6 december 2021

SDB

dagelijks nieuws en blogs

De kindsoldaten-van-de-klimaatindustrie

thunberg

We staan er nog steeds versteld van hoe het “fenomeen” Greta Thunberg (en de actiegroep “Fridays for Future”), geholpen door de lyrische mainstream media, erin slagen dat zij zoveel mensen achter het hele klimaatgebeuren krijgen. Is er nu niemand die zich afvraagt hoe dergelijke massale bijeenkomsten, al deze georganiseerde reizen en optredens van de jonge Greta, het geld en de organisatiemedewerkers die dit vereist, binnen enkele maanden tot zi’n euforie en geoliede machine hebben geleid? Wie zitten hier achter? En wat is hun verborgen agenda?

Greta, het lieve kind, waarvan de ouders ongetwijfeld hebben gezien dat zij het verdienmodel van Al Gore tot in de finesses beheerst… En wel met de vinger naar anderen wijzen, maar het zelf niet zo nauw nemen wat betreft wegwerpverpakkingen en plastic…

Op een dag komt er een fotograaf “toevallig” bij Greta langs en maakt foto’s van de eenzame klimaatspijbelaar. Haar verhaal wordt gepubliceerd en het getuigt van de dappere kleine heldin Greta en haar angst voor het einde van de wereld, door klimaatverandering, overal ter wereld.
De mainstream media storten zich erop, en zo – “onbedoeld” – wordt de basis gelegd voor het feit dat binnenkort de naam Greta op ieders lippen is. Gewoon een “gelukkig toeval” dat deze man, Ingmar Rentzhog, toevallig een public relations-expert was, langs kwam en zijn hart opende voor de kleine Greta. En “toevallig” heeft de heer Rentzhog ook uitstekende contacten in organisaties die barsten van het geld en een dicht, wereldwijd vertakt netwerk en zeer rijke financiers hebben.

Nauwelijks is Greta gefotografeerd, een paar dagen nadat ze haar Tail Strike op de klimaatschool begon, toen haar moeder een boek over zichzelf en Greta en hun weg naar buiten, uitbracht. De titel van het (in juni in ons land te verschijnen) boek: “Ons huis staat in brand” (link hier, voor als u 20 euro weg wilt gooien). Overigens plaatst Ingmar Rentzhog op de dag van de boeklancering zijn ontroerende foto van Greta op Instagram en Facebook, samen met een lang, ontroerend artikel.

O ja, er is ook nòg een klimaatjager in Zweden, Isabella Nilsson Jarvandi, een jaar jonger dan Greta en actief in de Zweedse Gele Hesjes beweging. Zij wil ook het klimaat redden en het milieu beschermen. Maar zij vecht ook tegen globalisering en het migratiepact. Jammer, maar dat is natuurlijk niet mogelijk. Het past niet in het politieke correcte westerse denkbeeld, en al helemaal niet in Zweden. En zelfs dàn helpt het niet dat ze een migrantenkind is.

Dan gaat het snel. Er volgt een meesterlijke pr-campagne, duidelijk gericht op de enthousiaste en goedgelovige jongeren over de hele wereld. Het mengsel van een onschuldige tiener, vlammende overtuiging en een hippe campagne, moedigt het spijbelen voor de “goede zaak” aan. Nu moet ze nog een grote opkomst maken, zodat de hele wereld het op tv kan zien. Geen probleem, dat is ook mogelijk – en mist zijn uitwerking niet. Hoewel het eigenlijk alleen maar een theatervoorstelling is – voor een bijna lege zaal:

De Zweedse staatstelevisie toonde haar bij de katheder met een gepassioneerd pleidooi, voor drastische maatregelen om het klimaat in de wereld te redden. Greta wendde zich blijkbaar tot de crème de la crème van het klimaatbeleid. Zelfs RTL nieuws sprak over een “indrukwekkende speech”. Maar een korte video die de volgende dag op televisie werd uitgezonden, onthulde dat Greta eigenlijk voor een bijna lege zaal sprak. De meeste afgevaardigden hadden de conferentie al verlaten.

