Connect with us

Politiek

De onzekere Sigrid Kaag

Published

on

Sigrid Kaag

Wilders noemde haar verleden jaar een heks en twitterde haar beeltenis vliegend op een bezemsteel door het gebouw van de Tweede Kamer. Het hele jaar daarna fakkelde de Telegraaf en andere rechtse media haar zo’n beetje wekelijks af. Maar deze week is de heksenjacht onder aanvoering van met name de Volkskrant pas goed gestart. Wie gisteren de hele persconferentie van Kaag en haar voorzitter over de onnozele en kwalijke afhandeling van de MeToo-zaak heeft gezien en gehoord, heeft zich kunnen verbazen over een treurig schouwspel, louter gericht op het verder slopen van een reputatie. De Nederlandse media op het laagste niveau.

Terwijl de wereld in brand staat en bedreigd wordt door oorlogszuchtige dictators en gevaarlijke populisten, waren ze hier bezig om een menselijke misser uit te vergroten en op te blazen tot een politieke halsmisdaad van de eerste orde. We zagen in het perszaaltje een stuk of vijfentwintig hongerige bloedhonden die hun prooi heel dicht genaderd waren. Maar op het moment dat ze dachten die prooi te pakken te hebben en te kunnen verscheuren, maakte die een paar bewegingen die ze niet verwacht hadden. En dat maakte hen nog bozer.

Een door een jetlag uitgeputte en daardoor wat onzekere Kaag verdedigde zich formeel correct. Ze vond dat ze, achteraf gezien, alles fout had gedaan in deze zaak, betuigde diverse keren spijt, zei dat ze conform partijstatuten het vertrouwelijk deel van het rapport niet had ingezien, maar dat ze zich te formalistisch jegens het slachtoffer had opgesteld, dat ze daar spijt van heeft en daarvoor haar haar excuses zou aanbieden. Hoeveel dieper kun je gaan?

Maar ze zei ook dat ze zich moreel niet liet afrekenen op deze ene casus. Ze ging weliswaar door het stof, tegenwoordig toch wel het minimum wat de media eisen als je een fout toegeeft, maar, al was het optreden bepaald niet flitsend, ze liet zich niet van het veld blazen en hield haar rug recht. En dat moet je in dit medialandje natuurlijk nooit doen. Hugo de Jonge weet er van mee te praten. De mea culpa’s moeten worden gevolgd door zelfvernedering, hoofd op het hakblok en als het even kan: aftreden. Pas dan is in onze afrekencultuur de honger gestild en kan op de vele verdiensten van de onthoofde worden gewezen.

Omdat ze in het zaaktje niet op een correcte manier door Kaags verweer heen konden breken en zij het waagde om iets venijnigs terug te zeggen, werden de persmuskieten steeds valser met insinuerende gesloten vragen. Ze was toch niet geloofwaardig meer? Niemand gelooft toch dat ze het vertrouwelijk deel niet gelezen heeft? Kon ze nog wel partijleider zijn? Is ze moreel nu niet volledig door het ijs gezakt? Kan ze nu nog wel een moreel oordeel vellen over anderen? Had ze het verleden jaar zo druk dat ze zich die mail van 14 april 2021 echt niet meer herinnerde? En als dat zo is, blijkt hier toch uit dat ze het lot van dit MeToo-slachtoffer niet belangrijk genoeg vond?

En zo ging het gezuig en gesneer nog een tijdje door. Kaags verzoek om een redelijke dialoog werd weggehoond. Ze was vanaf het begin kansloos als het gaat om een beschaard vraag-en-antwoord-spel. Het was allemaal ontluisterend als je er als normale burger met een aangeboren empathie voor de underdog naar luisterde. Wat opvalt is vooral die verbetenheid van het journaille, een verbetenheid die je nooit ziet als ze de ongure types van extreemrechts moeten bevragen, racistische eikels die dag-in-dag-uit hun antidemocratische en beledigende statements de wereld in slingeren. Dan verwacht je van die koene ondervragers van de media eenzelfde verbetenheid. Maar helaas, dan lijkt het collectieve uitgangspunt te zijn: je moet ze vooral de mond niet snoeren en zeker niet hard aanpakken, want dan demoniseer je ze en beledig je hun achterban. Schijtluizen.

Advertisement

Tijdens het onsmakelijke inquisitoor van gisteren moest ik denken aan de vraaggesprekken in die bizarre talkshows op Foxnews waar ik, masochist als het om politiek gaat, wel eens naar kijk om me te flink ergeren. De gast die moet worden geroosterd is vaak een Democraat of een expert die wordt verdacht van liberale sympathieën. Het slachtoffer wordt volgens een vast patroon in een hoek gedreven met op luid-agressieve toon gestelde vragen, waarmee hij vaak geen kant op kan. Hij begint te aarzelen, gaat wat langer nadenken en voor ie aan een antwoord is begonnen, wordt er weer een nieuwe gesloten vraag gesteld. Na een paar minuten wordt ie dan expliciet voor leugenaar of onbetrouwbaar sujet uitgemaakt, komt nog slechter uit zijn worden, waarna hem de genadeklap wordt toegediend.

Gelukkig liet Kaag het gisteren niet zover komen en bleef zij overeind, maar de verbale agressie en vooringenomenheid van haar opponenten was vergelijkbaar. Er werd nog net niet “lock her up, lock her up” gescandeerd. Maar het deed wel even denken aan de haatcampagne die Trump jegens Clinton voerde, waarbij hij het volk massaal liet schreeuwen dat ‘that women’  opgesloten moest worden.

