DELEN
globalisatie

België is toegetreden tot de lijst van landen die in opstand komen tegen hun gekozen leiderschap. Tijdens het weekend viel de Belgische regering   over de reis van premier Charles Michel naar Marokko om de migratieovereenkomst van de Verenigde Naties te ondertekenen. 

De overeenkomst  maakte geen onderscheid  tussen legale en illegale migranten en beschouwde immigratie als een positief fenomeen. De Belgen waren het daar blijkbaar niet mee eens. Facebook registreerde  1.200 Belgen die het erover eens waren dat de premier een verrader was.  Sommige gebruikers uitten hun bezorgdheid over de toekomst van hun kinderen en merkten op dat de Belgische democratie dood is. Anderen zeiden dat ze gele vesten zouden krijgen en zich bij de protesten zouden voegen.

De onrust op een aantal plaatsen is gericht op enkele specifieke eisen, maar het vertegenwoordigt veel bredere woede. De Franse gele vesten protesteerden aanvankelijk tegen voorgestelde verhogingen van brandstofbelastingen die onevenredig werkende arbeiders zouden hebben getroffen. Maar toen aan de eis van de regering van president Emmanuel Macron werd voldaan, gingen de demonstraties door en werden ze zelfs groter, wat suggereerde dat de klachten bij de regering veel uitgebreider waren dan de kwestie van een enkele nieuwe belasting. Misschien niet verrassend, is de Franse regering op zoek naar een zondebok en  onderzoekt ze  ‘Russische inmenging’. Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken is het onvermijdelijk eens en beweert dat door het Kremlin geleide websites en sociale media ‘het conflict versterken’.

Sommige commentatoren die wat dieper in de rellen in Frankrijk kijken, hebben zelfs gesuggereerd dat het echte probleem misschien wel een regimeverandering zou kunnen zijn, dat de Macron-regering door veel van de kiezers door zowel haar beleid als door de retoriek die hen rechtvaardigde, zo ver was losgeraakt zijn legitimiteit en er was geen mogelijkheid tot verlossing. Elke verandering zou een verbetering moeten zijn, vooral omdat een nieuw regime bijzonder gevoelig zou zijn voor de gevoelens van degenen die worden geregeerd, althans in eerste instantie. Men zou kunnen suggereren dat het heersende sentiment dat een radicale verandering van de overheid nodig is, wat er ook gebeurt, om het systeem op te schudden, het ‘Trump-fenomeen’ zou kunnen worden genoemd, want dat is min of meer wat er in de Verenigde Staten is gebeurd.

Het idee dat de republikeinse of democratische regering uiteindelijk zal verslechteren in een vorm van tirannie is niet bepaald nieuw. Thomas Jefferson pleitte voor een nieuwe revolutie elke generatie om de geest van de overheid verantwoording af te leggen aan de mensen in leven.

Noem het wat je wilt – neoliberalisme, neoconservatisme of globalisme – de nieuwe wereldorde, zoals onlangs overleden president George HW Bush het ooit heeft gelabeld, omarmt kenmerkend een wereldgemeenschap waarin sprake is van vrijhandel, vrij verkeer van werknemers en democratie. Ze klinken allemaal als goede dingen, maar ze zijn autoritair van aard, vernietigend voor bestaande gemeenschappen en sociale systemen en verrijken tegelijkertijd degenen die de veranderingen bevorderen. Ze zijn ook de oorzaak geweest van de meeste oorlogen die sinds de Tweede Wereldoorlog zijn uitgevochten, oorlogen om mensen te “bevrijden” die nooit hebben gevraagd om binnen te vallen of gebombardeerd te worden als onderdeel van het proces.

En er zijn natuurlijk grote verschillen tussen neoliberals en neoconservatieven in termen van hoe men het universele nirvana tot stand brengt, waarbij de liberalen een soort proces omarmen waarbij de transformatie plaatsvindt omdat het vertegenwoordigt wat zij, misschien cynisch, zien als de morele hoge grond en wordt erkend als het juiste om te doen. De neocons proberen echter af te dwingen wat zij als internationale normen definiëren, omdat de Verenigde Staten de macht hebben om dit te doen in een proces dat het en zijn bondgenoten onmogelijk maakt om uit te dagen. Deze laatste opvatting wordt gepromoot onder de valse slogan: “Democratieën vechten niet tegen andere democratieën.”

Het feit dat alle soorten globalisten nationalisme als een bedreiging voor hun bredere ambities beschouwen, heeft ertoe geleid dat parochiale of binnenlandse belangen vaak worden genegeerd of zelfs afgewezen. Met dat in gedachten, en gericht op twee kwesties – groothandel ongewenste immigratie en corrupte overheid gerund door oligarchen – zou je redelijkerwijs kunnen beweren dat een groot aantal gewone burgers nu geloven dat ze zowel effectief als rechteloos en aantoonbaar armer zijn als belonend werk moeilijker te vinden wordt en gemeenschappen worden vernietigd door golven van zowel legale als illegale immigratie.

In de Verenigde Staten bijvoorbeeld, geloven de meeste burgers nu dat het politieke systeem helemaal niet werkt, terwijl bijna niemand denkt dat het zelfs voor het welzijn van alle burgers werkt, ook al werkt het wel. Voor het eerst sinds de Grote Depressie denken Amerikanen niet meer aan opwaartse mobiliteit. Prognoses van sociologen en economen suggereren dat de huidige generatie die opgroeit in de Verenigde Staten waarschijnlijk aanzienlijk armer zal zijn dan hun ouders. Die angst en de wens om “iets te doen” om de overheid beter te laten reageren op de belangen van de kiezer, is de reden waarom Donald Trump tot president werd gekozen.

Wat zich heeft voorgedaan in België, Frankrijk, met de Brexit in Groot-Brittannië, bij de recente verkiezingen in Italië, en ook bij de waarschuwingen vanuit Oost-Europa over immigratie en het economisch beleid van de Europese Unie, worden gevoed door dezelfde bezorgdheid als in Amerika. De overheid zelf wordt de vijand. En laten we de landen niet vergeten die al de zweepslagen hebben gevoeld en zijn onderworpen aan de social engineering van Angela Merkel – Ierland, Spanje, Portugal en Griekenland. Het zijn allemaal zwakkere economieën die verpletterd worden door de ene maat die de hele EURO past, waardoor sommige regeringen niet langer in staat zijn hun eigen economieën te beheren. Zij en al hun burgers zijn er armer voor.

Er zijn vensters in de geschiedenis geweest wanneer de mensen genoeg misbruik hebben gehad en zo in opstand komen. Ik denk aan de Amerikaanse en Franse revoluties, net als in 1848. Misschien ervaren we op dit moment zoiets, een opstand tegen de druk om zich te conformeren aan globalistische waarden die door de elites en de gevestigde orde in veel van hen zijn omarmd de wereld. Het zou best een hardbevochten en soms bloederig conflict kunnen worden, maar de uitkomst ervan zal de volgende eeuw vormgeven. Zullen de mensen echt macht hebben in de steeds meer geglobaliseerde wereld of zal het de 1% zijn met steun van de overheid en de media die triomfantelijk wordt?

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Zoals u wellicht weet doen de Social Media sites zoals Facebook en Twitter er alles aan om ons bereik tot een minimum te beperken! We zijn daarom meer dan ooit afhankelijk van uw support om het woord bij de mensen te krijgen. Wanneer u bovenstaand artikel nuttig, interessant of leerzaam vond, like het dan en deel het overal waar u maar kunt! Alvast heel hartelijk bedankt voor de support!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.