DELEN
merkel

De Duitse bondskanselier Angela Merkel maakt zich zorgen over de verkiezingen in haar land, volgend jaar – en terecht!

De verrassende overwinning van Donald Trump bij de Amerikaanse presidentsverkiezing kwam voor velen onverwacht, en voor nog meer mensen als een schok, onder wie ook de Duitse bondkanselier Angela Merkel.

Merkel heeft geen geheim gemaakt voor haar bewondering van Hillary Clinton. “Ik bewonder haar manier van strategisch denken en haar sterke inzet voor het trans-atlantisch bondgenootschap” vertelde Merkel tegen de Duitse krant Bild am Sonntag in een interview eerder dit jaar. “Het was altijd een genoegen om met Hillary Clinton samen te werken.” [1]

In plaats van echter haar oude vriendin Hillary te feliciteren moest de Duitse bondskanselier haar republikeine kandidaat Donald Trump feliciteren met de overwinning van de presidentsverkiezing. Merkel deed niet eens moeite haar teleurstelling te verbergen, gaf een verklaring met zorgvuldig uitgekozen woorden uit, die meer weg had van een waarschuwing aan het adres van de aanstaande president van de VS dan als een felicitatie:

Germany’s ties with the United States of America are deeper than with any country outside of the European Union. Germany and America are bound by common values — democracy, freedom, as well as respect for the rule of law and the dignity of each and every person, regardless of their origin, skin color, creed, gender, sexual orientation, or political views. It is based on these values that I wish to offer close cooperation, both with me personally and between our countries’ governments. [2]

Merkel’s woorden werden met instemming begroet door de mainstream media, die net één van de grootste nederlagen in de geschidenis hadden geleden met hun “juiste” berichtgeving en verklaarden dat de overwinning van Trump een aanval op de Westerse waarden was.

De Britse historicus Timothy Garton Ash omschreef Merkel’s verklaring als “de meest waardige reactie die ik heb gezien bij de overwinning van Trump” terwijl hij ook nog vertelde dat “de zin “leider van de vrije wereld” normaal van toepassing is op de president van de Verenigde Staten, en zelden zonder ironie.Hij vond dat hij nu kan zeggen dat de leider van de vrije wereld Angela Merkel is”. [3]

Hij was niet de enige die dat vond. Ook het Clinton-fanblad The New York Times en andere media noemden Merkel de nieuwe “leider van de vrije wereld” nadat Hillary Clinton die rol niet kon vervullen. Constanze Stelzenmüller van de Brookings Institution deed er nog een schepje bovenop, door te stellen dat het Merkel’s taak was “het Westerse liberale constitutionalisme tegen de politiek van wrok en woede te verdedigen”.
Bij de verkiezingen in Duitsland, volgend jaar, staat er voor Merkel (en het land) veel op het spel. Steizenmüller waarschuwde al: “Mocht zij verliezen, dan is het niet alleen het verlies van Duitsland”. [4]

Nog steeds zijn grote delen van het politieke en media establishment in het Westen in een shocktoestand, na een uit de hand gelopen Brexit-referendum en de nederlaag van Hillary Clinton’s. Zij lopen nu allemaal achter Angela Merkel Merkel aan om haar te steunen in haar gevecht tegen de “politiek van wrok en woede”.

Veel Duitsers, en het worden er steeds meer, staan evenwel niet te trappelen om nog eens vier jaar Merkel-bewind. De manier waarmee zij is omgegaan en nu nog steeds (in het openbaar, maar vooral in het geniep) omgaat met de migrantencrisis heeft haar veel populariteit gekost, maar dat is niet de enige reden waarom veel Duitsers boos zijn.

Merkel heeft drie belangrijke pijlers van de na-oorlogse Duitse politiek beschadigd: de Duitse welvaartsstaat, de Europese integratie en de Duitse Ostpolitik. Zelfs vóórdat zij aan de macht kwam had CDU-leider Angela Merkel actief meegehopen de Duitse welvaartsstaat te slopen, zoals dat in 2003 in eerste instantie gebeurde door SPD bondskanselier Gerhard Schröder met zijn controversiële Agenda 2010. Eind 2005 nam zij het stokje van Schröder over, bedankte hem in haar regeringsverklaring voor het invoeren van de hervormingen van Agenda 2010 ondanks de oppositie daartegen.