Het afgelopen jaar was waarschijnlijk het slechtste jaar in haar werkzame leven. Haar zware maanden tijdens de onderhandelingen met Assad over het inleveren van zijn chemische wapens waren, denk ik, beter te verteren. Misschien nog wel meer dan Rutte en de Jonge is Kaag een politiek haatobject geworden. Met dank aan de Telegraaf, de sociale media en nu ook de Volkskrant.

De anti-Kaag hetze laat zich niet in een paar zinnen verklaren. Het zal zeker te maken met het verdienmodel van onze media, waarin incidenten, leedvermaak, ophef, ruzie, sensatie en persoonlijke miskleunen noodzakelijke ingrediënten zijn. En het moet gezegd: Kaag was daarbij dit jaar een dankbaar object die het haar vijanden ook wel makkelijk maakte.

Vanaf het begin straalde zij een zekere morele superioriteit uit en zei expliciet dat zij een nieuw soort leiderschap zou introduceren en dat zij de morele lat hoger zou leggen dan tot dusver gebruikelijk in Nederlandse politiek. Ze werd voor een groot deel van de media de ‘deftige mevrouw die een beetje neerkijkt op de rest’ en nam inderdaad anderen vaak de morele maat. Zo pakte ze Rutte, met wie ze vier jaar probleemloos in een kabinet had gezeten, publiekelijk snoeihard aan door zijn normen, waarden en geloofwaardigheid ter discussie te stellen en steunde vervolgens een motie van afkeuring tegen hem. Om het hem daarna weer snel te vergeven en een ellenlang en blaartrekkend formatieproces met hem in te gaan. Waarin ze ook niet altijd goed te volgen was.

Advertisement

Toen ze bleef volharden in haar mantra dat zij een nieuw soort leider wilde zijn en een geheel andere bestuurscultuur eiste, waren alle ogen gericht op kwatta en werden haar daden beoordeeld met haar eigen strenge criteria. Wat toen allemaal volgde pakte niet in haar voordeel uit. Zij speelde de politieke spelletjes volgens de gebruikelijke regels van de ‘oude politiek’ die ze zo verfoeide. Ze was de hoofdschuldige aan de mega-lange kabinetsformatie omdat ze als enige niet met de CU in een kabinet wilde zitten en kwam daar pas na 10 maanden vruchteloos praten op terug. De CU mocht weer aanschuiven. Daarna maakte ze, met andere ministers, een gênante puinhoop van de repatriëring van Afghanen die voor ons gewerkt hadden. Vele honderden Afghanen konden door die laksheid niet uit Kaboel weg, wat hun levens en dat van hun gezinnen verwoestte.

De trackrecord van Kaag als topdiplomaat is bewonderenswaardig en haar verkiezingssucces in 2021 neemt niemand haar meer af. Maar als politicus en bestuurder slaat de balans, vrees ik, niet naar het positieve door. Ze is er in ieder geval nog niet in geslaagd om zich te profileren als een nieuw soort politiek leider die het voorbeeld geeft met een nieuw soort politiek. Zelf vind ik dit soort verheven termen marketinggestuurde apekool maar als je er zo nadrukkelijk voor tekent, moet je wel leveren.

Gisteren bedacht ik me tijdens die roast in dat perszaaltje wat ik in haar plaats zou doen. Mijn primaire reactie zou waarschijnlijk zijn geweest, luid roepen: ik kap er mee klojo’s, jullie kunnen m’n rug op onnozele weinig-weters, zoek het maar uit, ik ga leuker en nuttiger werk doen, werk waar ik goed in ben. Maar dan zou ik weer snel bij zinnen komen en denken: ik sta hier boven deze typisch Nederlandse kabouterjournalistiek, ik weet wat ik kan, ik laat me door jullie niet wegjagen. Aldus geschiedde.

Kaag gaat nu door, hopelijk in het besef dat de gunfactor haar bepaald niet aan de kont hangt, mede door eigen toedoen en dat een groot deel van de media haar zal blijven opjagen. De opgelopen reputatieschade zal niet snel kunnen worden gerepareerd. Alhoewel je dat in dit land nooit zeker weet. Niets is zo onvoorspelbaar als het luimen van de media. Hopelijk gaat ze het politieke handwerk nog onder de knie krijgen en legt ze de lat voor anderen en haarzelf niet zó hoog dat niemand er aan kan voldoen. Een eerlijk, integer en goed politicus zijn, dat is al heel wat heden ten dage.

Hallo beste bezoekers van SDB, wij zijn terug na een tijdje weggeweest om eerlijk tegen jullie te zijn wij konden de rekening van de hosting niet direct betalen vanwege minder prive inkomsten. Gelukkig hebben wij toch kunnen regelen dat de site weer online is al weten we niet voor hoe lang. Daarom hebben wij een verzoek om een donatie te doen zodat onze berichten die niet vermeld worden door de Mainstream Media kunnen blijven plaatsen. Wij zullen jullie voor altijd dankbaar zijn en veel leesplezier, denk aan onze sponsors, deel zo veel mogelijk onze berichten en als het mogelijk is steun ons hier onder!.

KLIK HIER VOOR EEN DONATIE

STEUN DE VRIJE MEDIA

Dumanbet yeni giriş - Dinamobet giriş -
Kolaybet giriş
- Sekabet yeni giriş - envidatoken.io -
celtabet
- atlantisbahis.club -

retrobet.live

-

mars bahis güncel adres

- istanbul eskort - izmir eskort - eskort mersin - eskort - eskort antalya - istanbul avukat - web tasarım