Eind december onthulde ook het tijdschrift Samhällsnytt (screenprint hieronder, Google vertaald) dat Greta haar toespraak voor een bijna lege zaal op de VN Klimaatconferentie in Katowice had gehouden, terwijl de Zweedse staatstelevisie net deed alsof ze had gesproken voor een groot aantal enthousiaste, applaudiserende politici. Eind december onthulde ook het tijdschrift Samhällsnytt (screenprint hieronder, Google vertaald) dat Greta haar toespraak voor een bijna lege zaal op de VN Klimaatconferentie in Katowice had gehouden, terwijl de Zweedse staatstelevisie net deed alsof ze had gesproken voor een groot aantal enthousiaste, applaudiserende politici.

Greta’s moeder, Malena Ernman, een bekende sopraan en links activiste, bevestigde vervolgens op Facebook dat milieuactiviste Bo Thorén haar dochter had aangeworven. Thorén is lid van de raad van bestuur van Fossilfritt Dalsland en is een bekend vertegenwoordiger van de internationale milieubeweging Extinction Rebellion, een internationale, radicale milieubeweging, die sinds afgelopen najaar ook actief is in Zweden. Deze beweging tracht klimaatvriendelijk beleid te forceren door directe actie en burgerlijke ongehoorzaamheid. In het Verenigd Koninkrijk heeft de beweging de krantenkoppen gehaald en zijn verschillende activisten gearresteerd. In Zweden zijn ook acties gepland om aandacht te trekken voor de beweging.

Voor we ingaan op de financiering van dit “klimaatproject” nog even iets over de vader van Greta. De vader van Greta is een drijvende kracht achter het geheel en werkt samen met WeDontHaveTime AB, dat zijn bedrijfsmodel laat aansluiten bij het Verdrag van Parijs en de grote activiteiten op het gebied van klimaatinformatie, activiteiten die met CO2-certificaten worden gefinancierd. Deze “Good Cause Company” WeDontHaveTime AB promoot nadrukkelijk pr voor de akkoorden van Parijs en de klimaatagenda inzake klimaatverandering, inderdaad, de klimaatagenda die precies deze CO2-emissierechten heeft geïntroduceerd. Dat hier met de CO2-certificaten en hoge geldbedragen wordt gewerkt, lijdt geen twijfel.

Hadmut Danisch, een onafhankelijke Duitse computerwetenschapper heeft bij de politie van Berlijn geïnformeerd wie het gigantische evenement met Greta Thunberg bij de Brandenburger Tor had georganiseerd. Hij kreeg te horen dat de bijeenkomst door één persoon was geregistreerd, maar persoonlijke gegevens van die persoon kon hem om redenen van privacy niet worden verstrekt.
Hadmut Danisch hierover:

Moet u zich voorstellen: iemand die een evenement houdt in de meest imposante plaats van de Bondsrepubliek, de Brandenburger Tor, vlak naast de Reichstag, waarover de pers laaiend enthousiast is, de televisie het uitzendt, daarvoor ook nog een nominatie voor de Gouden Camera krijgt, waarbij mensen er massaal heen gaan en Iedereen denkt dat onze toekomst zal worden gered – en vanwege privacy-redenen mag men niet weten wie het georganiseerd heeft? Was men bij Pegida ook zo preuts over het bekendmaken van de organisatoren?


En ja, die Gouden Camera prijs, toch mooi voor iemand die met het milieu begaan is, dat er ook een brandstof-slurpende Volkswagen bij geleverd werd.
De tweede vraag die Hadmut Danisch aan de Berlijnse politie-autoriteiten stelde was:

Was Berlijn actief betrokken bij dit evenement of alleen passief? Welke rol speelde Berlijn hierin?


De reactie van de Berlijnse politie die volgde was een uitwijding over een constitutionele uitvoering van de grondwet en demonstraties, artikel 8 van de Duitse Grondwet, vrijheid van meningsuiting en wat de wetgever in het algemeen bedoelt.
Maar het was geen antwoord op de vraag. Er zijn andere, zeer legitieme vragen van de kant van Danisch en ze worden allemaal ontwijkend of helemaal niet beantwoord. Hadmut Danisch maakt mee wat veel bloggers vaak ondervinden: de autoriteiten wimpelen alles af en alle pogingen om erachter te komen wie er achter de hele, gigantische jeugd- en mediahype rond Greta zit, lopen op niets uit.

