DELEN
trump

De Deense premier, Mette Frederiksen, typeerde het idee van Trump om Groenland te kopen als “absurd”. Op dezelfde manier zou ik Trump‘s ‘Deal of the Century’ – met name de politieke component – als ‘super absurd’ karakteriseren.

Trump, Netanyahu, Kushner en Greenblatt hebben gezamenlijk ‘The Deal of the Century’ bedacht, gemaakt van een economische component en een politieke component. De ‘Deal’ is vermoedelijk een routekaart voor een vreedzame oplossing van het Palestijnse probleem. De economische component was het onderwerp van een economische workshop genaamd “Peace to Prosperity” in Bahrein, maar werd vervolgens opgeschort. De politieke component van de ‘Deal’ zal vermoedelijk worden ingediend na de september 17 th Israëlische verkiezingen; houd je adem niet in.

Terwijl de economische component de Palestijnen iets te bieden had – een paar broden – heeft de politieke component de Palestijnen dan iets te bieden?

In een eerder artikel met de titel “The Trump ‘Deal’: een ultimatum en een Setup”, gepubliceerd in Strategic Cultuur op 5 mei th, 2019, over de economische component van de ‘Deal’, heb ik nagedacht over de politieke component van de ‘Deal’, speculeren en lezen tussen de regels van wat was gepubliceerd. Nu is het niet nodig om tussen de regels te speculeren of te lezen over de inhoud van de politieke component met betrekking tot de Palestijnse kernkwesties. In de Veiligheidsraad en via interviews met Jason Greenblatt, de speciale vertegenwoordiger van Trump voor internationale onderhandelingen, die over de politieke component van de ‘Deal’ heeft gesproken, is veel detail uitgesproken. Greenblatt, die een bijdrage leverde bij het opstellen van de zestig pagina’s ‘Deal’, dacht goed na over de basiscomponenten van de ‘Deal’ en sprak gezaghebbend namens de trojka van Netanyahu, Trump en Kushner.

Het is opmerkelijk dat eerst de economische component van de ‘Deal’ werd behandeld. Men zou logischerwijs veronderstellen dat de normale procedure zou zijn om de politieke component voorafgaand aan de economische component te behandelen. De reden voor de omgekeerde volgorde weerspiegelt een westers concept van een veronderstelde Arabische eigenschap dat een Arabier zichzelf zou verkopen voor financieel gewin.

In zijn presentatie in de Veiligheidsraad en afzonderlijk door middel van enkele interviews, heeft Greenblatt indirect de centrale politieke punten in de ‘Deal’ uiteengezet, waarin vier kernpunten centraal staan: 1.) De nederzettingen, 2.) Een soevereine Palestijnse staat in het Westen Bank, 3.) Oost-Jeruzalem als hoofdstad van de Palestijnse staat en 4.) De terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen. Ik benadruk hieronder voorlopige conclusies uit de presentatie en interviews van Greenblatt Security Council met betrekking tot deze kernpunten.

1. De nederzettingen: deze vormen een lakmoesproef voor een succesvol vredesproces. Indien tot tevredenheid van de partijen afgehandeld, kan het proces worden voortgezet; zo niet, dan wordt het omgaan met de andere drie kernkwesties een kwestie van discussie, een oefening in nutteloosheid. Greenblatt maakte in zijn vergadering in de Veiligheidsraad heel duidelijk dat de schikkingen geen lakmoesproef zijn. “Laten we stoppen met te doen alsof dat de schikkingen de partijen afhouden van een vredesonderhandelde oplossing,” zei Greenblatt, eraan toevoegend, het is een ‘farce’. Zelfs de term ‘nederzettingen’ is niet acceptabel voor hem, het is ‘pejoratief’ beweert hij – nederzettingen zijn gewoon “buurten en steden”. Het zijn inderdaad buurten en steden, maar Greenblatt negeert het feit dat deze ‘buurten en steden’ gevestigd zijn in bezet Palestijns land in strijd met het internationaal recht, internationale consensus en een veelheid aan resoluties van de Algemene Vergadering en de Veiligheidsraad van de VN. Verder verwerpt Greenblatt de term ‘bezet’ die het ‘betwiste land’ van de Westelijke Jordaanoever beschrijft. In een recente toespraak ging Netanyahu de ultieme stap toen hij verklaarde “met Gods hulp zullen we de Joodse soevereiniteit uitbreiden tot alle nederzettingen”. Als zodanig kan men redelijkerwijs concluderen dat elk verder discours van de politieke component louter een intellectuele oefening is.