Tien jaar later zien we dat Duitsland een hoogtepunt heeft bereikt waar het gaat om de ongelijkheid van rijkdom en inkomens. De top 10% van de Duitse huishoudens bezitten ongeveer 60% van de Duitse rijkdom, terwijl de onderste helft van de huishoudens maar 2,5% bezitten. [5]

merkel

Maar weinig mensen hebben geprofiteerd van de uitdijende economie terwijl de kloof tussen arm en rijk nog steeds groter wordt. “De Duitse toename van de rijkdom gaat had ni hand met een stijgende ongelijkheid” lezen we in een rapport van het Duitse Paritätischer Wohlfahrtsverband van vorig jaar.

Merkel en haar getrouwen citeren vaak recordlaagtecijfers van de werkloosheid als graadmeter van succes, waarbij zij a) het feit negeert dat een recordaantal Duitsers in armoede leven en b) dat statistiekbureau Destatis de cijfers met erg creatieve manieren van boekhouden heeft weten op te poetsen. Verder heeft een deel van de werkloosheid de maatschappij veranderd in één van laagbetaalde banen, wat dan weer geleid heeft tot grote armoede onder Duitsers die óók een baan hebben. [6] Het zijn vooral de autochtonen (door Merkel steevast “zij die hier langer wonen”genoemd worden) die in armoede leven, de “mensen die hier korter wonen” worden van staatswege rijkelijk voorzien van huizen, uitkeringen en kindbruidjes alles wat een rijke westerse samenleving te bieden heeft.

Het risico om in armoede terecht te komen is onder Merkel gestegen van 14% in 2006 tot ongeveer 16% in 2015.

Haar neoliberale politieke beleid heeft veel schade toegericht, in Duitsland en ver daarbuiten. Griekenland is de afgrond in geduwd en het Europese project heeft inmiddels zóveel deuken opgelopen die niet meer te repareren zijn. De inmiddels ex-premier van Italië, Matteo Renzi, heeft onlangs gewaarschuwd dat de obsessieve aanpak van Merkel Europa wurgt. Geen overdrijving, lijkt ons. [7]

En om de zaak nog erger te maken heeft Merkel Europa ook nog in een nieuwe Koude Oorlog gemanoevreerd. Onder haar bewind heeft zij de Ostpolitiek van samenwerking veranderd in een confrontatie met Rusland, waardoor (met bemoeienis van Washington) uiteindelijk de NAVO een staatsgreep liet plegen in Oekraïne. In plaats van dat zij verhinderde dat de Verenigde Staten een neonazi-regime installeerde in Kiev heeft de door Merkel geleide regering die actie gesteund, waarbij te voorzien was dat Rusland tot een passend antwoord kwam (waardoor de Krim-bevolking middels een referendum aansluiting zocht bij de Russen).

De opstelling van Merkel jegens Rusland is zwaar bekritiseerd door de voormalige bondskanseliers Helmut Schmidt, Helmut Kohl en Gerhard Schröder en natuurlijk grote delen van het Duitse volk, maar zonder succes. Hoewel de overgrote meerderheid van het Duitse volk tégen economische sancties tegen Rusland was, stemde de Duitse regering in met de leidende rol van Washington. [8]

Dankzij Merkel moet Duitsland nu op economisch gebied de hardste klappen opvangen.

Het Franse Centre d’Études Prospectives et d’Informations Internationales (CEPII) onderzocht de invloed van het diplomatieke conflict op de westerse exporten en schatte dat tussen december 2013 en juni 2015 het had geleid tot een verlies van $60,2 miljard.

“Absoluut gezien verliest Duitsland het meest aan exporten, meer dan $832 miljoen per maand”, blijkt uit de CEPII analyse. “Procentsgewijs gezien draagt Duitsland 27% van het wereldwijde verlies aan handel, terwijl andere belankrijk aanzienlijk lagere verliezen leden, resp. -0,4% (!), -5,6% en -4,1%.[9] Inderdaad: het land dat anderen haar beleid opdringt, de VS dus, verloor maar 0,4% versus Duitsland 27%.

Merkel’s onderdanigheid versus Washington ten aanzien van het Oekraïense conflict mag geen verrassing genoemd worden. Het plaatsen van Amerikaanse belangen bóven die vaan haar thuisland is het handelsmerk van Merkel’s carrière geworden – zelfs vóórdat zij aan de macht kwam.