Hetzelfde overkwam de ervaren journalist Roland Tichy. Hij ontdekte dat het hele financiële gebeuren en blijkbaar een deel van de organisatiestructuur worden beheerd door de stichting “Plant for the Future Foundation”:

De schijnbaar spontane demonstraties van studenten op vrijdag zijn niet zo spontaan: op de achtergrond trekt de “Plant for the Future Foundation” aan de touwtjes; ze innen en beheren het geld dat door studenten wordt binnengehaald.

En zo komt er, stap voor stap, licht in de ïnformatieduisternis over de “Fridays for Future”-beweging. De enorme omvang en in het oog springende goede organisatie èn financiële middelen vallen vooral hèn op, die met eigen middelen hebben geprobeerd een evenement te organiseren wat nog niet eens de grootte krijgt van 10% van wat de Greta-Thunberg-beweging uit haar mouw schudt.
Vooral de wettelijke obstakels, die vaak veel tijd en correspondentie, verplichtingen en bijlagen  met zich meebrengen…. en dan nog maar hopen dàt je een vergunning krijgt – hoe is het mogelijk dat zoiets opeens zó snel kan gaan?

Tot nu toe hebben de alternatieve media zaken gevonden, die wat vreemd aandoen bij de Greta-hype en wat veel weg heeft van een goed geplande en georkestreerde hype. En nu komt Roland Tichy er dus achter dat een stichting “Plant-for-the Future” achter Greta Thunberg staat:

Als gevolg hiervan is deze stichting eigenaar van de “Fridays for Future”-bankrekening waardoor het het beheer voert over de donaties die daarop geboekt worden. De stichting beslist aan wie en voor wat de donaties van “Fridays for Future” worden gebruikt. Dus er is een nauwe financiële betrokkenheid aan de stichting – terwijl “Fridays for Future”  zegt dat men niet gebonden is aan een organisatie.


Hoeveel de mainstream media hiervan deelgenoot zijn en het publiek enthousiasmeren voor deze beweging, blijkt uit het feit dat het artikel van Tichy onmiddellijk leidt tot een “verdedigingsartikel” in Der Spiegel. In eerste instantie worden alle mensen die twijfelen aan deze verdacht geoliede propaganda-machine verondersteld “rechts” te zijn.

Een activist van de FFF (Friday for Future) kan kritiekloos los gaan, terwijl de redacteur van Der Spiegel-editor nergens op in gaat, en de activist de onschuld zelve is: “En we hadden graag willen de auteur van de blogpost het graag uitgelegd. Maar hij heeft ons nooit gebeld.”

Hij had dat graag geprobeerd, meldt Roland Tichy, maar helaas stootte hij vaak zijn neus. Er staat bijvoorbeeld geen telefoonnummer op de contactpagina van de FFF-website, wat op zichzelf al een waarschuwing omdat het hier een stichting betreft. Van elke organisatie en stichting zou je toch mogen verwachten dat zij een telefoonnummer opgeven. Ook wordt er geen contactpersoon genoemd. Er is slechts één e-mail-adres te vinden, maar die niet wordt beantwoord. De journalisten van Der Spiegel hadden Roland Tichy eens kunnen vragen, dan hadden ze van hem gehoord dat erhij getracht heeft contact te maken.

“We hebben niets te verbergen” luidt de schreeuwende kop van Der Spiegel, en ook dat is niet echt waar.

Want een e-mailverzoek aan de “Plant-for-the-Future Foundation” levert wat informatie op. De stichting is eigenaar van de donatie-bankrekening van FFF. Die donatie-rekening van FFF is slechts een subaccount van de “Plant-for-the-Planet Foundation”-rekening. Met andere woorden, het geld dat te goeder trouw aan FFF is en wordt geschonken, is eigenlijk eigendom van de Plant-for-the-Future Foundation. Ze kan ermee doen wat ze wil. Dat is precies wat verborgen wordt gehouden voor het publiek.
En FFF heeft geen eigen toegang tot die rekening, kan niet onafhankelijk zien hoeveel geld er binnen komt en hoeveel er uit gaat en voor wat. FFF moet er maar op vertrouwen dat de stichting alles open en eerlijk communiceert. Dit wordt bevestigd door de Plant-for-the-Planet Foundation zelf:

We informeren Fridays for Future regelmatig over binnengekomen donaties. Evenzo informeren we Fridays for Future over de betalingen die voor hen zijn gedaan op basis van ingediende facturen die door ons zijn beoordeeld en betaald.