2. Een soevereine Palestijnse staat op de Westelijke Jordaanoever: het lijkt erop dat alleen de vermelding van een ‘Palestijnse staat’ en ‘twee staten’ een anathema en taboe is geworden. Kushner heeft besloten de woorden “Twee staten” niet te zeggen. “In antwoord op de vraag van Ari Shapiro over NPR’s All Things Beschouwd” … of de Palestijnen het verdienen onafhankelijkheid te hebben zoals Israëliërs onafhankelijkheid hebben “, antwoordde Greenblatt:” … je kunt zo’n buitengewoon complex conflict met het woord ‘onafhankelijkheid’ niet samenvatten. Je kunt het conflict niet samenvatten met de woorden ‘Two State solution’. Er zijn gewoon te veel dingen, te veel lagen in dit conflict om slogans of woordgroepen van één of drie woorden toe te staan ​​om het conflict samen te vatten. politieke oplossing is, voor Greenblatt,

3. Oost-Jeruzalem als de hoofdstad van de Palestijnse staat: ongeacht wat de politieke component over Jeruzalem zegt, werd het onderwerp van Oost-Jeruzalem geregeld toen Trump Jeruzalem als de eeuwige hoofdstad van Israël erkende en de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem verhuisde. Netanyahu voegde eraan toe: “We zijn in Jeruzalem en we zijn hier om te blijven.” Hij voegde eraan toe: “Je kunt alleen vrede opbouwen op waarheid, en dat is Jeruzalem is en zal altijd de hoofdstad van het Joodse volk zijn, de hoofdstad van de Joodse staat. ”Zo elimineert Jeruzalem, de verenigde en permanente hoofdstad van Israël, het idee dat Oost-Jeruzalem ooit de hoofdstad van een potentiële Palestijnse staat wordt.

4. De terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen: dit is een vervolg op de eerste drie kern Palestijnse kwesties. Als er geen onderbreking is van het bouwen en uitbreiden van nederzettingen, geen Palestijnse staat met Oost-Jeruzalem als hoofdstad, wordt de terugkeer van de vluchtelingen academisch; een kritische vraag. Bovendien is de kwestie van de Palestijnse vluchtelingen al geregeld door Trump – namens Netanyahu – toen hij een Palestijnse vluchteling definieerde als iemand die ‘leefde toen Israël werd opgericht in 1948’ – een equivalent van 71 jaar oud; een kleine subset van algehele vluchtelingen die zeker beperkte redenen voor terugkeer heeft.

De Palestijnse leiders, te beginnen met Abbas, hebben de economische component die hen vermoedelijk aanzienlijke financiële voordelen biedt, al verworpen. Ter vergelijking: de politieke component ontkent hen van alle indicaties alles. Wat betreft de inzet van Palestijnen voor Palestina, in tegenstelling tot de veronderstelde Arabische eigenschap dat een Arabier zichzelf zou verkopen voor financieel gewin, en de verwachtingen in sommige Arabische en westerse wijken die Palestijnen zullen verkopen, is het een eeuw plus sinds de beruchte Balfour-verklaring en eenenzeventig jaar sinds de oprichting van Israël en tot hun eer, zijn de Palestijnen niet uitverkocht en dragen nog steeds de fakkel. Maar dan is er zoveel leed dat de Palestijnen kunnen weerstaan, terwijl de internationale gemeenschap een oogje dichtknijpt.

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Zoals u wellicht weet doen de Social Media sites zoals Facebook en Twitter er alles aan om ons bereik tot een minimum te beperken! We zijn daarom meer dan ooit afhankelijk van uw support om het woord bij de mensen te krijgen. Wanneer u bovenstaand artikel nuttig, interessant of leerzaam vond, like het dan en deel het overal waar u maar kunt! Alvast heel hartelijk bedankt voor de support!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.