Nadat SPD bondskanselier Schröder had aangekondigd dat Duitsland de Amerikaanse invasieplannen voor Irak niet zou steunen, verzekerde Merkel het Amerikaanse establishment dat “Schröder niet namens alle Duitsers spreekt.” [10]

Zij heeft toen haar best gedaan steun te zoeken voor de oorlog tegen Irak, gaf een verbijsterende donderspeech in de Duitse Bondsdag op 13 september 2002 die haar eigenlijk had moeten diskwalificeren om mee te dingen naar het bondskanselierschap.[11]

Vandaag de dag ontkent Merkel dat zij de Irak-oorlog gesteund heeft in een poging zichzelf te distantiëren van de VS/NAVO-acties die hebben geleid tot de migrantencrisis – haar steun aan die acties zijn echter onweerlegbaar.

Begin 2012, slechts enkele maanden nadat de Verenigde Staten en haar bondgenoten Syrië binnenvielen om een oorlog te beginnen, begon Duitsland te werken aan “The Day After.” [12] Dat was de naam van een geheim project georganiseerd door de Duitse Stiftung Wissenschaft und Politik (SWP), een door de Duitse regering gefinancierde denktank met nauwe banden tot de federale inlichtingendienst BND, en dan ook nog in samenwerking met het United States Institute of *proest* Peace (USIP).

merkel

Zo’n 45 leden van de Syrische oppositie, inclusief leden van het zogenaamde Syrische Vrijheidsleger (FSA) en de door George Soros gesponsorde Moslimbroederschap werden overgevlogen naar Berlijn om “steun te verlenen aan een democratische overgang in Syrië”. Het overbrengen van de islamitische deelnemers naar de Verenigde Staten zou erg problematisch zijn, vandaar dat gekozen was voor Berlijn als opstartplaats van het project. [13]

Duitsland heeft op veel manieren steun gegeven aan de door de VS geleide oorlog in Syrië, bijvoorbeeld met een spionageschip voor de Syrische kust. De Duitse regering was ervan overtuigd dat de val van Assad slechts een kwestie van tijd was. “We kunnen trots zijn een belangrijke bijdrage te leveren aan de val van het regime van Assad” meldde een BND ambtenaar aan het Duitse Bild am Sonntag in augustus 2012. [14]

Vier jaar later zijn er honderdduizenden mensen gedood, maar dan 6 miljoen mensen zijn binnen Syrië van huis en haard verdreven en ongeveer 5 miljoen Syriërs zijn uit het land gevlucht, waarvan er veel zich in de EU willen vestigen. de Duitse bondskanselier is zwaar bekritiseerd over de manier waarop zij is omgegaan met de migrantencrisis, maar haar rol in hoe zij deze crisis heeft doen ontstaan verdient minstens zoveel aandacht.

Het bondskanselierschap van Angela Merkel heeft dramatische gevolgen gehad – en niet alleen voor Duitsland. Terwijl het westerse establishment haar adoreert als de nieuwe “leider van de vrije wereld” kijken veel Duitse burgers alvast naar alternatieven bij de verkiezingen in 2017. Merkel ondertussen probeert de publieke opinie verder te indoctrineren door te praten over Russische interventies, nep-nieuws, anti-westerse propaganda en internet-trollen [15] [16] – een teken dat zij bang is voor wat de burgers willen denken en zeggen.

Als zij volgend jaar weer wordt herkozen dan heeft zij dat te danken aan het gebrek aan alternatieven, en niet aan haar populariteit.

Reacties

Reacties

SDB en nieuwsreporter.com brengt u nationaal en internationaal nieuws

3 REACTIES

  1. En hoe gaat Merkel straks uitleggen dat zij haar volk belogen heeft over de Amerikaanse drones die vanaf de Duitse basis Ramstein overal ter wereld honderden doden op hun geweten hebben en zij dat altijd ontkent heeft.

  2. Dat gaat ze niet uitleggen…straks wordt er alleen maar weer geluld en geluld en er wordt niets gedaan.De duitsers als volk zijn al net zo ver gedaald als de Nederlanders.slappe hap,denkt niet na.Vooral de jeugd ,is alleen maar geinteresseerd in smartphones en dergelijke. Om zon een wijf 12 jaar aan de macht te willen hebben ,dan deug je als volk niet en krijg je wat je verdient,waarschijnlijk een nuke attack op Berlijn en Frankfurt en wij eentje op Rotterdam .Dan hebben we toch wat we wilden nietwaar ?

    Weer die moffen die ons en heel europa in het verderf zullen storten.
    Achterlijk,dom, stompzinnig,ignorent volk

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.