De activist in het interview in Der Spiegel bevestigt zelfs de sub-rekening. Maar hij beweert hier dat de FFF zelf geld ten laste van de rekening heeft afbetaald tegen “de juiste facturering”. Maar slechts één van de twee beweringen kan stemmen. Mocht de activist gelijk hebben, dan zou dat betekenen dat de FFF een volmacht heeft via de FFF-donatie-subrekening van de Foundation. Dan zou de stichting de FFF-activisten niet “regelmatig moeten informeren” welke donaties en betalingen voor FFF gedaan zijn.
Bij dit alles moeten we bedenken dat de stichting in grote problemen zou kunnen komen als de rekening van studenten en activisten door een grote mate van “zelfbediening” mogelijk zou kunnen leiden tot (misschien onbedoelde) onregelmatigheden.

Op de een of andere manier begrijpt de jonge activist niet helemaal dat de FFF-donatierekening op de een of andere manier ten goede komt aan de stichting zelf en haar doelen:

Alle donaties die naar ons gaan worden als zodanig aangewend voor “Fridays for Future”. En dit gebruik komt overeen met het statutaire doel van “Plant for the Planet”: het bevorderen van natuurbehoud.

Dat klinkt verdacht, want de stichting zou projecten van het FFF-donatiefonds kunnen financieren, en de jonge activisten vinden het prima zo, omdat het “ergens wel goed” zit. Ja, juridisch gezien lijkt het zelfs alsof het FFF een project is van de Plant-for-the-Future Foundation, omdat de stichting alleen betalingen kan doen als ze het geld op hun bankrekening aanwenden voor in hun statuten opgenomen gespecificeerde doeleinden. En de stichting moet ook deze activiteiten en projecten volgens §57 van het geldende belastingwetboek bij wet uitvoeren. Voor dit doel kan het ook gebruik maken van externe personen, maar zij moeten handelen onder leiding en verantwoordelijkheid van de stichting. Wat op zijn beurt betekent dat de Stichting gemachtigd is om instructies te geven aan deze personen, dat wil zeggen de opdrachtgever en het hoofd van de FFF-beweging is.

Roland Tichy trekt derhalve de volgende conclusie:

Ofwel aanvaardt men dat het slechts een project van de Plant-for-the-Planet Foundation is en fungeert men als hun assistenten, ofwel er is een gebrek aan charitatieve activiteiten van Fridays for Future.

Bij alle juridische ondoorzichtige zaken is daarom vast te stellen:

1. De algemeen door de mainstream media geuite bewering over Fridays for Future dat men niet gebonden is aan een organisatie, wordt weerlegd als zijnde onwaar. Men is wel degelijk gebonden aan de Plant-for-the-Planet Foundation.
2. Het uit donaties bestaande vermogen van Fridays for Future behoort toe aan de Plant-for-the-Planet Foundation. Die beslist over het gebruik ervan. Of Fridays for Future aanspraak kan maken op de donaties door het legitiem te maken, is twijfelachtig, omdat dat aan de wettelijke status niet kan worden afgeleid.
3. Of donatie-certificaten mogen worden uitgegeven, is juridisch gezien niet duidelijk. Toch werden die door Fridays for Future aan de donoren aangeboden.
4. Fridays for Future en Plant-for-the-Planet Foundation worden aangespoord om het publiek te informeren over wie de leiders en de initiatiefnemers van Fridays for Future zijn en hoe de juridische structuren en afhankelijkheden zijn.

Het is dus duidelijk: de opmerking over de zelfstandigheid van de FFF, dat ze “op geen enkele manier gebonden is aan partijen of andere organisaties”, is onjuist. Fridays voor Future is gekoppeld aan de Plant-for-the-Planet Foundation, een in Duitsland gevestigde, charitatieve stichting van de vice-president van de Duitse Club van Rome.

