschappelijke markt te blijven en tegelijkertijd het vrije verkeer van diensten (80% van de Britse economie) naar kapitaal en werknemers te beëindigen. Als gevolg hiervan zou het Verenigd Koninkrijk, zelfs na de Brexit, het Rulebook, zoals het daar genoemd wordt, voorleggen met betrekking tot het vrije verkeer van goederen en beslissingen uit Brussel uitvoeren.

Dit is een tegemoetkoming die velen in Groot-Brittannië te ver gaat (en ons ook), maar het is een concessie die de EU en de eurocraten die geen democratische legitimiteit hebben, doen geloven dat ze hun “principes” tegen de wil van de meerderheid van het Britse volk kunnen opleggen, en zelfs dat gaat ze niet ver genoeg. De EU wil alles of niets.

De komende weken zal blijken of de vraag wordt beantwoord of de EU nu definitief verworden is tot een fascistisch supranationaal monster, als eurocraten zonder enige democratische legitimiteit “hun principes” aan de Britten willen opdringen, in ieder geval die principes die ze vandaag de dag “hun principes” noemen, of dat ze eindelijk eens een keer hun verstand gebruiken en hun toon matigen.

Als je de keuze hebt tussen een zeer goed en een slecht alternatief en de kans op een bloedneus in dit machtsspel met je tegenpartij is erg hoog, dan kies je als een redelijke onderandelingspartij voor het redelijke alternatief. Lijkt ons.

De vraag is of er nog verstandige mensen in de politieke arena van de EU rondlopen.

Welnu, er is rode wijn, een beklemde heupzenuw, er zijn europarlementariërs die tegen het Verenigd Koninkrijk tekeergaan met een verwrongen gezicht, er is lobbywerk en volop politieke corruptie … en wat is er nog meer……

We zullen het zien…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.