Daar doet de Club van Rome ook niet geheimzinnig over.

De kindsoldaten van de klimaatbeschermingsindustrie worden als boegbeeld gebruikt. Hierover lezen we op de website Achgut:

Iedereen die de organisatie achter ” Fridays for Future” hier (in Duitaland) doorlicht, komt de vice-president van de Duitse Club van Rome tegen, Frithjof Finkbeiner. Zijn zoon Felix Finkbeiner verscheen tien jaar geleden als een milieu-messias voor kinderen met “Plant for the Planet” in het openbaar en voor de Verenigde Naties. Nu is Felix te oud en volgt Greta in zijn voetsporen. En “Plant for the Planet” beheert de donatierekening van “Fridays for Future”.

Frithjof Finkbeiner is een rijke, oude man en hij was een ondernemer, produceerde o.a. bouwmaterialen en was actief in onroerend goed, en hij ontdekte later de mogelijkheden van de klimaatindustrie. Achgut schrijft:

Hij is onder meer voorzitter van de raad van toezicht van de Desertec Stichting. Het gelijknamige consortium werd in 2009 met veel tamtam opgericht, maar het idee om zonne-energie vanuit de Sahara naar Europa te brengen is een luchtspiegeling gebleken. Alle grote Duitse bedrijven die erbij betrokken waren, hebben hun handen van dit project af getrokken, nadat er war p.r. geen voordeel meer te behalen viel: bij Finkbeiner past het beter in zijn portfolio, hij is immers onder meer een voorstander van een ecologisch “Global Marshal Plan”.

In 2011 deed de jonge Felix Finkbeiner hetzelfde als Greta Thunberg dat vandaag de dag doet: hij was de “oprichter” van het studenteninitiatief “Plant-for-the-Planet”, de stichting die nu de Greta-Thunberg-FFF-beweging leidt. In die tijd trad hij op in het televisieprogramma Gottschalk Live en zei plichtsgetrouw alles wat hij te zeggen had: zijn studenteninitiatief plantte bomen, “omdat volwassenen zoveel CO2 in de lucht blazen.” Als je zijn lezing hier bekijkt, kun je niet anders dan bepaalde overeenkomsten met Greta Thunberg herkennen in zijn gerepeteerde gedrag, dat ook vaak als “aangekleed” lijkt.
In 2008 verscheen Felix zelfs voor het Europees nepparlement.

Greta Thunberg deed het medio deze maand nog even na (voor de milieucommissie van het Europees nepparlement):

Fridays for Future is géén beweging, en jongeren die denken het beste met de natuur voor te hebben fungeren slechts als kindsoldaten voor een uiterst discutabele klimaatindustrie. Zij worden voor een hóger doel misbruikt: doodordinair geld. In dit artikel hebben we vooral een kritische blik willen werpen op de klimaatindustrie, en ook op Greta Thunberg. In feite moet dan ook niet de volledige aandacht gericht zijn op háár, maar op de krachten àchter haar. Want is het echt acceptabel om een ​​tiener (die ook nog het syndroom van Asperger heeft) als boegbeeld te misbruiken om donaties in te zamelen en links politiek gedachtengoed te verspreiden?

Tenslotte: door het uitnodigen van het “boegbeeld” Greta Thunberg (die, zoals hierboven op de foto is te zien, zelfs openlijk samenwerkt met de activistische radicale groepering Extinction Rebellion) helpt de politieke partij GroenLinks méé dat misbruik in stand te houden.

Dit artikel is het eerste in een reeks (alleen voor abonnee’s) over hoe de heersende elite en NGO’s kinderen misbruiken voor hun eigen gewin. In de volgende afleveringen wordt dieper ingegaan op diverse NGO’s, de mensen die er achter zitten, de methodieken die zij gebruiken, het manipuleren van kinderen en (jong-)volwassenen over zaken waar zij te weinig van af weten, en financiële structuren en samenwerkingsverbanden tussen organisaties, bedrijven en geldschieters.

SDB is al meer dan 10 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun SDB via PayPal veilig en simpel.